သူတို႔ရပ္ကြက္သူတို႔အေၾကာင္း (၅)
ဦးေမာင္၀မ္းက သူ႔မိန္းမ၏ ႏႈတ္ၾကမ္းအာၾကမ္းေသာစရိုက္ကို လက္ရည္တူမိေအာင္ မလိုက္ႏိုင္ေသာ္လည္း (ခ်က္အရက္က ေလးတစ္ပို္င္းေလာက္မ်ိဳထားၿပီးလွ်င္ေတာ့) သူလည္းေခသူမဟုတ္ ေၾကာင္း အစြမ္းအစေလးျပတတ္သည္။
မူးလာလွ်င္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဟိုလူနဲ႔ရန္ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ဒီလူ႔ကိုစိန္ေခၚခ်င္သလိုလို။ တကယ္ေတာ့ ဦးေမာင္၀မ္း၏ ေရာဂါက သူ႔ကိုယ္သူ လူမိုက္ဘြဲ႕တပ္ၿ့ပီး အေခၚခံခ်င္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္၏။
အဲသည္အခ်ိန္ကာလတုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနထိုင္ေသာ ရပ္ကြက္ကေလးသည္ နည္းနည္းေတာဆန္ေသာ စရိုက္ မေပ်ာက္ေသးေသာေၾကာင့္ ဘာအစြမ္းအစမွ မရွိေသာ ေယာက်္ားဖ်င္းတစ္ခ်ိုဳ႕ က ‘ လူမိုက္’ ျဖစ္ရျခင္းကို ဂုဏ္ရွိသလိုလို ဘာလိုလို တလြဲဆံပင္ေကာင္းအထင္ခံခ်င္ၾက၏။
အဲဒီလိုအထင္ခံခ်င္သည့္ လူေတြထဲတြင္ ဦးေမာင္၀မ္းလည္းပါသည္။ တကယ္လည္း မမိုက္ရဲေသာေၾကာင့္ အရက္ကေလး တစ္ငံုႏွစ္ငံု မ်ိဳၿပီးမွ မို္က္ဇာတ္ခင္းျပရသည္က သူ႔အတြက္အလုပ္ႀကီး အကိုင္ႀကီး တစ္ခုျဖစ္၏။
ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိ၊ သူငယ္ငယ္တုန္းက ‘ ဗန္တို’ သိုင္းပညာသင္ဖူးသည္ဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အသားလြတ္ ေလွ်ာက္ၾကြားသည္။ အဲဒီေခတ္က ရုပ္ရွင္မင္းသား အကယ္ဒမီညႊန္႔၀င္း၏ ‘ဗန္တိုလူေလးႏွင့္သူဇာ’ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကလည္း အရမ္း ‘ ေပါက္ ’ ေနသည့္အခ်ိန္ . . . ။
ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ သူ႔နံမည္ေရွ႕တြင္ ‘ ဗန္တို ’ တပ္ၿပီး အေခၚခံခ်င္စိတ္ေတြက ထိမ္းမရသိမ္းမရ ျဖစ္လာ၏။ သူဗန္တို သင္ဖူးေၾကာင္း အိမ္ေပါက္ေစ့လည္ၿပီး ထပ္ခါတလဲလဲ ေစာင္းပါးရိပ္ခ်ည္ ေျပာေသာ္လည္း ရပ္ကြက္ထဲမွ လူေတြက သူ႔ကို ‘ ဗန္တိုေမာင္၀မ္း ’ ဟုေျပာင္းေခၚေပးဖို႔ အလိုက္တသိ နားမလည္ၾက၊ အထာမေပါက္ၾက။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ သူ႔ဖာသာသူပင္ အၾကံအဖန္လုပ္ရေတာ့သည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ ကေလးမ်ားကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႀကိတ္ၿပီး စည္းရံုးသည္။
“ မင္းတို႔ မုန္႔ဖိုးဆယ္ျပား မလိုခ်င္ၾကဘူးလား ”
“ လိုခ်င္တာေပါ့ . .. ဦးေလးရဲ႕ ”
အဲဒီေခတ္တုန္းက ဆယ္ျပားဆိုသည္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ သၾကားလံုး၊ ဆီးထုပ္၊ စာကေလးေခြလိုမ်ိဳး မုန္႔တစ္ခုခု ၀ယ္စားႏိုင္ေလာက္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဦးေမာင္၀မ္းက ကေလးပရိသတ္ကို ဆယ္ျပားျဖင့္စတင္ ဆြဲေဆာင္ျဖင္းျဖစ္၏။ ဒီအတိုင္းဆိုေတာ့ သူ႔နာမည္ တန္ဖိုး သည္ ၾကမ္းခင္းေစ်း ဆယ္ျပား တန္သည္ ဟုပင္ေျပာရမလိုုျဖစ္ေနသည္။
ဦးေမာင္၀မ္း ကေတာ့ ရဲရင့္ျပတ္သား စြာျဖင့္ပင္
“ ဒါဆို . . .မင္းတို႔ ငါ့နာမည္ကို ‘ ဗန္တိုေမာင္၀မ္း ’ လို႔ေခၚရမယ္။ ေခၚတဲ့သူကို မုန္႔ဖိုးဆယ္ျပားေပးမယ္ ”
“ ေခၚမယ္ . . .ေခၚမယ္ . . . ”
ရပ္ကြက္ထဲရွိကေလးထုႀကီးက တစ္ညီ တစ္ညြတ္တည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၾက၏။
သို႔ေသာ္ . . .
ခက္ေနသည္က . . . ကေလးေတြအဖို႔ ‘ ဗန္တို’ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရက နားစိမ္းေနသည္။ သိပ္မေခၚတတ္။ ၿပီးေတာ့ . . .ဗန္တိုဆိုသည္မွာ သိုင္းပညာရပ္ တစ္ခု၏ အမည္ျဖစ္သည္ဆိုျခင္းကို လည္း ဒီလို ဘုစုခရုေလးေတြအဖို႔ အဘယ္မွာ နားလည္ပါမည္နည္း။
သူတို႔အဖို႔ေတာ့ မုန္႔ဖိုးဆယ္ျပားသာလွ်င္ အဓိက . . .။
ဒီေတာ့ သူတို႔ေခၚတတ္သလိုသာ ေခၚၾကသည္။
. . . ‘ ဗံုတိုေမာင္၀မ္း ’ တဲ့။
လြဲေတာ့ အေတာ္လြဲသည္။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကလည္း ကေလးေတြေခၚသလို ဘုမသိ ဘမသိ လိုက္ေခၚရာမွ ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ ‘ ဗန္တိုေမာင္၀မ္း ’ ဟူေသာ နာမည္တြင္သြားေတာ့သည္။
ရပ္ကြက္ထဲသို႔ အသစ္ေျပာင္းလာၾကသာမ်ားကလည္း
“ ေၾသာ္ . . .ဒီလူႀကီးဟာ တစ္ခ်္ိန္တစ္ခါတုန္းက ဆိုင္း၀ိုင္းေတြ ဒိုးပတ္ေတြမွာ ဗံုတို တီးတဲ့လူမို႔လို႔ထင္ပါရဲ႕ေလ၊ ဂီတ သမားႀကီးပဲကိုး ” . . .ဟုေအာက္ေမ့သြားၾက၏။
ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ ခြက်ေလၿပီ။
လူမိုက္ဆန္ေအာင္ နာမည္ေပးကာမွ ‘ ဗံုတီးသည့္လူ ’ ဟုအထင္ခံေလေတာ့သည္ကိုး။ နာမည္ကလည္း ‘ တြင္’ ၿပီးသြားၿပီ။ ဘာမွလုပ္မရေတာ့။
ဒီၾကားထဲ အဲသည္ နာမည္ကို သူမႀကိဳက္မွန္းသိေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ကလည္း တမင္တကာ စကားမစပ္စပ္ ေအာင္ ရွာၾကံၿပီး အစေဖၚေပးတတ္သည္။
တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ညေနရီေ၀ခ်ိန္မ်ားတြင္ ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ ခပ္ေထြေထြႏွင့္လမ္းေပၚယိုင္ထိုးေလွ်ာက္ရင္း
“ ေဟ့ . . . ဘယ္ေကာင္မွဂရုမစိုက္ဘူးကြ၊ မင္းတို႔ထက္မိုက္လို႔ေသာက္တာ၊ မေက်နပ္တဲ့ေကာင္ရွိရင္ ထြက္ခဲ့စမ္းကြာ ”
ဘာညာႏွင့္၀ုန္းဒိုင္း ၾကဲေနၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူ႔ကိုေခ်ာ့သလိုလို ထိန္းသလိုလိုႏွင့္ . . .
“ သည္းခံပါ . . .ဦးေမာင္၀မ္းရယ္၊ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြနဲ႔ဖက္ၿပီး ရန္မျဖစ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔။ ကိုယ္က နာမည္တစ္လံုးနဲ႔ေနတဲ့ သူမဟုတ္လား။ ႏွယ္ႏွယ္ရရမွမဟုတ္တာဗ်ာ . . . ဗံုတိုေမာင္၀မ္းဆိုတာ . . .”
သူစိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္စရာ နာမည္ႀကီးကို သတိမရရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အစေဖၚေပးၾကသည္။
အဲဒီအခါမ်ိဳးက်လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သူသိပ္မၾကည္။ မ်က္ေထာင့္နီႀကီးျဖင့္ ၾကည့္တတ္၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သူျပႆနာရွာခ်င္မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကရိပ္မိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း မထိတထိ ျဖစ္သည္ဆိုရရံု ကေလး ေနာက္ၾကေျပာင္ၾက၏။
အဲသည္ေလာက္ သတိထားေနသည့္ၾကားကမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ထံုေပေပေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ဇာတ္လိုက္ ကေလး ေမာင္စိန္ျမင့္ႏွင့္ ဦးေမာင္၀မ္းတို႔ အရႈပ္အရႈပ္ခ်င္းၿငိၾကေလေတာ့သည္။
တစ္ေန႔ . . . ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚတြင္ ထန္းပလပ္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ တစ္လံုးခ်ကာ ထိုင္ရင္း သူ၏ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ ေမ်ာက္ေလာင္းကေလးမ်ားကို မုန္႔ဖိုးေပးကာ ဆံပင္ျဖဴႏုတ္ခိုင္းသည္။
ကေလးေတြက တစ္ဖက္အိမ္မွ ေဒၚဟာစီးနား၏ သားသမီးမ်ားႏွင့္အၿပိဳင္ေဆာ့ေနရခ်ိန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔၏ ေက်းဇူးရွင္ ေမြးသဖခင္အိုႀကီး၏ ဆံပင္ျဖဴရွင္းလင္းေရးကို လံုး၀စိတ္မ၀င္စား။
ဆံပင္အမည္းေတြကိုပါ ႏႈတ္သည့္အခါႏႈတ္သည္။ ရံဖန္ရံခါ မွာလည္း သံုးေလးပင္ပူးကယ ‘ ျဗဳတ္ ’ ခနဲျမည္ေအာင္ ေဆာ့ဆြဲ ၾက၏။ ဦးေမာင္၀မ္းခမ်ာမွာေတာ့
“ အားလားလား . .၊ အား . . .၊ ေသပါၿပီ . . .”
“ ျဗဳတ္ . . .”
“ ေအာင္မေလး . . .ေျဖးေျဖးလုပ္ပါဟ ”
“ ၿဗဳတ္ . . . ”
“ အား . . .ကၽြတ္ . . .ကၽြတ္ . . .ကၽြတ္ ”
ဆံပင္ေတြကို အဆုပ္လိုက္ အဆုပ္လိုက္ ဆြဲေဆာင့္ႏႈတ္ယူျခင္းကိုခံေနရေသာ လူမိုက္ႀကီးခမ်ာ မ်က္ရည္မ်ားပင္ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ရွာသည္။
ဒီဘက္မွလွမ္းျမင္ေနရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ပန္းခ်ီဆရာက
“ မိဘမ်က္ရည္ တစ္စက္ သားသမီးဆင္းရဲတစ္သက္ ဆိုတဲ့ စကားမွန္ရင္ေတာ့ ဒုကၡပါပဲကြာ။ ဦးေမာင္၀မ္းရဲ႕ သားသမီး ေတြေနစရာေတာင္ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး ”
“ ဟင္ . . ဘာျဖစ္လို႔လဲ ”
“ ဟိုမွာ မေတြ႕ဘူးလား။ သားေတြသမီးေတြ က ဆံပင္၀ိုင္းႏႈတ္လို႔ ဦေမာင္၀မ္းႀကီး မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်ေနတာ . . .”
သူ႔စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးရံဳသာၿပံဳးလိုက္မိေသာ္လည္း မလည္မ၀ယ္ႏွင့္လွ်ာရွည္သည့္ေနရာတြင္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ အထံု ပါရမီ ျဖည့္ဆည္းခဲ့သည့္ေမာင္စိန္ျမင့္ ကား ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္ႏွင့္ ဦးေမာင္၀မ္းဆီသို႔ သြားကာ . . .
“ ဦးေလး . . .ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ခ်င္လို႔လား ”
“ အီး ကြ ”
အင္းကြ . . .ဟုေျပာခ်င္ပံုရေသာ္လည္း ဦးေရျပားထက္မွ နာက်င္သည့္ေ၀ဒနာကို အံႀကိတ္၍ ခံေနရေသာေၾကာင့္ မပီမသႏွင့္ ညည္းသံတစ္၀က္ ေရာကာ ‘ အီး ကြ ’ ဟုသာ ျပန္ေျဖႏိုင္ရွာ၏။
ေမာင္စိန္ျမင့္က . .
“ ဟိုဖက္က (၅) လမ္းထိပ္မွာ ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ေပးတဲ့ဆိုင္ရွိတယ္ . . .ဦးေလး၊ ၿခံ၀မွာ ဆံျဖဴသန္႔ေပးသည္’ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ ခ်ိတ္ထားတယ္ ”
“ ေဟ . . .ဟုတ္လား၊ ေက်းဇူးပဲကြာ ”
ဒုကၡဆင္းရဲတြင္းမွ လြတ္ေျမာက္ရာ အမတဘံုကို ညႊန္ျပျခင္းခံရဘိ သကဲ့သို႔ ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ ေငါက္ကနဲ ထ၏။
ဗိုလ္တေထာင္ ဘိုးဘိုးႀကီး နတ္ရုပ္ကဲ့သို႔ လက္ညိဳးထိုးျပထားေသာ ေမာင္စိန္ျမင့္၏ ေစညႊန္ရာဆီ တဟုန္ထိုး သုတ္ေခ်တင္ ေလေတာ့သည္။
(၅) လမ္းထိပ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ၿခံ၀တြင္ခ်ိတ္ထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို တစ္ခ်က္မွ် ဖ်တ္ခနဲ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ရင္ေကာ့ကာ ႀကြားႀကြားရြးရြား ၀င္လိုက္သည္။
လူမိုက္ဟန္မေပါကေပါက္ေအာင္ မ်က္ႏွာေၾကာကိုလည္း တင္ထားရေသး၏။
အိမ္ရွင္ကေတာ့ သူ႔ျခံ၀င္းထဲသို႔ မေျပာမဆိုႏွင့္စြတ္ခနဲ၀င္လာၿပီး ႏႈတ္ခမ္းႀကီးမဲ့ကာ ရြဲ႕တြန္႔လိမ္ကာ ရင္တေကာ့ေကာ့ ခါးတေထာက္ေထာက္ လုပ္ေနသည့္ ဦးေမာင္၀မ္းကုတအ့ံတၾသ ၾကည့္ေနသည္။
ညေနဘက္ဆိုလွ်င္ အရက္မူးၿပီး ရမ္းကားဆဲဆို ေနေလ့ရွိေသာ ဦးေမာင္၀မ္းအေၾကာင္းကို လည္းသိေနေသာ ေၾကာင့္
“ ဒီကေန႔ေတာ့ ေစာေစာစီးစီး မ်ားမူးလာသလား ”
ဟုေတြးကာ ရြ႕ံတြန္႔တြန္႔ ျဖစ္ေန၏။
ဦးေမာင္၀မ္းကေတာ့ မ၀့ံမရဲ ဟန္ျဖစ္ေနသည့္ အိမ္ရွင္ကိုၾကည့္ကာ
“ ဒီေကာင္ကေတာ့ ငါ့ကို လူမိုက္မွန္းသိလို႔ ေၾကာက္ေနရွာၿပီ ”
ဆိုသည့္အေတြးျဖင့္ အေက်နပ္ႀကီးေက်နပ္သြား၏။ . . .ၾကံဳတုန္း ငါ့ရဲ႕ မိုက္ဂုဏ္ျပလိုက္အံုးမွပဲ . . ဟု ေတြးကာ အနီးအနား တြင္ေတြ႕ရေသာ ေခြးေျခထိုင္ခံုပုေလးတစ္လံုး ေပၚ၀န္းခနဲ ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း
“ ေဟ့ေကာင္ . . .ငါ့ကိုဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ေပးစမ္း ”
ဦးေမာင္၀မ္းက ေလသံမာမာျဖင့္ ေဟာက္လိုက္ရာ အိမ္ရွင္ျဖစ္သူမွာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပြင့္သြား၏။ ၿပီးမွ . . .အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ျဖင့္
“ ကၽြန္ေတာ္ . . . ကၽြန္ေတာ္ . . . မအားေသးပါဘူး ဦးေလးရယ္”
“ ဘာကြ . . .”
လူမိုက္ႀကီးဦးေမာင္၀မ္းကား သူ႔ၾသဇာကို အပြန္းပဲ့ခံလိုသူမဟုတ္။ သူခိုင္းတာကို တစ္ေသြမတိမ္း ေခါင္းညိတ္မွ ႀကိဳက္သူပင္၊ သူက ေတာက္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္းေခါက္လိုက္ၿပီး
“ ေတာက္ . . .ေဟ့ေကာင္၊ ဗန္တိုေမာင္၀မ္းဆိုတာမင္းမၾကားဖူးဘူးလား။ အားတာေတြ မအားတာေတြ ဆင္ေျခေပးမေနနဲ႔၊ မင္းကို အလကားခိုင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ပိုက္ဆံေပးမွာကြ။ ငါက လူမိုက္ေပမယ့္ မတရားမလုပ္ဘူး .. .နားလည္လား”
“ ဒါ . . . ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ဆံပင္ျဖဴ မႏႈတ္တတ္ဘူးခင္ဗ် ”
“ ေအာင္မာ . . .”
ဦးေမာင္၀မ္းက သူ႔လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကာရြယ္လိုက္ရင္း
“တယ္ေလ . . ငါ . . လုပ္လုိက္ရ။ ဟင္း . . လက္ပါမိရင္ မင္းေတာ့ နာေတာ့မယ္ေနာ္။ ဆံပင္ျဖဴမႏႈတ္တတ္ဘဲနဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္လုိ႕ ‘ဆံျဖဴသန္႕ေပးသည္’ ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ခ်ိတ္ေနတာလဲ”
သူ႕စကားေၾကာင့္ အိမ္ရွင္၏မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖဲၿဖဲျဖစ္သြားၿပီး . . . .
“မဟုတ္ပါဘူး . . ဦးေလးရဲ႕ ။ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ပါဦး . . ‘ဆန္ျဖဴသန္႕ေပးသည္’ လို႕ ေရးထားတာပါ။ သမ၀ါယမက ေပးတဲ့ ဆန္ေတြညိဳညစ္ညစ္ ျဖစ္ေနရင္ ျဖဴသြားေအာင္ ဆန္ဖြပ္ေပးတာပါ။ ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္တာမဟုတ္ပါဘူး”
“ေဟ . . . .”
လူမုိက္ႀကီး ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ မ်က္ေစ့ကေလး ကလယ္ကလယ္ျဖစ္သြား၏။ သြားၿပီ . . . သြားၿပီ . . ၊ ငါေတာ့ ငေပါျဖစ္ ၿပီ . . ဟု စိတ္ထဲက က်ိတ္၍ ေရရြတ္သည္။
မုိက္ဂုဏ္ျပၿပီး ေစာေစာက ဟိန္းခဲ့ေဟာက္ခဲ့ လက္သီးၾကိမ္းႀကိမ္းခဲ့သမွ် အခုေတာ့ မ်က္ႏွာ ဘယ္လုိထားရမည္မွန္း မသိဘဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ ခုိးလုခုလုျဖစ္ကာ ကုပ္ကုပ္ကေလးျပန္လာခဲ့ရ၏။
“ေခြးမသားေလး၊ ငါ့ကို ေခ်ာက္တြန္းတယ္။ ဘယ္မလဲ . . စိန္ျမင့္၊ ထြက္ခဲ့စမ္း”
လမ္းထဲကလူေတြက
“ဦးေမာင္၀မ္းကလည္းဗ်ာ၊ ကိုယ့္တူကိုယ့္သားအရြယ္ေလးကို . .။ ၿပီးေတာ့ စိန္ျမင့္က အစတည္းက သူဖာသာသူေတာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ဥစၥာ”
အားလုံးက စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ၀ိုင္းေခ်ာ့ၾကသလုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕ကလည္း လူအုပ္စုေတာင့္သျဖင့္ သိပ္မရမ္းရဲ။ ဒါေတာင္ မွ . . ေမာင္စိန္ျမင့္ကို လက္ညိႈးေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး
“မင္း . . တစ္ေန႕ ေတြ႕မယ္”
ဟု ႀကိမ္း၀ါးသြားေသးသည္။
ဗုံတိုေမာင္၀မ္း ႀကိမ္း၀ါးသြားေသာ “တစ္ေန႕ . .” သည္ကား ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ တန္ေဆာင္တုိင္ အရပ္ ျပဇာတ္ကသည့္အခ်ိန္တြင္မွ တုိက္တုိက္ဆိုင္ဆုိင္ ႀကံဳရေလေတာ့သည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
မင္းခိုက္စိုးစန္
Sunday, April 4, 2010
သူတုိ႕ရပ္ကြက္ သူုတုိ႕အေၾကာင္း(၁)
သူတုိ႕ရပ္ကြက္ သူုတုိ႕အေၾကာင္း(၁)
ဒီ ရပ္ကြက္ေလးထဲသို႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လူစု ေျပာင္းလာခဲ့မိျခင္းသည္ ဘုရားပဲြေစ်းတန္းထဲတြက္ ဆုိင္ခန္းတစ္ခန္းေနရာယူၿပီး နတ္ကနား၀င္ ကသလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕ကလည္း နဂုိကတည္းကမွ ကိုးယုိးကားယား ျဗဳတ္စျဗင္းေတာင္း၊ရပ္ကြက္ကေလးကလည္း တုိလီမုတ္စ ရႈပ္ပြပြ။
မည္သူက သာသည္။ မည္သူက နာသည္ဟုေတာ့ ေျပာ၍ရမည္မထင္။ အဲ...... တစ္ခုေတာ့ရွိ၏။ ရပ္ကြက္ကေလးက အစကတည္းက သူ႕ လဲြ ေခ်ာ္မႈမ်ားႏွင့္ သူ ေနသားတက်တည့္မတ္ၿပီးသား။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေရာက္လာေသာအခါတြင္မွ (အရယ္သန္ၾကသူမ်ားပီပီ) ျမင္ျမင္သမွ်ကို အခ်င္းခ်င္းလက္တုိ႕ၿပီး ဟားၾကေသာအခါ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သားမ်ားအဖို႕ ကသိကေအာက္ျဖစ္ၾကရေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖဲြ႕မွာလည္း လူကခပ္စုံစုံျဖစ္သည္။ စာေရးဆရာပါသည္။ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာပါသည္။ ဗီဒီယုိရုိက္သည့္ငနဲတစ္ေယာက္ လည္းပါသည္။ ဂစ္တာတေဒါင္ေဒါင္ေခါက္သူလည္းပါသလို သရုပ္ေဆာင္မင္းသားျဖစ္ခ်င္သည့္ ငတိလည္းပါသည္။ မဂဇင္းေတြမွာ သရုပ္ေဖာ္ပုံ ဆဲြ ေသာ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္လည္းပါသည္။
ကိုင္း........ ဘာမ်ားလိုေသးသနည္း။
ေၾသာ္......... ေမ့လို႕။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕ထဲတြင္ ျမင္ျမင္ကရာကို လုိက္ၿပီး နက္နက္နဲနဲေတြးေခၚစဥ္းစားတတ္သည့္ အူတူတူငနဲတစ္ ေကာင္လည္းပါေသးသည္။ သူ၏ ေတြးေခၚပုံမ်ားကလည္း ေမရုျမင့္မုိႏွင့္သရဘန္ေတာင္စဥ္ခုႏွစ္ထပ္ၾကားမွ ရွာေဖြခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ အႀကိမ္ေပါင္း တစ္ေထာင္တိတိ အဖန္ဖန္အလဲလဲေလွာ္ကာသန္႕စင္ၿပီးမွ ရအပ္ေသာ သိဂၤဒုိက္ေရႊစင္ကဲ့သို႕ ခက္ခဲနက္နဲအဘုိးထုိက္လွ၏။
ဥပမာ...... (ေေရနံဆီကို ဘယ္ကေန ထုတ္လုပ္ရယူတာလဲ)...... ဆုိသည္ကို တစ္ပါတ္ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာေအာင္ ထုိင္စဥ္းစားျခင္းမ်ဳိး...။
“ငါ သိၿပီကြ.........ငါသိၿပီေဟ့”
ေဘးမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလုံးက သူ႕ အလန္တၾကား ေအာ္သံဟစ္သံေၾကာင့္ ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖင့္၀ုိင္းေမးရ၏။
“ဘာကိုလဲဟင္........ ဘာသိတာလဲ”
“ေရနံဆီကို ဘယ္ကေနၿပီးေတာ့ ထုတ္သလဲဆုိတာ ငါစဥ္းစားေနတာကြ”
“ေဟ.....”
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလုံးပါးစပ္အေဟာင္းသား....။ သူ႕ကေတာ့ တကယ့္ပညာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အုိက္တင္မ်ဳိးျဖင့္ ေမးေစ့ကိုပြတ္၊ေခါင္းတ ဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္း......
“အခုေတာ့ ငါသိၿပီ။ လက္စသတ္ေတာ့........ (ေရနံဆီ)ဆုိေတာ့ (ေရနံ)ကေန ျဖစ္လာတာကိုး ......... ကြ”
ကၽြန္ေတာ္က အျမင္ကတ္ကတ္ျဖင့္
“ဒါဆုိ........ (ဓါတ္ဆီ)ကေကာ ဘယ္ကေနျဖစ္တာလဲကြ”
ကၽြန္ေတာ့္ေမးခြန္းေၾကာင့္ငနဲသားကေတြေတြေ၀ေ၀ျဖစ္သြား၏။ အေတာ္ၾကာေအာင္ စဥ္းစားေနၿပီးမွ သူ႕မ်က္ႏွာက ၀င္းခနဲလက္သြားၿပီး
“ဒါမ်ား... လြယ္လြယ္ေလး၊(ေရနံဆီ)ဟာ (ေရနံ)ကေနျဖစ္တာဆုိေတာ့..... မဟုတ္မွလဲြေရာ
(ဓါတ္ဆီ) ဟာ (ဓါတ္)ကေနျဖစ္တာထင္တယ္”
ကၽြန္ေတာ္က........
“မွားတယ္”
“ဟင္.........”
ငနဲသား မ်က္လုံးအ၀ိုင္းသားျဖစ္သြားမွ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ပိုင္ပိုင္ေလသံျဖင့္
(မင္း မေသမခ်င္းမွတ္ထား။ ဓါတ္ဆီဆုိတာ (ဓါတ္စံ)ကေနျဖစ္တာကြ)
“ေၾသာ္.......”
ငနဲသားခမ်ာ ေမ်ာက္အုိႀကီး မ်က္စဥ္းခပ္ခံရသလို မ်က္လုံးကေလး ေပကလပ္ေပကလပ္ လုပ္ရင္း ငိုင္က်သြား၏။ (ဓါတ္ဆီ-ဓါတ္စံ)ဆိုသည့္ ေရွးေခတ္လူရႊင္ေတာ္နာမည္မ်ားကို ၾကားဖူးထားလ်က္သားႏွင့္”ဒီေလာက္ေလးေတာင္မွ ငါမစဥ္းစားမိရေကာင္းလား”.... ဟုလည္း သူ႕ကိုယ္သူ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနပုံရသ့ည္။
တုိတုိေျပာရလွ်င္....... ဒီေကာင္လုိလူမ်ဳိးႏွင့္ဒီရပ္ကြက္ထဲက လူေတြဆုံမွ ဆုံစည္းတတ္ၾကပေလတယ္.... ဟု ကံၾကမၼာကိုအျပစ္တင္ရန္ သာရွိေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ေတြးေခၚပညာရွင္ႏွင့္ ဒီရပ္ကြက္ထဲတြင္ ပထမဦးဆုံးစၿပီး ပတ္သက္ဆက္ဆံသူမွာ...... ေဒၚလွလွ။
အရႈပ္ထုပ္ေတြကို ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ရွာရွာေဖြေဖြသယ္လာတတ္ေသာ၊ေကာက္ရိုးေပြ႕တတ္ေသာ အဲသည္မိန္းမႀကီးက စကားေျပာလွ်င္ သူမ ကိုယ္သူမ “အလွကေလ.....အလွကေလ”ဟု နာမ္စားသုံးတတ္၏။
“ကၽြန္ေတာ္၏ လုံးခ်င္း၀တၳဳတစ္အုပ္္ထဲတြင္ ၀င္းဦး၏သီခ်င္းစာသားတစ္ပိုင္းတစ္စကိုသုံး၍ “ကိုယ့္ဌာေန၀န္းက်င္မွာကြယ္.....တကယ္ကို အလွရွိတယ္” ဟု ေရးကာ ကလိခဲ့ဖူးသည္မွာ ထုိင္မႈိင္းႀကီးပင္ျဖစ္သည္”
မွန္သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ဌာေန၀န္းက်င္တြင္ တကယ္ကို (အလွ)ရွိပါသည္။ ျပႆနာက ထုိ(အလွ)ဆုိေသာ ေဒၚလွလွသည္ အားအားယားယားရွိ တုိင္း ဟုိအိမ္သြားလည္လိုက္ ဒီအိမ္သြားလည္လိုက္ႏွင့္ (ရႈပ္)တတ္ (ဖြ) တတ္ျခင္းျဖစ္၏။
သူမ်ားကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္တမင္လုပ္သည္ေတာ့ဟုတ္ပုံမရ။ လူမႈေရး အထူအပါး နားမလည္ေသာေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။ ဒီၾကားထဲ ထင္ရာ ျမင္ရာေတြကို ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ ထထၿပီးေျပာတတ္လုပ္တတ္လြန္းသည္ကတစ္ေမွာက္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ စၿပီးေျပာင္းလာကာစမွာပင္ စပ္စပ္စုစုလုပ္ရင္း အဲဒီ (အန္တီလွ) တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ကို ... မၾကာခဏလာလာ သည္။ အဲသည္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္အိမ္မွာအလွေမြးထားေသာ (ဖလား၀ါးဟြန္း) ေရႊငါးေလးကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး
“ဟယ္.... ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ”
ဟုတဖြဖြေျပာ၏။
သိပ္ေေတာ့ မၾကာလုိက္။ လွ်ပ္စစ္မီးကျပတ္၊ေအာက္စီဂ်င္ကမရေသာေၾကာင့္ ေရႊငါးကေသသြား၏။
အန္တီလွက ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ကိုလာလည္ရင္း မွန္ေရကန္ထဲတြင္ ငါးကိုမေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ထုံးစံအတုိင္း စပ္စုရာ ကၽြန္ေတာ္က
“ေရႊငါးေလးက ေသသြားၿပီ.... အန္တီလွရဲ႕”
အန္တီလွ၏ မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္းပင္ေၾကေၾကကဲြကဲြျဖစ္သြားၿပီး
“အုိ..... ကၽြတ္ကၽြတ္၊ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြယ္။ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာေနာ္။
သူ႕ခမ်ာကံဆုိးရွာတယ္္ကြယ္”
သို႕ေသာ္.... တစ္ဆက္တည္းလိုလို အန္တီလွ၏ မ်က္လုံးအစုံက ဖ်တ္ခနဲ ေတာက္ပသြားၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကိုလွ်ာျဖင့္သိမ္းလ်က္လိုက္သည့္ ေလသံျဖင့္
“ဒါနဲ႔..... မင္းတို႕ အဲဒီငါးကေလးကို ခ်က္မစားၾကဘူးလားဟင္”
“သနားလွခ်ည္ရဲ႕”ဆုိေသာ ငါးေလးကို ခ်က္စားခ်င္သည့္ စိတ္ဓါတ္တက္ၾကြမႈက အန္တီလွ၏ သြားရည္တျမားျမားေလသံထဲတြင္ အထင္း သား။
ဘယ့္ႏွယ္မိန္းမႀကီးပါလိမ့္... ဟု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ရခက္စြာျဖင့္ ေခါင္းကုတ္မိသည္။ အဲသည္အေၾကာင္း ပန္းခ်ီဆရာကို ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာျပမိေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာက
“ျဖစ္ႏိုင္တယ္ကြ။ ငါတုိ႕ ဒီကိုေျပာင္းလာကာစက အန္တီလွတို႕ အိမ္မွာ ၾကက္တူေရြးေလးတစ္ေကာင္ကို ခ်စ္လွခ်ည့္ရဲ႕ဆုိၿပီး ေမြးထားတာ ေတြ႕တယ္ကြ။ ခုေနာက္ပိုင္းမေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ၾကည့္ရတာ...... ၾကက္တူေရြးေလးလည္း ဟင္းအုိးထဲေရာက္သြားၿပီနဲ႔တူတယ္”
အန္တီလွ၏အခ်စ္က တစ္မ်ဳိးႀကီးျဖစ္ပုံရ၏။
* * * * *
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေျခရင္းအိမ္က ဖေယာင္းတုိင္လုပ္ငန္းလုပ္ေသာအိမ္ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕က သူတုိ႕အိမ္မွလုပ္ေသာ ဖေယာင္းတုိင္ကို (လင္းယုန္)တံဆိပ္ ဖေယာင္းတုိင္ဟု နာမည္ေပးထားၾကသည္။
အိမ္တြင္းမႈတစ္ႏုိင္တစ္ပိုင္လုပ္ေသာ ဖေယာင္းတုိင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဖေယာင္းသားကညံ့ရသည့္အထဲ ေလခိုၿပီး ပြစိစိႏွင့္ ေနာက္ၿပီး ..... မီးစာလုပ္သည့္ခ်ည္ႀကိဳးကလည္း ဖြာလန္ႀကဲ။ သူတို႕ ဖေယာင္းတုိင္ကိုထြန္းညိွလိုက္လွ်င္ တဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ၿပီး (လင္း) သည္ဆိုရ(ရုံ)မွ်သာ လင္း ေသာေၾကာင့္ (လင္းယုန္)ဖေယာင္းတုိင္ဟု နာမည္ေပးထားျခင္းျဖစ္၏။
ေျခရင္းအိမ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕က်ိတ္ၿပီး(ဟား)ၾကသည္ကိုမသိ။ သူတုိ႕လုပ္ငန္းကိုနာမည္ေပး ေပးေဖာ္ရသည္ဟုဆုိၿပီး သေဘာအက် ႀကီးက်ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အိမ္မွ ပန္းခ်ီဆရာကလည္း ခပ္တည္တည္ျဖသ့္ ဖေယာင္းတုိင္တံဆိပ္ဘေလာက္တုံးလုပ္ဖုိ႕ လင္းယုန္ငွက္ပုံေတြ ဘာေတြဆဲြေပးလုိက္ေသး၏။
အန္တီလွကလည္း အဲဒီ(လင္းယုန္)ဖေယာင္းတုိင္လုပ္သည့္ အိမ္သို႕ တစ္ေန႕လွ်င္ ႏွစ္ေခါက္သုံးေခါက္ေလာက္ အ၀င္အထြက္လုပ္သည္။ ေလပန္းသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူမဖာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေလပန္းရုံျဖင့္ အားမရဘဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အိမ္ဘက္သို႕ လည္ဆန္႕ကာ
“ဟဲ့ ...... ေမာင္စိန္ျမင့္၊ဒီဘက္အိမ္ကူးခဲ့ေလကြယ္။ လက္ဖက္ထုပ္ေလး ဘာေလးစားရင္း စကားစျမည္ေျပာရေအာင္”
ဟုဆုိကာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕ထဲမွ ေတြးေခၚပညာရွင္ကို လွမ္းလွမ္းၿပီးပင့္ေလ့ရွိသည္။
စိန္ျမင့္ဆုိသည့္ အေတြးအေခၚပညာရွင္ငနဲသား၏ ဥာဥ္ဆုိးကလည္းတစ္မ်ဳိး။ ဒင္းက အခ်ိန္ျပည့္ အားအားယားယားရွိေနေသာေႀကာင့္လား မေျပာတတ္။ ဘယ္သူကေခၚေခၚ ..... ဘယ္ေနရာကိုေခၚေခၚ ..... မဆုိင္းမတြဘဲ ပုဆုိးေလးျပင္၀တ္ၿပီး သုတ္ခနဲထလိုက္သြားေလ့ရွိ၏။
ယင္းသို႕...... ပင့္ေဆာင္ေလရာ ေနရာတုိင္းသို႕ၾကြခ်ီေတာ္မူေလ့ရွိျခင္းေၾကာင့္ ဒင္းကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တစ္ဖဲြ႕လုံးက ဒကၡိဏသာခါကိုယ္ ေတာ္ေလးဟု ကင္ပြန္းတပ္ထားသည္။ ၾကာေတာ့ ..... သူ႕နာမည္အရင္း (စိန္ျမင့္)ဆုိသည္ကိုပင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေန၏။
အန္တီလွက ထုိသို႕ လွမ္းလွမ္းေခၚကာမွပင္ သူ႕နာမည္(စိန္ျမင့္)ပါကလားဆုိသည္ကို ျပန္ျပန္ၿပီးသတိရမိၾကေလသည္။ ဒင္းကလည္း အပင့္ ခံရသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ မေနႏိုင္ မထုိင္ႏိုင္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ ၾကြခ်ီသြားၿပီး သူ၏ အဖုိးထုိက္နက္နဲလွစြာေသာ အေတြးအေခၚမ်ားကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလ့ရွိ၏။
“ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုစဥ္းစားမိတယ္ ...... အန္တီလွရဲ႕”
“ဆုိစမ္းပါဦး....... ေမာင္စိန္ျမင့္ရယ္”
အားအားယားယားရွိသူႏွင့္ပင္ စပ္စပ္စုစုႏိုင္သူတုိ႕ကား မသာအိမ္ႏွင့္ဖဲ၀ုိင္းကဲ့သို႕ လိုက္ဖက္ညီလွေပစြ။
စိန္ျမင့္က
“အန္တီလွတုိ႕ ဘုရားရွိခိုးၿပီးေမတၱာပို႕ရင္ နာမည္တပ္ၿပီးေတာ့ ရည္စူးေမတၱာပို႕ၾကတယ္မဟုတ္လား။ ဥပမာ ....... ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေမတၱာပို႕ရင္ “ေမာင္စိန္ျမင့္ ..... က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ”ဆုိတာမ်ဳိးေပါ့”
“ေအး ...... ဟုတ္တယ္ေလ”
“ဒါဆုိရင္ .... အန္တီလွမသိဘဲ ကၽြန္ေတာ္က နာမည္ေျပာင္းလိုက္တယ္ဆုိပါစို႕။ (ေနတုိး)ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ”
အန္တီလွက ခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာအုိသြားၿပီး
“မင္းႏွယ္ကြယ္၊တျခားနာမည္ေျပာင္းပါလား။ အန္တီက အဲဒီေနတုိးဆိုတဲ့ မင္းသားကိုသိပ္ႀကိဳက္တာ။ မင့္ ရုပ္ႀကီးနဲ႔ဆုိေတာ့ ........”
“ဟာ ...... တကယ္ေျပာင္းတာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ဥပမာေျပာတာဗ် ...... ခင္ဗ်ားႀကီးကလည္း”
“ေၾသာ္ ..... ေအး ...... ေအး၊ ဒါဆုိ ..... ၿပီးေရာ။ ဆက္ေျပာ .... ဆက္ေျပာ”
စိန္ျမင့္က ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႕လိုက္ၿပီး .......
“အဲဒီမွာ ...... ကၽြန္ေတာ္နာမည္က (ေနတုိး)ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒါကို အန္တီလွက မသိဘဲ အရင္အတုိင္း “ေမာင္စိန္ျမင့္ ...... က်န္းမာခ်မ္းသာ ပါေစ”ဆုိၿပီး ေမတၱာပို႕ရင္ အဲဒီေမတၱာကို ကၽြန္ေတာ္ ရပါ့မလားဟင္။ မရဘူးဆုိရင္ေကာ ..... အဲဒီေမတၱာေတြက ဘယ္ကိုေရာက္သြားသတုန္းဗ်”
ေဒသနာေတာ္ကသိမ္ေမြ႕နက္နဲလြန္းေသာေၾကာင့္လားမသိ။ အန္တီလွတစ္ေယာက္ ေခါင္းကုတ္ကာ အ၊တီး အ၊ထစ္ျဖစ္သြား၏။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ ၏ ေတြးေခၚပညာရွင္ကေလးေမာင္စိန္ျမင့္ကား အႏွီကဲ့သို႕ေသာ အေရမရ အဖတ္မရ ကိစၥမ်ားကို အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး စဥ္းစားတတ္သည့္ေနရာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ဧတဒဂ္အရာထားရေလာက္ေအာင္ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ထူးခၽြန္သူေပတည္း။
သူ၏ ေဒသနာေတာ္ကို နာယူေနၾကသူမ်ားကလည္း ေခသူေတာ့မဟုတ္။ လင္းယုန္ဖေယာင္းတုိင္ကုမၸဏီခ်ဳပ္ႀကီး၏ကေတာ္ ေဒၚပုၾကြယ္က သူဥာဏ္မီသေလာက္ ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြး၏။
“ေမာင္စိန္ျမင့္ ေျပာတာ စဥ္းစားစရာပဲကဲြ႕။ အဲဒါေၾကာင့္ ...... လူေတြက နာမည္ေျပာင္းရင္ သတင္းစာထဲမွာထည့္ၿပီး ေၾကာ္ျငာၾကတာေပါ့။ ေမတၱာပို႕ရင္ နာမည္မမွားေအာင္ ထင္ပါရဲ႕”
သူတုိ႕ေျပာသမွ်ကို ဒီဖက္အိမ္မွေနၿပီး အတုိင္းတားၾကားေနရေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တစ္ဖဲြ႕လုံးက ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္လွိမ့္ကာလွိမ္ကာ ေျခေဆာင့္ၿပီးရယ္ၾက၏။
လင္းယုန္ဖေယာင္းတုိင္လုပ္ငန္း၏ ကုမၸဏီလုပ္ငန္းစု အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္(C.E.O)သူေဌးႀကီးဦးေခြးနီကေတာ့ သူ႕မိန္းမေဒၚပုၾကြယ္ကို လွမ္း၍ဟန္႕လုိက္ရင္း ........
“တယ္ ...... ဒီမိန္းမဟာ၊ေဇာက္မွန္းကမ္းမွန္းမသိဘဲ ၀င္၀င္ေျပာေန။ ငါ .....ထလုပ္လိုက္ရ ..... နာေတာ့မယ္။ အဟမ္း... ဒီမယ္ ေမာင္စိန္ျမင့္ရဲ႕ .... ေမာင္ရင္ေျပာတဲ့ကိစၥကို ပဋိကတ္က်မ္းေၾကတဲ့ သက္ေတာ္၀ါေတာ္ရဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေတြနဲ႔ေတြ႕မွ ေမးေလွ်ာက္ၾကည့္ရ ဦးမယ္”
ေတာ္ပါေသး၏။
ကံေကာင္းသည္ဟုပင္ဆုိရမည္။ ပိဋိကတ္က်မ္းေၾကေသာသက္ေတာ္၀ါေတာ္ရဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကား ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လမ္းထဲသို႕ တစ္ပါး မွ မၾကြပါ။
* * * * *
အဲသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေျခရင္းက (လင္းယုန္)ဖေယာင္းတုိင္လုပ္ေသာအိမ္ႏွင့္ လမ္းေထာင့္ဆုံးတြင္ရွိေသာ (သိပၸံစိန္လွ)ဘက္ထရီဆုိင္တုိ႕ သည္ တစ္ခါက အႀကီးအက်ယ္ရန္ျဖစ္ၿပီး အခုထက္ထိတုိင္ စကားမေခၚမေျပာ အဆက္အဆံျဖတ္ထားၾကသည္ဆုိ၏။
ဖေယာင္းတုိင္လုပ္ငန္းႏွင့္ ဘက္ထရီလုပ္ငန္းတုိ႕ မတည့္ၾကျခင္း၊ရန္ျဖစ္ၾကျခင္းမွာ သိပ္ေတာ့ အံ့ၾသစရာမဟုတ္။ၿပီးေတာ့ ..... အဲသည့္ကိစၥ က ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေျပာင္းမလာခင္ကတည္းကျဖစ္ခဲ့သည့္ရန္စ။
ခြက်သည္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕၏ အူရဒူေတြးေခၚပညာရွင္ေမာင္စိန္ျမင့္က ၾကားထဲတြင္ ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕၀င္ပါျဖစ္ေအာင္ ပါလုိက္ ျခင္းျဖစ္သည္။။
တစ္ေန႕ ..........
လမ္းထိပ္က (ေဒၚရီ ....ေျမာင္းျမမုန္႕ဟင္းခါး) ဆုိင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ၀င္ထုိင္ၿပီး မုန္႕ဟင္းခါးစားဖို႕မွာၾက၏။ ေရွ႕မွာ ေရာက္ႏွင့္စားႏွင့္ေန ၾကသူေတြကလည္း မ်ားေနသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ေစာင့္ေနရသည္။ စားေနၾကသူ အားလုံးနီးပါးမွာလည္း ဒီလမ္းဟုိဘက္လမ္း အနီးတ၀ုိက္ မွခ်ည္းပင္ျဖစ္၏။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္မွာထုိင္ေနခိုက္ (သိပၸံစိန္လွ)ဘက္ထရီဆုိင္မွ ကိုစိန္လွ၏ခယ္မမႏွင္းသြယ္က သူမ၏သားကေလးကို လက္ဆဲြကာ ေရာက္ခ်လာၿပီး မုန္႕ဟင္းခါးခ်ဳိင့္ဆဲြလာ၀ယ္သည္။
(သူမ်ားေျပာသျဖင့္သိရသည္မွာ ..... သိပၸံစိန္လွႏွင့္ညီျဖစ္သူ ကိုစိန္ျမတုိ႕ညီအစ္ကိုသည္ မႏွင္းႏြယ္ မႏွင္းသြယ္ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကို အစုံလုိက္ အတဲြလုိက္ယူထားျခင္းျဖစ္သည္ဆုိ၏။ သိပၸံစိန္လွႏွင့္ မႏွင္းႏြယ္တုိ႕မွာေတာ့ သားသမီးမထြန္းကာဘဲ ကိုစိန္ျမႏွင့္မႏွင္းသြယ္တုိ႕မွာ သာ ဒီသားကေလးတစ္ေယာက္ရျခင္းျဖစ္သည္။
အခုေတာ့ ...... ကိုစိန္ျမကလည္း လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ရာ မႏွင္းသြယ္တစ္ေယာက္သာ သားတစ္ေကာင္ႏွင့္ တုိ႕လိုတဲြေလာင္းက်န္ေနရစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးေလးကလည္း ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ၀၀ကစ္ကစ္ခ်စ္စရာေလးမို႕ ငနဲသား စိန္ျမင့္ဆုိသည့္ေကာင္က မေနႏုိင္ မထုိင္ႏိုင္ ပါးစပ္ေဆာ့ၿပီး ကေလးကိုသြားျမဴသည္။)
“သားသားရဲ႕ေဖေဖက ဘ ဒူ လဲ”
ကေလးကမေျဖ။ စိန္ျမင့္ ငမုိက္သားက ကေလး၏ပါးေဖာင္းေဖါင္းကေလးကိုဆဲြလိမ္ၿပီး ကေလးအေဖနာမည္ကို ထပ္ေမးျပန္၏။
“သားသားရဲ႕ ေဖေဖက ဘဒူလဲ”
ကေလးက မေျဖဘဲ မ်က္လုံးေပကလတ္ ေပကလတ္။ ကေလးအေမ မႏွင္းသြယ္ကေတာ့ အနည္းငယ္ မ်က္ႏွာပ်က္စျပဳလာ၏။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕မရိပ္မိ။
အမွန္ကေတာ့ .... အဲဒီကိစၥသည္ တကယ့္ျပႆနာအႀကီးႀကီးျဖစ္၏။ ဒီကေလးသည္ ကိုစိန္ျမႏွင့္ မႏွင္းသြယ္၏သားဟုဆုိေသာ္လည္း ကတယ္တမ္းမွာ ကိုစိန္ျမကြယ္လြန္ၿပီး ဆယ္လေက်ာ္မွေမြးျခင္းျဖစ္သည္။
မႏွင္းသြယ္တစ္ေယာက္ ခဲအုိျဖစ္သူ သိပၸံစိန္လွႏွင့္ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ျဖစ္ၾက၊ပ်က္ၾကၿပီး အေကာင္အထည္ေပၚလာကာမွ သြားေလသူ ကိုစိန္ျမ၏ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္မွန္း တစ္ရပ္ကြက္လုံးက ရိပ္မိၾက၏။
လမ္းသူလမ္းသားမ်ားကလည္း တီတုိးတီးတိုးသဖန္းပိုးလုပ္ရုံထက္ မပိုဘဲ အားနာပါးနာျဖင့္ ေအာင့္အည္းထားခဲ့ၾကသည္။
အခု ...... ေမာင္စိန္ျမင့္တစ္ေကာင္မွာေတာ့ (ဘုမသိ ဘမသိျဖင့္)ကေလးကုိျမဴေနပုံက ေဘးလူအျမင္တြင္ ကေလးအေဖရင္းလက္သည္ တရားခံေပၚေအာင္ ပုလိပ္စစ္စစ္ေနသလိုလို။
ေဟာ ......လုပ္ျပန္ေလၿပီ။
“သားသားရဲ႕ေဖေဖက ဘဒူလဲ”
ကေလးကမေျဖ။ မုန္႕ဟင္းခါးစားေနၾကေသာ အေၾကာင္းသိလမ္းသူလမ္းသားမ်ားက တခြိခြိက်ိတ္ၿပီးရယ္ၾက၏။ ကေလးအေမ မႏွင္းသြယ္က ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ျဖင့္ မ်က္ေစာင္းထုိး၏။
အရိပ္သုံးပါး နားမလည္သူ ေမာင္စိန္ျမင့္ကား သူမ်ားဖုံးထားေသာ မစင္ပုံကိုတုတ္ျဖင့္ဆြေလၿပီ။
“သားသားေလးရဲ႔ ေဖေဖကဘဒူလဲ၊ေျပာပါဦး”
“ဟဲ့ ....... အေကာင္ရဲ႕”
မႏွင္းသြယ္ကား ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ျဖင့္ ကေလးကို ဆတ္ခနဲေပြ႕ခ်ီလိုက္ၿပီး ေမာင္စိန္ျမင့္ကိုလက္ညိႈး ေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး ရန္ေတြ႕ေလေတာ့သည္။
“ကေလးအေဖကို ဘာကိစၥေမးေနရတာတုန္း။ ငါဖာသာ ငါဘယ္သူနဲ႔ရၿပီးေမြးထားေမြးထား၊ နင္နဲ႔ ဘာဆုိင္သလဲဟဲ့၊ ဟင္ .....။ ပါးကဲြသြား ခ်င္သလား၊မႏွင္းသြယ္ကိုလာမစမ္းနဲ႔ .... ဘာမွတ္သလဲ”
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကား မုန္႕ဟင္းခါးဖိုးကို ျမန္ျမန္ရွင္းေပးၿပီး သုတ္ေျခတင္ရေလေတာ့သည္။ ေမာင္စိန္ျမင့္ကား သူ႕အမွားကို သူအားနာၿပီး ေတာင္းပန္မဆုံး။
“ကန္ေတာ့ပါရဲ႕အစ္မရယ္။ ကေလးက သူ႕အေဖကို သူသိတယ္ထင္လုိ႔ပါ”
ေတာင္းပန္ေလေလ၊မႏွင္းသြယ္က ေဒါသထြက္ေလေလ။ ေဘးမွ မုန္႕ဟင္းခါးစားေနၾကသူတုိ႕ကလည္း မဖ်န္ေျဖဘဲ ၀ုိင္း၍သာရယ္ေန ၾက ၏။
ေၾသာ္ ....... တတ္လည္း တတ္ႏုိင္သည့္ ရပ္ကြက္ကေလး။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
မင္းခုိက္စိုးစန္
ဒီ ရပ္ကြက္ေလးထဲသို႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လူစု ေျပာင္းလာခဲ့မိျခင္းသည္ ဘုရားပဲြေစ်းတန္းထဲတြက္ ဆုိင္ခန္းတစ္ခန္းေနရာယူၿပီး နတ္ကနား၀င္ ကသလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕ကလည္း နဂုိကတည္းကမွ ကိုးယုိးကားယား ျဗဳတ္စျဗင္းေတာင္း၊ရပ္ကြက္ကေလးကလည္း တုိလီမုတ္စ ရႈပ္ပြပြ။
မည္သူက သာသည္။ မည္သူက နာသည္ဟုေတာ့ ေျပာ၍ရမည္မထင္။ အဲ...... တစ္ခုေတာ့ရွိ၏။ ရပ္ကြက္ကေလးက အစကတည္းက သူ႕ လဲြ ေခ်ာ္မႈမ်ားႏွင့္ သူ ေနသားတက်တည့္မတ္ၿပီးသား။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေရာက္လာေသာအခါတြင္မွ (အရယ္သန္ၾကသူမ်ားပီပီ) ျမင္ျမင္သမွ်ကို အခ်င္းခ်င္းလက္တုိ႕ၿပီး ဟားၾကေသာအခါ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သားမ်ားအဖို႕ ကသိကေအာက္ျဖစ္ၾကရေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖဲြ႕မွာလည္း လူကခပ္စုံစုံျဖစ္သည္။ စာေရးဆရာပါသည္။ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာပါသည္။ ဗီဒီယုိရုိက္သည့္ငနဲတစ္ေယာက္ လည္းပါသည္။ ဂစ္တာတေဒါင္ေဒါင္ေခါက္သူလည္းပါသလို သရုပ္ေဆာင္မင္းသားျဖစ္ခ်င္သည့္ ငတိလည္းပါသည္။ မဂဇင္းေတြမွာ သရုပ္ေဖာ္ပုံ ဆဲြ ေသာ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္လည္းပါသည္။
ကိုင္း........ ဘာမ်ားလိုေသးသနည္း။
ေၾသာ္......... ေမ့လို႕။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕ထဲတြင္ ျမင္ျမင္ကရာကို လုိက္ၿပီး နက္နက္နဲနဲေတြးေခၚစဥ္းစားတတ္သည့္ အူတူတူငနဲတစ္ ေကာင္လည္းပါေသးသည္။ သူ၏ ေတြးေခၚပုံမ်ားကလည္း ေမရုျမင့္မုိႏွင့္သရဘန္ေတာင္စဥ္ခုႏွစ္ထပ္ၾကားမွ ရွာေဖြခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ အႀကိမ္ေပါင္း တစ္ေထာင္တိတိ အဖန္ဖန္အလဲလဲေလွာ္ကာသန္႕စင္ၿပီးမွ ရအပ္ေသာ သိဂၤဒုိက္ေရႊစင္ကဲ့သို႕ ခက္ခဲနက္နဲအဘုိးထုိက္လွ၏။
ဥပမာ...... (ေေရနံဆီကို ဘယ္ကေန ထုတ္လုပ္ရယူတာလဲ)...... ဆုိသည္ကို တစ္ပါတ္ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာေအာင္ ထုိင္စဥ္းစားျခင္းမ်ဳိး...။
“ငါ သိၿပီကြ.........ငါသိၿပီေဟ့”
ေဘးမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလုံးက သူ႕ အလန္တၾကား ေအာ္သံဟစ္သံေၾကာင့္ ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖင့္၀ုိင္းေမးရ၏။
“ဘာကိုလဲဟင္........ ဘာသိတာလဲ”
“ေရနံဆီကို ဘယ္ကေနၿပီးေတာ့ ထုတ္သလဲဆုိတာ ငါစဥ္းစားေနတာကြ”
“ေဟ.....”
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလုံးပါးစပ္အေဟာင္းသား....။ သူ႕ကေတာ့ တကယ့္ပညာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အုိက္တင္မ်ဳိးျဖင့္ ေမးေစ့ကိုပြတ္၊ေခါင္းတ ဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္း......
“အခုေတာ့ ငါသိၿပီ။ လက္စသတ္ေတာ့........ (ေရနံဆီ)ဆုိေတာ့ (ေရနံ)ကေန ျဖစ္လာတာကိုး ......... ကြ”
ကၽြန္ေတာ္က အျမင္ကတ္ကတ္ျဖင့္
“ဒါဆုိ........ (ဓါတ္ဆီ)ကေကာ ဘယ္ကေနျဖစ္တာလဲကြ”
ကၽြန္ေတာ့္ေမးခြန္းေၾကာင့္ငနဲသားကေတြေတြေ၀ေ၀ျဖစ္သြား၏။ အေတာ္ၾကာေအာင္ စဥ္းစားေနၿပီးမွ သူ႕မ်က္ႏွာက ၀င္းခနဲလက္သြားၿပီး
“ဒါမ်ား... လြယ္လြယ္ေလး၊(ေရနံဆီ)ဟာ (ေရနံ)ကေနျဖစ္တာဆုိေတာ့..... မဟုတ္မွလဲြေရာ
(ဓါတ္ဆီ) ဟာ (ဓါတ္)ကေနျဖစ္တာထင္တယ္”
ကၽြန္ေတာ္က........
“မွားတယ္”
“ဟင္.........”
ငနဲသား မ်က္လုံးအ၀ိုင္းသားျဖစ္သြားမွ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ပိုင္ပိုင္ေလသံျဖင့္
(မင္း မေသမခ်င္းမွတ္ထား။ ဓါတ္ဆီဆုိတာ (ဓါတ္စံ)ကေနျဖစ္တာကြ)
“ေၾသာ္.......”
ငနဲသားခမ်ာ ေမ်ာက္အုိႀကီး မ်က္စဥ္းခပ္ခံရသလို မ်က္လုံးကေလး ေပကလပ္ေပကလပ္ လုပ္ရင္း ငိုင္က်သြား၏။ (ဓါတ္ဆီ-ဓါတ္စံ)ဆိုသည့္ ေရွးေခတ္လူရႊင္ေတာ္နာမည္မ်ားကို ၾကားဖူးထားလ်က္သားႏွင့္”ဒီေလာက္ေလးေတာင္မွ ငါမစဥ္းစားမိရေကာင္းလား”.... ဟုလည္း သူ႕ကိုယ္သူ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနပုံရသ့ည္။
တုိတုိေျပာရလွ်င္....... ဒီေကာင္လုိလူမ်ဳိးႏွင့္ဒီရပ္ကြက္ထဲက လူေတြဆုံမွ ဆုံစည္းတတ္ၾကပေလတယ္.... ဟု ကံၾကမၼာကိုအျပစ္တင္ရန္ သာရွိေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ေတြးေခၚပညာရွင္ႏွင့္ ဒီရပ္ကြက္ထဲတြင္ ပထမဦးဆုံးစၿပီး ပတ္သက္ဆက္ဆံသူမွာ...... ေဒၚလွလွ။
အရႈပ္ထုပ္ေတြကို ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ရွာရွာေဖြေဖြသယ္လာတတ္ေသာ၊ေကာက္ရိုးေပြ႕တတ္ေသာ အဲသည္မိန္းမႀကီးက စကားေျပာလွ်င္ သူမ ကိုယ္သူမ “အလွကေလ.....အလွကေလ”ဟု နာမ္စားသုံးတတ္၏။
“ကၽြန္ေတာ္၏ လုံးခ်င္း၀တၳဳတစ္အုပ္္ထဲတြင္ ၀င္းဦး၏သီခ်င္းစာသားတစ္ပိုင္းတစ္စကိုသုံး၍ “ကိုယ့္ဌာေန၀န္းက်င္မွာကြယ္.....တကယ္ကို အလွရွိတယ္” ဟု ေရးကာ ကလိခဲ့ဖူးသည္မွာ ထုိင္မႈိင္းႀကီးပင္ျဖစ္သည္”
မွန္သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ဌာေန၀န္းက်င္တြင္ တကယ္ကို (အလွ)ရွိပါသည္။ ျပႆနာက ထုိ(အလွ)ဆုိေသာ ေဒၚလွလွသည္ အားအားယားယားရွိ တုိင္း ဟုိအိမ္သြားလည္လိုက္ ဒီအိမ္သြားလည္လိုက္ႏွင့္ (ရႈပ္)တတ္ (ဖြ) တတ္ျခင္းျဖစ္၏။
သူမ်ားကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္တမင္လုပ္သည္ေတာ့ဟုတ္ပုံမရ။ လူမႈေရး အထူအပါး နားမလည္ေသာေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။ ဒီၾကားထဲ ထင္ရာ ျမင္ရာေတြကို ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ ထထၿပီးေျပာတတ္လုပ္တတ္လြန္းသည္ကတစ္ေမွာက္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ စၿပီးေျပာင္းလာကာစမွာပင္ စပ္စပ္စုစုလုပ္ရင္း အဲဒီ (အန္တီလွ) တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ကို ... မၾကာခဏလာလာ သည္။ အဲသည္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္အိမ္မွာအလွေမြးထားေသာ (ဖလား၀ါးဟြန္း) ေရႊငါးေလးကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး
“ဟယ္.... ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ”
ဟုတဖြဖြေျပာ၏။
သိပ္ေေတာ့ မၾကာလုိက္။ လွ်ပ္စစ္မီးကျပတ္၊ေအာက္စီဂ်င္ကမရေသာေၾကာင့္ ေရႊငါးကေသသြား၏။
အန္တီလွက ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ကိုလာလည္ရင္း မွန္ေရကန္ထဲတြင္ ငါးကိုမေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ထုံးစံအတုိင္း စပ္စုရာ ကၽြန္ေတာ္က
“ေရႊငါးေလးက ေသသြားၿပီ.... အန္တီလွရဲ႕”
အန္တီလွ၏ မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္းပင္ေၾကေၾကကဲြကဲြျဖစ္သြားၿပီး
“အုိ..... ကၽြတ္ကၽြတ္၊ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြယ္။ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာေနာ္။
သူ႕ခမ်ာကံဆုိးရွာတယ္္ကြယ္”
သို႕ေသာ္.... တစ္ဆက္တည္းလိုလို အန္တီလွ၏ မ်က္လုံးအစုံက ဖ်တ္ခနဲ ေတာက္ပသြားၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကိုလွ်ာျဖင့္သိမ္းလ်က္လိုက္သည့္ ေလသံျဖင့္
“ဒါနဲ႔..... မင္းတို႕ အဲဒီငါးကေလးကို ခ်က္မစားၾကဘူးလားဟင္”
“သနားလွခ်ည္ရဲ႕”ဆုိေသာ ငါးေလးကို ခ်က္စားခ်င္သည့္ စိတ္ဓါတ္တက္ၾကြမႈက အန္တီလွ၏ သြားရည္တျမားျမားေလသံထဲတြင္ အထင္း သား။
ဘယ့္ႏွယ္မိန္းမႀကီးပါလိမ့္... ဟု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ရခက္စြာျဖင့္ ေခါင္းကုတ္မိသည္။ အဲသည္အေၾကာင္း ပန္းခ်ီဆရာကို ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာျပမိေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာက
“ျဖစ္ႏိုင္တယ္ကြ။ ငါတုိ႕ ဒီကိုေျပာင္းလာကာစက အန္တီလွတို႕ အိမ္မွာ ၾကက္တူေရြးေလးတစ္ေကာင္ကို ခ်စ္လွခ်ည့္ရဲ႕ဆုိၿပီး ေမြးထားတာ ေတြ႕တယ္ကြ။ ခုေနာက္ပိုင္းမေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ၾကည့္ရတာ...... ၾကက္တူေရြးေလးလည္း ဟင္းအုိးထဲေရာက္သြားၿပီနဲ႔တူတယ္”
အန္တီလွ၏အခ်စ္က တစ္မ်ဳိးႀကီးျဖစ္ပုံရ၏။
* * * * *
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေျခရင္းအိမ္က ဖေယာင္းတုိင္လုပ္ငန္းလုပ္ေသာအိမ္ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕က သူတုိ႕အိမ္မွလုပ္ေသာ ဖေယာင္းတုိင္ကို (လင္းယုန္)တံဆိပ္ ဖေယာင္းတုိင္ဟု နာမည္ေပးထားၾကသည္။
အိမ္တြင္းမႈတစ္ႏုိင္တစ္ပိုင္လုပ္ေသာ ဖေယာင္းတုိင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဖေယာင္းသားကညံ့ရသည့္အထဲ ေလခိုၿပီး ပြစိစိႏွင့္ ေနာက္ၿပီး ..... မီးစာလုပ္သည့္ခ်ည္ႀကိဳးကလည္း ဖြာလန္ႀကဲ။ သူတို႕ ဖေယာင္းတုိင္ကိုထြန္းညိွလိုက္လွ်င္ တဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ၿပီး (လင္း) သည္ဆိုရ(ရုံ)မွ်သာ လင္း ေသာေၾကာင့္ (လင္းယုန္)ဖေယာင္းတုိင္ဟု နာမည္ေပးထားျခင္းျဖစ္၏။
ေျခရင္းအိမ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕က်ိတ္ၿပီး(ဟား)ၾကသည္ကိုမသိ။ သူတုိ႕လုပ္ငန္းကိုနာမည္ေပး ေပးေဖာ္ရသည္ဟုဆုိၿပီး သေဘာအက် ႀကီးက်ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အိမ္မွ ပန္းခ်ီဆရာကလည္း ခပ္တည္တည္ျဖသ့္ ဖေယာင္းတုိင္တံဆိပ္ဘေလာက္တုံးလုပ္ဖုိ႕ လင္းယုန္ငွက္ပုံေတြ ဘာေတြဆဲြေပးလုိက္ေသး၏။
အန္တီလွကလည္း အဲဒီ(လင္းယုန္)ဖေယာင္းတုိင္လုပ္သည့္ အိမ္သို႕ တစ္ေန႕လွ်င္ ႏွစ္ေခါက္သုံးေခါက္ေလာက္ အ၀င္အထြက္လုပ္သည္။ ေလပန္းသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူမဖာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေလပန္းရုံျဖင့္ အားမရဘဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အိမ္ဘက္သို႕ လည္ဆန္႕ကာ
“ဟဲ့ ...... ေမာင္စိန္ျမင့္၊ဒီဘက္အိမ္ကူးခဲ့ေလကြယ္။ လက္ဖက္ထုပ္ေလး ဘာေလးစားရင္း စကားစျမည္ေျပာရေအာင္”
ဟုဆုိကာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕ထဲမွ ေတြးေခၚပညာရွင္ကို လွမ္းလွမ္းၿပီးပင့္ေလ့ရွိသည္။
စိန္ျမင့္ဆုိသည့္ အေတြးအေခၚပညာရွင္ငနဲသား၏ ဥာဥ္ဆုိးကလည္းတစ္မ်ဳိး။ ဒင္းက အခ်ိန္ျပည့္ အားအားယားယားရွိေနေသာေႀကာင့္လား မေျပာတတ္။ ဘယ္သူကေခၚေခၚ ..... ဘယ္ေနရာကိုေခၚေခၚ ..... မဆုိင္းမတြဘဲ ပုဆုိးေလးျပင္၀တ္ၿပီး သုတ္ခနဲထလိုက္သြားေလ့ရွိ၏။
ယင္းသို႕...... ပင့္ေဆာင္ေလရာ ေနရာတုိင္းသို႕ၾကြခ်ီေတာ္မူေလ့ရွိျခင္းေၾကာင့္ ဒင္းကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တစ္ဖဲြ႕လုံးက ဒကၡိဏသာခါကိုယ္ ေတာ္ေလးဟု ကင္ပြန္းတပ္ထားသည္။ ၾကာေတာ့ ..... သူ႕နာမည္အရင္း (စိန္ျမင့္)ဆုိသည္ကိုပင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေန၏။
အန္တီလွက ထုိသို႕ လွမ္းလွမ္းေခၚကာမွပင္ သူ႕နာမည္(စိန္ျမင့္)ပါကလားဆုိသည္ကို ျပန္ျပန္ၿပီးသတိရမိၾကေလသည္။ ဒင္းကလည္း အပင့္ ခံရသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ မေနႏိုင္ မထုိင္ႏိုင္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ ၾကြခ်ီသြားၿပီး သူ၏ အဖုိးထုိက္နက္နဲလွစြာေသာ အေတြးအေခၚမ်ားကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလ့ရွိ၏။
“ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုစဥ္းစားမိတယ္ ...... အန္တီလွရဲ႕”
“ဆုိစမ္းပါဦး....... ေမာင္စိန္ျမင့္ရယ္”
အားအားယားယားရွိသူႏွင့္ပင္ စပ္စပ္စုစုႏိုင္သူတုိ႕ကား မသာအိမ္ႏွင့္ဖဲ၀ုိင္းကဲ့သို႕ လိုက္ဖက္ညီလွေပစြ။
စိန္ျမင့္က
“အန္တီလွတုိ႕ ဘုရားရွိခိုးၿပီးေမတၱာပို႕ရင္ နာမည္တပ္ၿပီးေတာ့ ရည္စူးေမတၱာပို႕ၾကတယ္မဟုတ္လား။ ဥပမာ ....... ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေမတၱာပို႕ရင္ “ေမာင္စိန္ျမင့္ ..... က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ”ဆုိတာမ်ဳိးေပါ့”
“ေအး ...... ဟုတ္တယ္ေလ”
“ဒါဆုိရင္ .... အန္တီလွမသိဘဲ ကၽြန္ေတာ္က နာမည္ေျပာင္းလိုက္တယ္ဆုိပါစို႕။ (ေနတုိး)ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ”
အန္တီလွက ခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာအုိသြားၿပီး
“မင္းႏွယ္ကြယ္၊တျခားနာမည္ေျပာင္းပါလား။ အန္တီက အဲဒီေနတုိးဆိုတဲ့ မင္းသားကိုသိပ္ႀကိဳက္တာ။ မင့္ ရုပ္ႀကီးနဲ႔ဆုိေတာ့ ........”
“ဟာ ...... တကယ္ေျပာင္းတာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ဥပမာေျပာတာဗ် ...... ခင္ဗ်ားႀကီးကလည္း”
“ေၾသာ္ ..... ေအး ...... ေအး၊ ဒါဆုိ ..... ၿပီးေရာ။ ဆက္ေျပာ .... ဆက္ေျပာ”
စိန္ျမင့္က ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႕လိုက္ၿပီး .......
“အဲဒီမွာ ...... ကၽြန္ေတာ္နာမည္က (ေနတုိး)ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒါကို အန္တီလွက မသိဘဲ အရင္အတုိင္း “ေမာင္စိန္ျမင့္ ...... က်န္းမာခ်မ္းသာ ပါေစ”ဆုိၿပီး ေမတၱာပို႕ရင္ အဲဒီေမတၱာကို ကၽြန္ေတာ္ ရပါ့မလားဟင္။ မရဘူးဆုိရင္ေကာ ..... အဲဒီေမတၱာေတြက ဘယ္ကိုေရာက္သြားသတုန္းဗ်”
ေဒသနာေတာ္ကသိမ္ေမြ႕နက္နဲလြန္းေသာေၾကာင့္လားမသိ။ အန္တီလွတစ္ေယာက္ ေခါင္းကုတ္ကာ အ၊တီး အ၊ထစ္ျဖစ္သြား၏။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ ၏ ေတြးေခၚပညာရွင္ကေလးေမာင္စိန္ျမင့္ကား အႏွီကဲ့သို႕ေသာ အေရမရ အဖတ္မရ ကိစၥမ်ားကို အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး စဥ္းစားတတ္သည့္ေနရာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ဧတဒဂ္အရာထားရေလာက္ေအာင္ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ထူးခၽြန္သူေပတည္း။
သူ၏ ေဒသနာေတာ္ကို နာယူေနၾကသူမ်ားကလည္း ေခသူေတာ့မဟုတ္။ လင္းယုန္ဖေယာင္းတုိင္ကုမၸဏီခ်ဳပ္ႀကီး၏ကေတာ္ ေဒၚပုၾကြယ္က သူဥာဏ္မီသေလာက္ ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြး၏။
“ေမာင္စိန္ျမင့္ ေျပာတာ စဥ္းစားစရာပဲကဲြ႕။ အဲဒါေၾကာင့္ ...... လူေတြက နာမည္ေျပာင္းရင္ သတင္းစာထဲမွာထည့္ၿပီး ေၾကာ္ျငာၾကတာေပါ့။ ေမတၱာပို႕ရင္ နာမည္မမွားေအာင္ ထင္ပါရဲ႕”
သူတုိ႕ေျပာသမွ်ကို ဒီဖက္အိမ္မွေနၿပီး အတုိင္းတားၾကားေနရေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တစ္ဖဲြ႕လုံးက ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္လွိမ့္ကာလွိမ္ကာ ေျခေဆာင့္ၿပီးရယ္ၾက၏။
လင္းယုန္ဖေယာင္းတုိင္လုပ္ငန္း၏ ကုမၸဏီလုပ္ငန္းစု အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္(C.E.O)သူေဌးႀကီးဦးေခြးနီကေတာ့ သူ႕မိန္းမေဒၚပုၾကြယ္ကို လွမ္း၍ဟန္႕လုိက္ရင္း ........
“တယ္ ...... ဒီမိန္းမဟာ၊ေဇာက္မွန္းကမ္းမွန္းမသိဘဲ ၀င္၀င္ေျပာေန။ ငါ .....ထလုပ္လိုက္ရ ..... နာေတာ့မယ္။ အဟမ္း... ဒီမယ္ ေမာင္စိန္ျမင့္ရဲ႕ .... ေမာင္ရင္ေျပာတဲ့ကိစၥကို ပဋိကတ္က်မ္းေၾကတဲ့ သက္ေတာ္၀ါေတာ္ရဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေတြနဲ႔ေတြ႕မွ ေမးေလွ်ာက္ၾကည့္ရ ဦးမယ္”
ေတာ္ပါေသး၏။
ကံေကာင္းသည္ဟုပင္ဆုိရမည္။ ပိဋိကတ္က်မ္းေၾကေသာသက္ေတာ္၀ါေတာ္ရဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကား ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လမ္းထဲသို႕ တစ္ပါး မွ မၾကြပါ။
* * * * *
အဲသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေျခရင္းက (လင္းယုန္)ဖေယာင္းတုိင္လုပ္ေသာအိမ္ႏွင့္ လမ္းေထာင့္ဆုံးတြင္ရွိေသာ (သိပၸံစိန္လွ)ဘက္ထရီဆုိင္တုိ႕ သည္ တစ္ခါက အႀကီးအက်ယ္ရန္ျဖစ္ၿပီး အခုထက္ထိတုိင္ စကားမေခၚမေျပာ အဆက္အဆံျဖတ္ထားၾကသည္ဆုိ၏။
ဖေယာင္းတုိင္လုပ္ငန္းႏွင့္ ဘက္ထရီလုပ္ငန္းတုိ႕ မတည့္ၾကျခင္း၊ရန္ျဖစ္ၾကျခင္းမွာ သိပ္ေတာ့ အံ့ၾသစရာမဟုတ္။ၿပီးေတာ့ ..... အဲသည့္ကိစၥ က ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေျပာင္းမလာခင္ကတည္းကျဖစ္ခဲ့သည့္ရန္စ။
ခြက်သည္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕၏ အူရဒူေတြးေခၚပညာရွင္ေမာင္စိန္ျမင့္က ၾကားထဲတြင္ ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕၀င္ပါျဖစ္ေအာင္ ပါလုိက္ ျခင္းျဖစ္သည္။။
တစ္ေန႕ ..........
လမ္းထိပ္က (ေဒၚရီ ....ေျမာင္းျမမုန္႕ဟင္းခါး) ဆုိင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ၀င္ထုိင္ၿပီး မုန္႕ဟင္းခါးစားဖို႕မွာၾက၏။ ေရွ႕မွာ ေရာက္ႏွင့္စားႏွင့္ေန ၾကသူေတြကလည္း မ်ားေနသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ေစာင့္ေနရသည္။ စားေနၾကသူ အားလုံးနီးပါးမွာလည္း ဒီလမ္းဟုိဘက္လမ္း အနီးတ၀ုိက္ မွခ်ည္းပင္ျဖစ္၏။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္မွာထုိင္ေနခိုက္ (သိပၸံစိန္လွ)ဘက္ထရီဆုိင္မွ ကိုစိန္လွ၏ခယ္မမႏွင္းသြယ္က သူမ၏သားကေလးကို လက္ဆဲြကာ ေရာက္ခ်လာၿပီး မုန္႕ဟင္းခါးခ်ဳိင့္ဆဲြလာ၀ယ္သည္။
(သူမ်ားေျပာသျဖင့္သိရသည္မွာ ..... သိပၸံစိန္လွႏွင့္ညီျဖစ္သူ ကိုစိန္ျမတုိ႕ညီအစ္ကိုသည္ မႏွင္းႏြယ္ မႏွင္းသြယ္ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကို အစုံလုိက္ အတဲြလုိက္ယူထားျခင္းျဖစ္သည္ဆုိ၏။ သိပၸံစိန္လွႏွင့္ မႏွင္းႏြယ္တုိ႕မွာေတာ့ သားသမီးမထြန္းကာဘဲ ကိုစိန္ျမႏွင့္မႏွင္းသြယ္တုိ႕မွာ သာ ဒီသားကေလးတစ္ေယာက္ရျခင္းျဖစ္သည္။
အခုေတာ့ ...... ကိုစိန္ျမကလည္း လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ရာ မႏွင္းသြယ္တစ္ေယာက္သာ သားတစ္ေကာင္ႏွင့္ တုိ႕လိုတဲြေလာင္းက်န္ေနရစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးေလးကလည္း ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ၀၀ကစ္ကစ္ခ်စ္စရာေလးမို႕ ငနဲသား စိန္ျမင့္ဆုိသည့္ေကာင္က မေနႏုိင္ မထုိင္ႏိုင္ ပါးစပ္ေဆာ့ၿပီး ကေလးကိုသြားျမဴသည္။)
“သားသားရဲ႕ေဖေဖက ဘ ဒူ လဲ”
ကေလးကမေျဖ။ စိန္ျမင့္ ငမုိက္သားက ကေလး၏ပါးေဖာင္းေဖါင္းကေလးကိုဆဲြလိမ္ၿပီး ကေလးအေဖနာမည္ကို ထပ္ေမးျပန္၏။
“သားသားရဲ႕ ေဖေဖက ဘဒူလဲ”
ကေလးက မေျဖဘဲ မ်က္လုံးေပကလတ္ ေပကလတ္။ ကေလးအေမ မႏွင္းသြယ္ကေတာ့ အနည္းငယ္ မ်က္ႏွာပ်က္စျပဳလာ၏။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕မရိပ္မိ။
အမွန္ကေတာ့ .... အဲဒီကိစၥသည္ တကယ့္ျပႆနာအႀကီးႀကီးျဖစ္၏။ ဒီကေလးသည္ ကိုစိန္ျမႏွင့္ မႏွင္းသြယ္၏သားဟုဆုိေသာ္လည္း ကတယ္တမ္းမွာ ကိုစိန္ျမကြယ္လြန္ၿပီး ဆယ္လေက်ာ္မွေမြးျခင္းျဖစ္သည္။
မႏွင္းသြယ္တစ္ေယာက္ ခဲအုိျဖစ္သူ သိပၸံစိန္လွႏွင့္ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ျဖစ္ၾက၊ပ်က္ၾကၿပီး အေကာင္အထည္ေပၚလာကာမွ သြားေလသူ ကိုစိန္ျမ၏ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္မွန္း တစ္ရပ္ကြက္လုံးက ရိပ္မိၾက၏။
လမ္းသူလမ္းသားမ်ားကလည္း တီတုိးတီးတိုးသဖန္းပိုးလုပ္ရုံထက္ မပိုဘဲ အားနာပါးနာျဖင့္ ေအာင့္အည္းထားခဲ့ၾကသည္။
အခု ...... ေမာင္စိန္ျမင့္တစ္ေကာင္မွာေတာ့ (ဘုမသိ ဘမသိျဖင့္)ကေလးကုိျမဴေနပုံက ေဘးလူအျမင္တြင္ ကေလးအေဖရင္းလက္သည္ တရားခံေပၚေအာင္ ပုလိပ္စစ္စစ္ေနသလိုလို။
ေဟာ ......လုပ္ျပန္ေလၿပီ။
“သားသားရဲ႕ေဖေဖက ဘဒူလဲ”
ကေလးကမေျဖ။ မုန္႕ဟင္းခါးစားေနၾကေသာ အေၾကာင္းသိလမ္းသူလမ္းသားမ်ားက တခြိခြိက်ိတ္ၿပီးရယ္ၾက၏။ ကေလးအေမ မႏွင္းသြယ္က ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ျဖင့္ မ်က္ေစာင္းထုိး၏။
အရိပ္သုံးပါး နားမလည္သူ ေမာင္စိန္ျမင့္ကား သူမ်ားဖုံးထားေသာ မစင္ပုံကိုတုတ္ျဖင့္ဆြေလၿပီ။
“သားသားေလးရဲ႔ ေဖေဖကဘဒူလဲ၊ေျပာပါဦး”
“ဟဲ့ ....... အေကာင္ရဲ႕”
မႏွင္းသြယ္ကား ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ျဖင့္ ကေလးကို ဆတ္ခနဲေပြ႕ခ်ီလိုက္ၿပီး ေမာင္စိန္ျမင့္ကိုလက္ညိႈး ေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး ရန္ေတြ႕ေလေတာ့သည္။
“ကေလးအေဖကို ဘာကိစၥေမးေနရတာတုန္း။ ငါဖာသာ ငါဘယ္သူနဲ႔ရၿပီးေမြးထားေမြးထား၊ နင္နဲ႔ ဘာဆုိင္သလဲဟဲ့၊ ဟင္ .....။ ပါးကဲြသြား ခ်င္သလား၊မႏွင္းသြယ္ကိုလာမစမ္းနဲ႔ .... ဘာမွတ္သလဲ”
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကား မုန္႕ဟင္းခါးဖိုးကို ျမန္ျမန္ရွင္းေပးၿပီး သုတ္ေျခတင္ရေလေတာ့သည္။ ေမာင္စိန္ျမင့္ကား သူ႕အမွားကို သူအားနာၿပီး ေတာင္းပန္မဆုံး။
“ကန္ေတာ့ပါရဲ႕အစ္မရယ္။ ကေလးက သူ႕အေဖကို သူသိတယ္ထင္လုိ႔ပါ”
ေတာင္းပန္ေလေလ၊မႏွင္းသြယ္က ေဒါသထြက္ေလေလ။ ေဘးမွ မုန္႕ဟင္းခါးစားေနၾကသူတုိ႕ကလည္း မဖ်န္ေျဖဘဲ ၀ုိင္း၍သာရယ္ေန ၾက ၏။
ေၾသာ္ ....... တတ္လည္း တတ္ႏုိင္သည့္ ရပ္ကြက္ကေလး။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
မင္းခုိက္စိုးစန္
သူတုိ႕ရပ္ကြက္သူတုိ႕အေၾကာင္း(၂)
သူတုိ႕ရပ္ကြက္သူတုိ႕အေၾကာင္း(၂)
ကေလးအေဖတရားခံေဖာ္မိသည့္ကိစၥက သည္ေလာက္ႏွင့္ၿပီးမသြားခဲ့။
ျပာဖုံးေနေသာ ျပႆနာမီးခဲကို အလိုက္ကန္းဆုိးမသိ ေလျဖင့္ မႈတ္ေပးသူက အမ်ားသိေတာ္မူၾကသည့္ အတုိင္း အန္တီလွပင္ျဖစ္သည္။ သႀကၤန္ရက္နီးလာေတာ့ “လင္းယုန္”ဖေယာင္းတုိင္အိမ္က အလွဴလုပ္သည္။ ေဒၚပုၾကြယ္ေမြးေန႕ဆုိလား ဘာဆုိလားမသိ။ မုန္႕ဟင္းခါးေကၽြးမည္ဆုိျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဂ်စ္ပစီတစ္ သိုက္ကလည္း ထမင္းလြတ္ဟု သေဘာထားကာ ပါးၿဖဲနားၿဖဲသြားစားၾကသည္။
တစ္လမ္းလုံးကို ဖိတ္ေပမယ့္ သူတို႕ႏွင့္ မတည့္ေသာ “သိပၸံစိန္လွ”ဘက္ထရီဆုိင္အိမ္ကိုေတာ့ မဖိတ္ဘဲ ခ်န္ထားခဲ့၏။ ဒါကို အလွဴမွာ လာစားၾကသူတုိင္းရိပ္မိၾကသည္။
ဟုိေကာင္ . . ငထူ . . ငအ . .စိန္ျမင့္ဆုိသည့္ ငနဲသားကေတာ့ ဒါကို နည္းနည္းမွ အထူအပါးနားမလည္။ အဘယ္မွာနားလည္အံ့နည္း။ အလွဴအိမ္မွာ ဟုိနားေယာင္ေယာင္ ဒီနားေယာင္ေယာင္ ၀င္ကူသလိုလုိ ဘာလုိ လို လုပ္ရင္း အန္တီလွႏွင့္တက္ညီလက္ညီေလေပါေနၾကသည္ကိုး။
အန္တီလွကလည္း အၿငိမ္မေန။ အလွဴအိမ္၏ၿခံတံခါးေပါက္၀တြင္ရပ္ကာ အိ္မ္ေရွ႕မွျဖတ္သြားသူတုိင္းကို
“ဟဲ့ . . လာေလ၊၀င္စားသြားၾကဦးေလ”
“ေၾသာ္ . . လာၾကစမ္းပါဟဲ့။ ဒီမွာ အလွဴလုပ္ေနတာေလ”
ဟုဆုိကာ အတင္းဖိတ္ေတာ့၏။ မသိလွ်င္ အန္တီလွကိုပင္ အလွဴရွင္ဟု ေဘးကလူမ်ားက ထင္မွတ္မွား ေလာက္သည္။
စိန္ျမင့္ကလည္း ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ျဖင့္ အန္တီလွႏွင့္အတူ ေရာေႏွာကာ အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္သန္း သြားသူတုိင္းကို အလွဴမွာ၀င္စားဘုိ႕ သိသိမသိသိအတင္းေခၚေလ၏။
ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္တြင္မွ . . .
သိပၸံစိန္လွ၏ဇနီးမႏွင္းႏြယ္က ေစ်း၀ယ္ထြက္ၿပီး ျပန္လာသည္။ သူတို႕အိမ္က လမ္းေထာင့္ဆုံးမွာျဖစ္ ေသာေၾကာင့္ အလွဴလုပ္ေနေသာ “လင္းယုန္” ဖေယာင္းတုိင္အိမ္ေရွ႕မွ မလဲႊသာမေရွာင္သာျဖတ္ရ၏။
မႏွင္းႏြယ္ကလည္း သူတို႕တစ္အိမ္တည္းကို အလွဴမဖိတ္ဘဲ ကြက္ခ်န္ထားခဲ့မွန္းသိသည္။ သူမဘက္က လည္း လင္းယုန္ဖေယာင္းတိုင္ပိုင္ရွင္ ေဒၚပုၾကြယ္ကို အနာႀကီးနာထားေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိ၏။ မႏွင္းႏြယ္ တစ္ကိုယ္လုံးမွာ ထူးျခားခ်က္ႏွစ္ခ်က္က ေပၚလြင္ထင္ရွားလြန္းသည္။ အဲဒါကေတာ့ . . . “သြားေခါျခင္း” ႏွင့္ “ဖင္ေကာက္”ျခင္းပင္ျဖစ္၏။
သူတို႕ႏွစ္အိမ္ရန္ျဖစ္ၾကေတာ့ ေဒၚပုၾကြယ္က မႏွင္းႏြယ္ကို လက္ညွဳိးေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး
“ဟဲ့ . . .သြားေခါဖင္ေကာက္ ဍ ရင္ေကာက္မရဲ႕ ”
ဟုေခၚကာ ရန္ေတြ႕သည္။ ဒါကို မႏွင္းႏြယ္က နာက်ည္း၍မဆုံး၊ကမၻာမေၾကဟု သတ္မွတ္ထားသည္။
အခုလည္း အလွဴလုပ္ေနေသာ ေဒၚပုၾကြယ္အိမ္ေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သည့္အခါ ေစ်းျခင္းေတာင္းကို တံ ေတာင္ဆစ္ေကြးမွာခ်ိတ္ၿပီး တမင္ပင္ မ်က္ႏွာကို ခပ္လဲႊလဲႊလုပ္ကာ သုတ္သုတ္သုတ္သုတ္ျဖင့္ ေလွ်ာက္၏။
ဒါကို ျမင္သြားသည့္ အန္တီလွက
“ဟဲ့ . . .ႏွင္းႏြယ္၊ညည္းက ေစ်းကေတာင္ျပန္လာၿပီေပါ့ေလ။ အေတာ္ပဲဟဲ့ . . လာ . . .ဒီမွာ အလွဴ လုပ္ေနတာ တစ္ခါတည္း၀င္စားသြားဦး”
မႏွင္းႏြယ္က တမင္သိသိသာသာပင္ မ်က္ႏွာကိုတစ္ဖက္သို႕ ပို၍လဲႊလိုက္ၿပီး မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ကာ ေျခလွမ္းကို အရွိန္ျမင့္လိုက္သည္။
အလိုက္ကန္းဆိုး မသိေသာ အန္တီလွက ထပ္ၿပီးေခၚသည္။
“ဟဲ့ . . ႏွင္းႏြယ္ . . .ႏွင္းႏြယ္၊လာစမ္းပါဟဲ့၊အားမနာစမ္းပါနဲ႔ . . ဒီအိမ္ကတုိ႕နဲ႔ ေဆြလိုမ်ဳိးလိုေနတာ၊လာ . . .မုန္႕ဟင္းခါးစား”
ရန္ျဖစ္ထားသည့္အိမ္ကိုမွ အတင္းမုန္႕ဟင္းခါး၀င္စားခုိင္းေနေသာ အန္တီလွကို မႏွင္းႏြယ္က မ်က္ေစာင္းထုိး၏။
ဒါကိုလည္း အန္တီလွက သေဘာမေပါက္။
“လာစမ္းပါဟဲ့ . . .၊အို . . .ခက္တာပဲ . . ဘယ္သြားမလို႕တုန္း၊ ဟဲ့ . . ေမာင္စိန္ျမင့္ရဲ႕ ဒီမွာ ႏွင္းႏြယ္ကို ဆဲြစမ္းပါဦး”
အသြားေစသူက အန္တီလွ၊ဘုမသိဘမသိျဖင့္ အတင္းလုိက္ၿပီး လက္ဆဲြသူက ေမာင္စိန္ျမင့္ အဲဒီမွာတင္ စၿပီး ၾကည့္လုိ႕ေကာင္းေတာ့သည္။
စိန္ျမင့္ဆုိသည့္ေကာင္ လက္ဆဲြေနပုံကလည္း အလွဴအိမ္ထဲကို ဖိတ္ေခၚေနသည္ႏွင့္မတူ။ ဇူဇကာ ပုဏားက ေ၀သႏၱရာမင္းႀကီး၏ သားေတာ္ႏွင့္ သမီးေတာ္တုိ႕ကို အလွဴခံၿပီး တရြတ္ဆဲြေခၚသြားပုံမ်ဳိး ျဖစ္ေန ၏။
မႏွင္းႏြယ္ကလည္း အတင္းဇြတ္ေပကပ္ၿပီး ေျခကန္ရုန္းသည္။
“လႊတ္ . . လႊတ္ . . .ငါ့ကိုလႊတ္”
“အို . ..လာစမ္းပါ”
“ဟင့္အင္း . . လႊတ္ . . လႊတ္ ပါရွင္”
စိန္ျမင့္ကဆဲြေလ . . မႏွင္းႏြယ္က ေျခစုံေတာင့္ခံကာ ရုန္းေလျဖင့္ အလွဴအိမ္ေရွ႕တြင္ ၀ရုန္းသုန္းကား ။
အလွဴအိမ္ထဲမွ လူေတြကလည္း ၀င္ဆဲြရေကာင္းႏုိးႏုိး၊ဟဲ့ . . “လႊတ္လိုက္ေတာ့ . . သူဖာသာသူသြားပ ေစ” ဟု ႏွင္လႊတ္ရေကာင္းႏုိးႏုိး ခြတီးခြက်ျဖစ္ေနၾက၏။
ထုိစဥ္ . . . .
“ေဟ့ေကာင္ . . ငါ့မိန္းမကိုလႊတ္လိုက္”
ဆုိသည့္စကားသံႏွင့္အတူ သိပၸံစိန္လွတစ္ေယာက္ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓါးကိုဆဲြ၍ေရာက္လာေလေတာ့ရာ သူ႕ဖက္ကိုယ့္ဖက္ ပတ္သက္ရာပတ္သက္ေၾကာင္းေတြ၀င္ၿပီး ဆဲြၾကလဲြၾက ရိုက္ၾကႏွက္ၾကျဖင့္ အလွဴပဲြသည္ ရန္ပဲြအျဖစ္ ေျပာင္းသြားေလေတာ့သည္။
* * * * *
ေမာင္စိန္ျမင့္ကေလးတစ္ေယာက္ခမ်ာ သူ႕ေၾကာင့္ အလွဴအိမ္မွာ တုတ္ဆဲြဓါးဆဲြရန္ပဲြျဖစ္ၿပီးသည့္ ေနာက္တြင္ ရပ္ကြက္ကို အားနာ၍လားမသိ၊အေတာ္ကေလးၿငိမ္က်သြား၏။အန္တီလွကိုလည္း လန္႕သြားဟန္ တူသည္။
အရင္လို စကားေရာေဖာေသာ သိပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ အန္တီလွကို ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ဖယ္ဖယ္ေန၏။
ဦးပြားေကာ . . .သူ႕သားျဖစ္သူေအာင္ဗလေကာ . . ႏွစ္ေယာက္စလုံးဘ၀က အက်ဳိးေပးမေကာင္းေသာ ေၾကာင့္ခါးကုန္းၿပီး ေက်ာလည္ခုံးထကာ ခါးဆစ္ရုိးတြင္ ဘုႀကီးျဖစ္ေန၏။
အေဖေကာ သားပါႏွစ္ေယာက္စလုံး ဘုႀကီးကို ခါးကုန္းကုန္းေပၚတင္ၿပီး ထမ္းထားသလိုျဖစ္ေနေသာ ေၾကာင့္ “ခါးဘုႏွင့္သားအဖ”ဟု ရပ္ကြက္ထဲမွ လူေတြကမွတ္မိၾက၏။
“ခါး ဘုု”ဆုိသည္ကို အရပ္ေခၚေခၚသည့္အသံထြက္ကေတာ့ “ဂပု”ေပါ့ေလ။
တစ္ခ်ိန္က နာမည္ႀကီးလူႀကိဳက္မ်ားခဲ့သည့္ အကယ္ဒမီဆုရ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားႀကီးျဖစ္သည့္ “အေဖတစ္ ခု သားတစ္ခု”ကလည္း လူေတြ၏ပါးစပ္ဖ်ားမွာ စဲြလန္းေနဆဲျဖစ္ေလေတာ့ ဦးပြားႏွင့္ေအာင္ဗလတုိ႕သားအဖ ကို “အေဖဂပု၊သားဂပု ”ဟု ေခၚၾကေလေတာ့သည္။
“ဂပု” သားအဖႏွစ္ေယာက္စလုံးကလည္း ၀ိုးတုိး၀ါးတားေၾကာင္တိေၾကာင္က်ားေတြ . . .၊တစ္ခါကလည္း သား ဂပုျဖစ္သူေအာင္ဗလက ဂ်ာနယ္ထဲမွ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေၾကာ္ျငာတစ္ခုကို ဖတ္ရႈၿပီးခပ္တည္တည္ျဖင့္ သုံးသပ္ျပဘူးသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၾကည့္လိုက္ေတာ့ . . ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏုိင္ငံကို လာလည္ၾကတဲ့ foreigner ေတြထဲမွာ အမ်ားစုက ႏုိင္ငံျခားသားေတြပဲဗ်”
“ဟုတ္ရဲ႕လား . ..ေမာင္ေမာင္ဗလရယ္”
“သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ၊ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား စနစ္တက်ေလ့လာသုံးသပ္ၿပီးမွ ေျပာတာဗ်”
ေအာင္ဗလ၏သုံးသပ္ခ်က္က အမွတ္တမဲ့ဆုိလွ်င္ မ်က္ေစ့လည္ၿပီး ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္သြား ေစႏုိင္ေလာက္၏။
ဘယ္ႏွယ့္ . . .
“Foreigner ေတြထဲမွာ အမ်ားစုက ႏုိင္ငံျခားသားေတြ . . .”တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သုေတသန စာတမ္းျပဳစုဘုိ႕ ေကာင္းလိုက္ေလသလဲ။
“Foreigner ဆုိပါမွ အကုန္လုံးႏုိင္ငံျခားသားေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္လုိ႕ မင္းအေမ့လင္ေတြပါ ပါလာရီဦးမွာ လား”ဟု ေမးေမးၿပီး နားရင္းကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ရုိက္ဘုိ႕သာရွိေတာ့သည္။
ဒါေတာင္မွ . . .ဒီေတြ႕ရွိခ်က္ကို ေမာင္ေအာင္ဗလခမ်ာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေလ့လာအကဲခတ္ေတာ္မူၿပီးမွ သိလာသည္္ဆုိပဲ။
သား “ခါးဘု”ကတင္ အဲသည္လိုလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ေသး။ အေဖ“ခါဘု”ျဖစ္သူဦးပြားကလည္း သူ႕နည္း သူ႕ဟန္ျဖင့္သူတစ္ႏုိင္တစ္ပုိင္ ၀င္၀င္ၿပီးေၾကာင္သည္။ သူက်ေတာ့ “လူရာ၀င္သည့္ေရာဂါ”က ပိုျပန္ေသး၏။
တစ္ခါကလည္း ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းဘို႕ အစည္းအေ၀းလုပ္ၾကခ်ိန္မွာ ကမကထျပဳ မတည္အလွဴေငြထည့္ၾကသည့္ သူေဌးေတြစကား၀ုိင္းထဲ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ျဖင့္ အတင္း၀င္ေရာ၏။
ဟိုလူေတြထဲမွာက ဆန္ကုန္သည္၊ပဲကုန္သည္ေတြပါသလို၊ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊သစ္ကုန္ သည္သူေဌးေတြလည္းပါ၏။ ေျပာေနသည့္စကားေတြကလည္း သိန္းရာဂဏန္းအထက္ . . . ။
အဲဒီၾကားထဲ ခါးကုန္းကုန္းေက်ာဘုလုံးလုံးႏွင့္ဦးပြားတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမွပါးစပ္၀င္မဟသာေခ်။ ဒါ ေတာင္မွ မရမက အေပါက္အၿပဲရွာကာ ၀င္တုိးဘို႕ႀကိဳးစားေသး၏။
ဟုိသူေဌးေတြကေျပာၾကဆုိၾကရင္း ပ်ဥ္းကတုိးေစ်း၊ကၽြန္းေစ်းစသျဖင့္ သစ္အေၾကာင္း စကားစပ္မိေနၾက သည့္အထဲ ခါးဘုဦးပြားက ရုတ္တရက္ထၿပီးေျပာလုိက္သည္။
“ကၽြန္းသစ္ရရင္ နည္းနည္းေလာက္လိုခ်င္တယ္”
ဦးပြား၏စကားေၾကာင့္ အားလုံးစိတ္၀င္စားသြားၾက၏။ စိတ္၀င္စားရေပမေပါ့။ စကား၀ိုင္းထဲမွ သစ္ကုန္ သည္သူေဌးက
“ဘယ္ႏွစ္တန္ေလာက္လိုခ်င္တာလဲ”
မွန္၏။ သူတို႕အဘို႕ေတာ့ အေရအတြက္ကို“တန္” ေလာက္ျဖင့္သာ အနည္းဆုံးထားၿပီးေျပာရေပသည္။
ထုိအေမးစကားေၾကာင့္ ဦးပြားတစ္ေယာက္ ေခါင္းကုတ္သလုိ ဖင္ကုတ္သလိုလုပ္ၿပီး ေလ်ာခ်သြားရ ေတာ့၏။
“မ်ားမ်ားစားစားမဟုတ္ေပါင္ဗ်ာ။ သြားၾကားထုိးဘို႕အစတစ္စႏွစ္စေလာက္ရရင္ေတာ္ပါၿပီ”
ေဘးမွၾကားရသူတုိင္းက ဦးပြားကို တုိးတုိးတစ္မ်ဳိး က်ယ္က်ယ္တစ္မ်ဳိး ဆဲၾကေလ၏။
သိုေသာ့္ . . ခါးဘုဦးပြား၏ လူရာ၀င္ခ်င္သည့္ေရာဂါက ငုပ္မသြား။ ကားပဲြစားလည္းဆုိေသးရဲ႕။ ဒီေလာက္ “အ”ရေကာင္းလားဟု အျပစ္တင္မေစာပါႏွင့္။
ကားပဲြစားဆုိေသာ္လည္း တကယ့္ပဲြစားစစ္စစ္မဟုတ္။ သူ႕အက်င့္အတုိင္း တကယ့္ကားပဲြစားေတြ နားသြားၿပီး ဟိုနားေမာ့ေမာ့ ဒီးနားေမာ့ေမာ့ႏွင့္ လူရာ၀င္ခ်င္လြန္း၍အတင္းလိုက္ကာ ေရာေယာင္ေနျခင္းမွ်သာ ျဖစ္၏။
တကယ့္ကားပဲြစားေတြေျပာေလ့ဆုိေလ့ရွိေသာ“အေခၚအေ၀ၚ”ေတြ၊ “အထာ”စကားေတြကို နားစြန္နား ဖ်ားၾကားရသမွ် မွတ္ထားၿပီး လူသူေလးပါးထူထူၾကားေရာက္လွ်င္ ဦးပြားတစ္ေယာက္ အတည္ေပါက္ႏွင့္ မႈတ္ ေလ့ရွိ၏။
မသိသူမ်ားကေတာ့ ခါးဘုဦးပြားကို တကယ့္၀ါရင့္ကားပဲြစားႀကီး အထာနပ္ၿပီးသား ကားပဲြစားႀကီးဟု ထင္ေကာင္းထင္ၾကေပမည္။
“ပါဘေလကာကို ဖင္ေထာင္နဲ႔ အလဲအထပ္လုပ္ရင္ ေအာက္ကားက ဘယ္ေလာက္လိုက္မလဲ”
“စ် မ်ဥ္းဆဲြ တူးဒိုးက သန္႕တယ္။ တစ္လက္ကိုင္ပဲ”
“အဲဒီကားက ေဘာ္ဒီေဆးသားကို ေခါက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပတ္တီးသံပါေနတယ္”
သည္စကားေတြက လက္ဖက္ရည္ဆု္ိင္တုိ႕ ကြမ္းယာဆုိင္တို႕မွ လူထူထူစုမိၿပီဆုိလွ်င္ ခါးဘုဦးပြားတစ္ ေယာက္ က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္ေျပာေလ့ရွိေသာ ပါးစပ္အယားေျပေ၀ါဟာရမ်ားျဖစ္၏။
အဲဒါေတြကို နားေယာင္ၿပီး မစားရ၀ခမန္း ေလွႀကံဳစီးကာ“ေမ်ာ”ပါသူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕၏ အေတြးအေခၚ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ပညာရွင္ကေလး . .ေမာင္စိန္ျမင့္။
ကေန႕နက္ျဖန္ဆုိလွ်င္ပဲ ကားတစ္စီးအေရာင္းအ၀ယ္ျဖစ္လွ်င္ သိန္းႏွင့္ေသာင္းႏွင့္ခ်ီၿပီး ေငြထုပ္ ပိုက္ရ ေတာ့မလုိလို ဘာလိုလုိ အုိက္တင္ဖမ္းကာ ဦးပြားႏွင့္ႏွစ္ေယာက္သားေခါင္းခ်င္းဆုိင္လ်က္ က်ိတ္က်ိတ္ က်ိတ္က်ိတ္လုပ္ၾက၏။
တစ္ရက္ေတာ့ ဦးပြားက ေမာင္စိန္ျမင့္ကို လမ္းမွာေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း အတင္းလက္ဖမ္းဆဲြၿပီး
“ေဟ့ေကာင္ . . .ေမာင္စိန္ျမင့္ ဖင္ေကာက္ရရင္ တစ္စီးေလာက္ဆဲြမယ္ကြာ၊ငါ့မွာ ၀ယ္လက္ရွိတယ္”
“ဗ်ာ . .ဖင္ေကာ္၊ဘာ “ဖင္ေကာက္” လဲ . . .ဦးေလးပြား”
“ဟာ . . မင္းကလည္း “အ”ပါကြာ။ ႏုိင္တီတူးေမာ္ဒယ္(92 Model) ဆလြန္ကားဖင္ေကာက္ကို ေျပာတာ ကြ”
“ေၾသာ္ . . .ေၾသာ္ သေဘာေပါက္ၿပီ ဦးေလးပြား၊ကၽြန္ေတာ္ရွာထားလိုက္မယ္္”
ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ေမာင္စိန္ျမင့္က လွည့္ထြက္မည့္ဟန္အျပင္တြင္ ခါးဘုဦးပြားက လက္ကိုလႊတ္မေပးဘဲ ဆဲြထားရင္း
“ဟ . . .ေနဦးကြ။ ေျပာဘုိ႕က်န္ေသးတယ္။ ငါ့၀ယ္လက္က “ရွဲေစာင္း”မွ လိုခ်င္တာတဲ့ေနာ္။ “ရွဲ”ဆုိတာ ကိုေကာ သိရဲ႕လား။ ကားေရွ႕ပိုင္းက . . .”
“ဟာဗ်ာ . . ဒါေတာ့ သိပါတယ္ ဦးေလးပြားရာ”
“ေအး . . .ေအး . . .ၿပီးေရာ”
အမွန္ေတာ့ “ရွဲေစာင္း”အမ်ဳိးအစားက S.E ကားအုပ္စုထဲမွသာျဖစ္၏။ ေစာေစာက သူေျပာေသာ 92Model ဖင္ေကာက္အမ်ဳိးအစားႏွင့္ ဘာမွမဆိုင္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ခါးဘုဦးပြားကို အျမင္ကတ္ကတ္ ျဖင့္ ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ကမၻာေပၚမွာမရွိသည့္ကားကိုရွာခိုင္းလိုက္ပုံရသည္။
ေမာင္စိန္ျမင့္ကလည္း ဘုမသိဘမသိျဖင့္ အဟုတ္မွတ္ၿပီး ရွာေပးမည္ဟုကတိေပးလိုက္၏။
ေနာက္တစ္ပတ္ခန္႕အၾကာတြင္ . . .
ေမာင္စိန္ျမင့္ထုိင္ေနေသာ ရပ္ကြက္လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲသို႕ ခါးဘုဦးပြား၀င္အလာ . .၊ ေမာင္စိန္ျမင့္ က ၀မ္းသာအားရေအာ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္၏။
“ဟာ . . ဦးေလးပြား၊အေတာ္ပဲ”
ေမာင္စိန္ျမင့္ကေလးကား(ထုံးစံအတုိင္း) စကားေျပာလွ်င္ ေရွ႕ေနာက္မၾကည့္။
ထို႕ေၾကာင့္ . . .ဦးပြားေနာက္မွကပ္ပါလာေသာ “သြားေခါဖင္ေကာက္ ဍ ရင္ေကာက္”အလွမယ္ မႏွင္းႏြယ္ကိုလည္း သတိထားမိဟန္မတူ။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ သိပၸံစိန္လွအတြက္ လက္ဖက္ရည္ခ်ဳိင့္ဆဲြလာ၀ယ္ပုံ ရေသာ မႏွင္းႏြယ္က ဆိုင္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္းမွာပင္ ေမာင္စိန္ျမင့္က ဦးပြားကို လွမ္းေျပာလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ တြန္႕ခနဲျဖစ္သြားသည္။ စိန္ျမင့္ေျပာပုံက
“ဦးေလးပြား . . ဟိုတစ္ခါေျပာထားတဲ့ “ရွဲေစာင္း”ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ထားၿပီ . .ဦးေလး”
မႏွင္းႏြယ္က စိန္ျမင့္ႏွင့္ ခါးဘုဦးပြားတို႕၏ အျပန္အလွန္ေျပာစကားကို နားေထာင္ရင္း မလုံမလဲစိတ္ ျဖင့္ သူမပါးစပ္ထဲမွ သြားေခါေခါကို ဖုံးကြယ္ရန္ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာကို တင္းတင္းေစ့လိုက္မိသည္။
စိန္ျမင့္ကိုလည္း ေဒါမာန္ပါပါျဖင့္ “ဒိုင္း”ခနဲ မ်က္ေစာင္းပစ္ထုိးလိုက္၏။
စိန္ျမင့္က သူမကိုေစာင္းခ်ိတ္ေျပာေနသည္ဟု ထင္လည္းထင္ခ်င္စရာ။ သူမ၏အေပၚသြားဖုံး“ရွဲ” ႀကီး ကလည္း အညာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေခါင္မုိးလုိ ျပတ္ျပတ္သားသား တေစာင္းႀကီး“ေခါ”ေနသည္မဟုတ္လား။
“ေတာက္ . . .”
သူမ၏ရင္တြင္းမွေဒါသကို မ်ဳိသိပ္ရင္း“ေတာက္”တစ္ခ်က္ အသံတိတ္က်ိတ္ေခါက္လုိက္စဥ္မွာပင္ ခါးဘု ဦးပြားက . . .
“ဟ . .ရွဲေစာင္းရုံ . .သက္သက္ပဲလားကြ . .ေမာင္စိန္ျမင့္ရဲ႕”
“ဦးေလးကလည္းဗ်ာ . . ဟဲ. .ဟဲ . . သိပါတယ္ဗ်။ဖင္ေကာက္မွျဖစ္မယ္လုိ႕ ေျပာမလုိ႕မဟုတ္လား . . ဟဲ . .ဟဲ . . ”
ဒီတစ္ခါေတာ့ ပညာရွိကေလးေမာင္စိန္ျမင့္၏စကားတုိ႕က မႏွင္းႏြယ္ကို တုိက္ရုိက္ေစာ္ကားလာေလၿပီ။ သည္ၾကားထဲ အသံဆုိးႀကီး “တ ဟဲ ဟဲ”ျဖင့္ ရယ္ေနပုံက သူမကို ရိေထ့ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေနသည္ဟု ခံစား ရ၏။
မႏွင္းႏြယ္ ေဒါသကိုမခ်ဳပ္တီးႏုိ္င္ေတာ့။
ထုိစဥ္မွာပင္ ေမာင္စိန္ျမင့္က ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ျဖင့္ ခါးဘုဦးပြားကိုလွမ္းၿပီး
“ရွဲေစာင္း ဖင္ေကာက္ကိုကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ထားၿပီ၊ ဦးေလးဆဲြမလား”
မႏွင္းႏြယ္ကား ျဗဳန္းခနဲဒိုင္းခနဲဆုိသလို ေပါက္ကဲြေလၿပီ . . .
“ကဲ . . ဆဲြခ်င္ဦးဟယ္၊ဆဲြခ်င္ဦးဟယ္”
“ျဖန္း . . ျဖန္း . . ေဒါင္ . . .ဘုတ္”
“ေအာင္မေလး . .လုပ္ပါဦးဗ် . . လုပ္ၾကပါဦး”
စိန္ျမင့္တစ္ေယာက္ကား ကယ္ပါယူပါ တစာစာႏွင့္။ မႏွင္းႏြယ္ကား ဟူးဟူးထြက္ေသာ အမ်က္ေဒါသကို ေတာ့ျဖင့္ မေလ်ာ့ေလၿပီ။
ထု၏။ ရိုက္၏။ ႏွက္၏။ ေမာင္စိန္ျမင့္၏ နားသယ္စပ္မွ အေမႊးကိုဆဲြ၍ႏႈတ္၏။ လက္ထဲမွ လက္ဖက္ရည္ ခ်ဳိင့္ျဖင့္ စိန္ျမင့္၏ေခါင္းကို တေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေအာင္ေခါက္၏။
စိန္ျမင့္ကား တအားအား တအီးအီး ေအာ္ညည္းလ်က္ . . ။
* * * * *
ေၿခြရံဆင္ျမင္း၊ဗုိလ္ခပင္းေၾကာင့္၊မင္းတုိ႕အမ်က္အူးဟူးထြက္၏။
လိုက္ဖက္ေဆး၀ါး၊မႏၱန္အားေၾကာင့္၊သမားအမ်က္ဟူးဟူးထြက္၏။
ထက္ေအာက္ဆန္စုန္၊ ေတာင္ပံဟုန္ေၾကာင့္၊ဂဠဳန္အမ်က္ ဟူးဟူးထြက္၏။
* * * * *
ထိုရပ္ကြက္ကေလးမွာေနစဥ္က အဲသည္ “တရားမရ၊မ်က္ေဒါသ” လကၤာကို ကၽြန္ေတာ္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ ေရးသားျဖစ္ခဲ့ပါေသးသည္။
“ပဲြစားႏွစ္ေယာက္၊လွ်ာရွည္ေပါက္ေၾကာင့္၊ဖင္ေကာက္ အမ်က္ဟူးဟူးထြက္၏”
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
မင္းခိုက္စိုးစန္
ကေလးအေဖတရားခံေဖာ္မိသည့္ကိစၥက သည္ေလာက္ႏွင့္ၿပီးမသြားခဲ့။
ျပာဖုံးေနေသာ ျပႆနာမီးခဲကို အလိုက္ကန္းဆုိးမသိ ေလျဖင့္ မႈတ္ေပးသူက အမ်ားသိေတာ္မူၾကသည့္ အတုိင္း အန္တီလွပင္ျဖစ္သည္။ သႀကၤန္ရက္နီးလာေတာ့ “လင္းယုန္”ဖေယာင္းတုိင္အိမ္က အလွဴလုပ္သည္။ ေဒၚပုၾကြယ္ေမြးေန႕ဆုိလား ဘာဆုိလားမသိ။ မုန္႕ဟင္းခါးေကၽြးမည္ဆုိျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဂ်စ္ပစီတစ္ သိုက္ကလည္း ထမင္းလြတ္ဟု သေဘာထားကာ ပါးၿဖဲနားၿဖဲသြားစားၾကသည္။
တစ္လမ္းလုံးကို ဖိတ္ေပမယ့္ သူတို႕ႏွင့္ မတည့္ေသာ “သိပၸံစိန္လွ”ဘက္ထရီဆုိင္အိမ္ကိုေတာ့ မဖိတ္ဘဲ ခ်န္ထားခဲ့၏။ ဒါကို အလွဴမွာ လာစားၾကသူတုိင္းရိပ္မိၾကသည္။
ဟုိေကာင္ . . ငထူ . . ငအ . .စိန္ျမင့္ဆုိသည့္ ငနဲသားကေတာ့ ဒါကို နည္းနည္းမွ အထူအပါးနားမလည္။ အဘယ္မွာနားလည္အံ့နည္း။ အလွဴအိမ္မွာ ဟုိနားေယာင္ေယာင္ ဒီနားေယာင္ေယာင္ ၀င္ကူသလိုလုိ ဘာလုိ လို လုပ္ရင္း အန္တီလွႏွင့္တက္ညီလက္ညီေလေပါေနၾကသည္ကိုး။
အန္တီလွကလည္း အၿငိမ္မေန။ အလွဴအိမ္၏ၿခံတံခါးေပါက္၀တြင္ရပ္ကာ အိ္မ္ေရွ႕မွျဖတ္သြားသူတုိင္းကို
“ဟဲ့ . . လာေလ၊၀င္စားသြားၾကဦးေလ”
“ေၾသာ္ . . လာၾကစမ္းပါဟဲ့။ ဒီမွာ အလွဴလုပ္ေနတာေလ”
ဟုဆုိကာ အတင္းဖိတ္ေတာ့၏။ မသိလွ်င္ အန္တီလွကိုပင္ အလွဴရွင္ဟု ေဘးကလူမ်ားက ထင္မွတ္မွား ေလာက္သည္။
စိန္ျမင့္ကလည္း ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ျဖင့္ အန္တီလွႏွင့္အတူ ေရာေႏွာကာ အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္သန္း သြားသူတုိင္းကို အလွဴမွာ၀င္စားဘုိ႕ သိသိမသိသိအတင္းေခၚေလ၏။
ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္တြင္မွ . . .
သိပၸံစိန္လွ၏ဇနီးမႏွင္းႏြယ္က ေစ်း၀ယ္ထြက္ၿပီး ျပန္လာသည္။ သူတို႕အိမ္က လမ္းေထာင့္ဆုံးမွာျဖစ္ ေသာေၾကာင့္ အလွဴလုပ္ေနေသာ “လင္းယုန္” ဖေယာင္းတုိင္အိမ္ေရွ႕မွ မလဲႊသာမေရွာင္သာျဖတ္ရ၏။
မႏွင္းႏြယ္ကလည္း သူတို႕တစ္အိမ္တည္းကို အလွဴမဖိတ္ဘဲ ကြက္ခ်န္ထားခဲ့မွန္းသိသည္။ သူမဘက္က လည္း လင္းယုန္ဖေယာင္းတိုင္ပိုင္ရွင္ ေဒၚပုၾကြယ္ကို အနာႀကီးနာထားေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိ၏။ မႏွင္းႏြယ္ တစ္ကိုယ္လုံးမွာ ထူးျခားခ်က္ႏွစ္ခ်က္က ေပၚလြင္ထင္ရွားလြန္းသည္။ အဲဒါကေတာ့ . . . “သြားေခါျခင္း” ႏွင့္ “ဖင္ေကာက္”ျခင္းပင္ျဖစ္၏။
သူတို႕ႏွစ္အိမ္ရန္ျဖစ္ၾကေတာ့ ေဒၚပုၾကြယ္က မႏွင္းႏြယ္ကို လက္ညွဳိးေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး
“ဟဲ့ . . .သြားေခါဖင္ေကာက္ ဍ ရင္ေကာက္မရဲ႕ ”
ဟုေခၚကာ ရန္ေတြ႕သည္။ ဒါကို မႏွင္းႏြယ္က နာက်ည္း၍မဆုံး၊ကမၻာမေၾကဟု သတ္မွတ္ထားသည္။
အခုလည္း အလွဴလုပ္ေနေသာ ေဒၚပုၾကြယ္အိမ္ေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သည့္အခါ ေစ်းျခင္းေတာင္းကို တံ ေတာင္ဆစ္ေကြးမွာခ်ိတ္ၿပီး တမင္ပင္ မ်က္ႏွာကို ခပ္လဲႊလဲႊလုပ္ကာ သုတ္သုတ္သုတ္သုတ္ျဖင့္ ေလွ်ာက္၏။
ဒါကို ျမင္သြားသည့္ အန္တီလွက
“ဟဲ့ . . .ႏွင္းႏြယ္၊ညည္းက ေစ်းကေတာင္ျပန္လာၿပီေပါ့ေလ။ အေတာ္ပဲဟဲ့ . . လာ . . .ဒီမွာ အလွဴ လုပ္ေနတာ တစ္ခါတည္း၀င္စားသြားဦး”
မႏွင္းႏြယ္က တမင္သိသိသာသာပင္ မ်က္ႏွာကိုတစ္ဖက္သို႕ ပို၍လဲႊလိုက္ၿပီး မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ကာ ေျခလွမ္းကို အရွိန္ျမင့္လိုက္သည္။
အလိုက္ကန္းဆိုး မသိေသာ အန္တီလွက ထပ္ၿပီးေခၚသည္။
“ဟဲ့ . . ႏွင္းႏြယ္ . . .ႏွင္းႏြယ္၊လာစမ္းပါဟဲ့၊အားမနာစမ္းပါနဲ႔ . . ဒီအိမ္ကတုိ႕နဲ႔ ေဆြလိုမ်ဳိးလိုေနတာ၊လာ . . .မုန္႕ဟင္းခါးစား”
ရန္ျဖစ္ထားသည့္အိမ္ကိုမွ အတင္းမုန္႕ဟင္းခါး၀င္စားခုိင္းေနေသာ အန္တီလွကို မႏွင္းႏြယ္က မ်က္ေစာင္းထုိး၏။
ဒါကိုလည္း အန္တီလွက သေဘာမေပါက္။
“လာစမ္းပါဟဲ့ . . .၊အို . . .ခက္တာပဲ . . ဘယ္သြားမလို႕တုန္း၊ ဟဲ့ . . ေမာင္စိန္ျမင့္ရဲ႕ ဒီမွာ ႏွင္းႏြယ္ကို ဆဲြစမ္းပါဦး”
အသြားေစသူက အန္တီလွ၊ဘုမသိဘမသိျဖင့္ အတင္းလုိက္ၿပီး လက္ဆဲြသူက ေမာင္စိန္ျမင့္ အဲဒီမွာတင္ စၿပီး ၾကည့္လုိ႕ေကာင္းေတာ့သည္။
စိန္ျမင့္ဆုိသည့္ေကာင္ လက္ဆဲြေနပုံကလည္း အလွဴအိမ္ထဲကို ဖိတ္ေခၚေနသည္ႏွင့္မတူ။ ဇူဇကာ ပုဏားက ေ၀သႏၱရာမင္းႀကီး၏ သားေတာ္ႏွင့္ သမီးေတာ္တုိ႕ကို အလွဴခံၿပီး တရြတ္ဆဲြေခၚသြားပုံမ်ဳိး ျဖစ္ေန ၏။
မႏွင္းႏြယ္ကလည္း အတင္းဇြတ္ေပကပ္ၿပီး ေျခကန္ရုန္းသည္။
“လႊတ္ . . လႊတ္ . . .ငါ့ကိုလႊတ္”
“အို . ..လာစမ္းပါ”
“ဟင့္အင္း . . လႊတ္ . . လႊတ္ ပါရွင္”
စိန္ျမင့္ကဆဲြေလ . . မႏွင္းႏြယ္က ေျခစုံေတာင့္ခံကာ ရုန္းေလျဖင့္ အလွဴအိမ္ေရွ႕တြင္ ၀ရုန္းသုန္းကား ။
အလွဴအိမ္ထဲမွ လူေတြကလည္း ၀င္ဆဲြရေကာင္းႏုိးႏုိး၊ဟဲ့ . . “လႊတ္လိုက္ေတာ့ . . သူဖာသာသူသြားပ ေစ” ဟု ႏွင္လႊတ္ရေကာင္းႏုိးႏုိး ခြတီးခြက်ျဖစ္ေနၾက၏။
ထုိစဥ္ . . . .
“ေဟ့ေကာင္ . . ငါ့မိန္းမကိုလႊတ္လိုက္”
ဆုိသည့္စကားသံႏွင့္အတူ သိပၸံစိန္လွတစ္ေယာက္ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓါးကိုဆဲြ၍ေရာက္လာေလေတာ့ရာ သူ႕ဖက္ကိုယ့္ဖက္ ပတ္သက္ရာပတ္သက္ေၾကာင္းေတြ၀င္ၿပီး ဆဲြၾကလဲြၾက ရိုက္ၾကႏွက္ၾကျဖင့္ အလွဴပဲြသည္ ရန္ပဲြအျဖစ္ ေျပာင္းသြားေလေတာ့သည္။
* * * * *
ေမာင္စိန္ျမင့္ကေလးတစ္ေယာက္ခမ်ာ သူ႕ေၾကာင့္ အလွဴအိမ္မွာ တုတ္ဆဲြဓါးဆဲြရန္ပဲြျဖစ္ၿပီးသည့္ ေနာက္တြင္ ရပ္ကြက္ကို အားနာ၍လားမသိ၊အေတာ္ကေလးၿငိမ္က်သြား၏။အန္တီလွကိုလည္း လန္႕သြားဟန္ တူသည္။
အရင္လို စကားေရာေဖာေသာ သိပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ အန္တီလွကို ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ဖယ္ဖယ္ေန၏။
ဦးပြားေကာ . . .သူ႕သားျဖစ္သူေအာင္ဗလေကာ . . ႏွစ္ေယာက္စလုံးဘ၀က အက်ဳိးေပးမေကာင္းေသာ ေၾကာင့္ခါးကုန္းၿပီး ေက်ာလည္ခုံးထကာ ခါးဆစ္ရုိးတြင္ ဘုႀကီးျဖစ္ေန၏။
အေဖေကာ သားပါႏွစ္ေယာက္စလုံး ဘုႀကီးကို ခါးကုန္းကုန္းေပၚတင္ၿပီး ထမ္းထားသလိုျဖစ္ေနေသာ ေၾကာင့္ “ခါးဘုႏွင့္သားအဖ”ဟု ရပ္ကြက္ထဲမွ လူေတြကမွတ္မိၾက၏။
“ခါး ဘုု”ဆုိသည္ကို အရပ္ေခၚေခၚသည့္အသံထြက္ကေတာ့ “ဂပု”ေပါ့ေလ။
တစ္ခ်ိန္က နာမည္ႀကီးလူႀကိဳက္မ်ားခဲ့သည့္ အကယ္ဒမီဆုရ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားႀကီးျဖစ္သည့္ “အေဖတစ္ ခု သားတစ္ခု”ကလည္း လူေတြ၏ပါးစပ္ဖ်ားမွာ စဲြလန္းေနဆဲျဖစ္ေလေတာ့ ဦးပြားႏွင့္ေအာင္ဗလတုိ႕သားအဖ ကို “အေဖဂပု၊သားဂပု ”ဟု ေခၚၾကေလေတာ့သည္။
“ဂပု” သားအဖႏွစ္ေယာက္စလုံးကလည္း ၀ိုးတုိး၀ါးတားေၾကာင္တိေၾကာင္က်ားေတြ . . .၊တစ္ခါကလည္း သား ဂပုျဖစ္သူေအာင္ဗလက ဂ်ာနယ္ထဲမွ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေၾကာ္ျငာတစ္ခုကို ဖတ္ရႈၿပီးခပ္တည္တည္ျဖင့္ သုံးသပ္ျပဘူးသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၾကည့္လိုက္ေတာ့ . . ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏုိင္ငံကို လာလည္ၾကတဲ့ foreigner ေတြထဲမွာ အမ်ားစုက ႏုိင္ငံျခားသားေတြပဲဗ်”
“ဟုတ္ရဲ႕လား . ..ေမာင္ေမာင္ဗလရယ္”
“သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ၊ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား စနစ္တက်ေလ့လာသုံးသပ္ၿပီးမွ ေျပာတာဗ်”
ေအာင္ဗလ၏သုံးသပ္ခ်က္က အမွတ္တမဲ့ဆုိလွ်င္ မ်က္ေစ့လည္ၿပီး ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္သြား ေစႏုိင္ေလာက္၏။
ဘယ္ႏွယ့္ . . .
“Foreigner ေတြထဲမွာ အမ်ားစုက ႏုိင္ငံျခားသားေတြ . . .”တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သုေတသန စာတမ္းျပဳစုဘုိ႕ ေကာင္းလိုက္ေလသလဲ။
“Foreigner ဆုိပါမွ အကုန္လုံးႏုိင္ငံျခားသားေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္လုိ႕ မင္းအေမ့လင္ေတြပါ ပါလာရီဦးမွာ လား”ဟု ေမးေမးၿပီး နားရင္းကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ရုိက္ဘုိ႕သာရွိေတာ့သည္။
ဒါေတာင္မွ . . .ဒီေတြ႕ရွိခ်က္ကို ေမာင္ေအာင္ဗလခမ်ာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေလ့လာအကဲခတ္ေတာ္မူၿပီးမွ သိလာသည္္ဆုိပဲ။
သား “ခါးဘု”ကတင္ အဲသည္လိုလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ေသး။ အေဖ“ခါဘု”ျဖစ္သူဦးပြားကလည္း သူ႕နည္း သူ႕ဟန္ျဖင့္သူတစ္ႏုိင္တစ္ပုိင္ ၀င္၀င္ၿပီးေၾကာင္သည္။ သူက်ေတာ့ “လူရာ၀င္သည့္ေရာဂါ”က ပိုျပန္ေသး၏။
တစ္ခါကလည္း ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းဘို႕ အစည္းအေ၀းလုပ္ၾကခ်ိန္မွာ ကမကထျပဳ မတည္အလွဴေငြထည့္ၾကသည့္ သူေဌးေတြစကား၀ုိင္းထဲ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ျဖင့္ အတင္း၀င္ေရာ၏။
ဟိုလူေတြထဲမွာက ဆန္ကုန္သည္၊ပဲကုန္သည္ေတြပါသလို၊ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊သစ္ကုန္ သည္သူေဌးေတြလည္းပါ၏။ ေျပာေနသည့္စကားေတြကလည္း သိန္းရာဂဏန္းအထက္ . . . ။
အဲဒီၾကားထဲ ခါးကုန္းကုန္းေက်ာဘုလုံးလုံးႏွင့္ဦးပြားတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမွပါးစပ္၀င္မဟသာေခ်။ ဒါ ေတာင္မွ မရမက အေပါက္အၿပဲရွာကာ ၀င္တုိးဘို႕ႀကိဳးစားေသး၏။
ဟုိသူေဌးေတြကေျပာၾကဆုိၾကရင္း ပ်ဥ္းကတုိးေစ်း၊ကၽြန္းေစ်းစသျဖင့္ သစ္အေၾကာင္း စကားစပ္မိေနၾက သည့္အထဲ ခါးဘုဦးပြားက ရုတ္တရက္ထၿပီးေျပာလုိက္သည္။
“ကၽြန္းသစ္ရရင္ နည္းနည္းေလာက္လိုခ်င္တယ္”
ဦးပြား၏စကားေၾကာင့္ အားလုံးစိတ္၀င္စားသြားၾက၏။ စိတ္၀င္စားရေပမေပါ့။ စကား၀ိုင္းထဲမွ သစ္ကုန္ သည္သူေဌးက
“ဘယ္ႏွစ္တန္ေလာက္လိုခ်င္တာလဲ”
မွန္၏။ သူတို႕အဘို႕ေတာ့ အေရအတြက္ကို“တန္” ေလာက္ျဖင့္သာ အနည္းဆုံးထားၿပီးေျပာရေပသည္။
ထုိအေမးစကားေၾကာင့္ ဦးပြားတစ္ေယာက္ ေခါင္းကုတ္သလုိ ဖင္ကုတ္သလိုလုပ္ၿပီး ေလ်ာခ်သြားရ ေတာ့၏။
“မ်ားမ်ားစားစားမဟုတ္ေပါင္ဗ်ာ။ သြားၾကားထုိးဘို႕အစတစ္စႏွစ္စေလာက္ရရင္ေတာ္ပါၿပီ”
ေဘးမွၾကားရသူတုိင္းက ဦးပြားကို တုိးတုိးတစ္မ်ဳိး က်ယ္က်ယ္တစ္မ်ဳိး ဆဲၾကေလ၏။
သိုေသာ့္ . . ခါးဘုဦးပြား၏ လူရာ၀င္ခ်င္သည့္ေရာဂါက ငုပ္မသြား။ ကားပဲြစားလည္းဆုိေသးရဲ႕။ ဒီေလာက္ “အ”ရေကာင္းလားဟု အျပစ္တင္မေစာပါႏွင့္။
ကားပဲြစားဆုိေသာ္လည္း တကယ့္ပဲြစားစစ္စစ္မဟုတ္။ သူ႕အက်င့္အတုိင္း တကယ့္ကားပဲြစားေတြ နားသြားၿပီး ဟိုနားေမာ့ေမာ့ ဒီးနားေမာ့ေမာ့ႏွင့္ လူရာ၀င္ခ်င္လြန္း၍အတင္းလိုက္ကာ ေရာေယာင္ေနျခင္းမွ်သာ ျဖစ္၏။
တကယ့္ကားပဲြစားေတြေျပာေလ့ဆုိေလ့ရွိေသာ“အေခၚအေ၀ၚ”ေတြ၊ “အထာ”စကားေတြကို နားစြန္နား ဖ်ားၾကားရသမွ် မွတ္ထားၿပီး လူသူေလးပါးထူထူၾကားေရာက္လွ်င္ ဦးပြားတစ္ေယာက္ အတည္ေပါက္ႏွင့္ မႈတ္ ေလ့ရွိ၏။
မသိသူမ်ားကေတာ့ ခါးဘုဦးပြားကို တကယ့္၀ါရင့္ကားပဲြစားႀကီး အထာနပ္ၿပီးသား ကားပဲြစားႀကီးဟု ထင္ေကာင္းထင္ၾကေပမည္။
“ပါဘေလကာကို ဖင္ေထာင္နဲ႔ အလဲအထပ္လုပ္ရင္ ေအာက္ကားက ဘယ္ေလာက္လိုက္မလဲ”
“စ် မ်ဥ္းဆဲြ တူးဒိုးက သန္႕တယ္။ တစ္လက္ကိုင္ပဲ”
“အဲဒီကားက ေဘာ္ဒီေဆးသားကို ေခါက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပတ္တီးသံပါေနတယ္”
သည္စကားေတြက လက္ဖက္ရည္ဆု္ိင္တုိ႕ ကြမ္းယာဆုိင္တို႕မွ လူထူထူစုမိၿပီဆုိလွ်င္ ခါးဘုဦးပြားတစ္ ေယာက္ က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္ေျပာေလ့ရွိေသာ ပါးစပ္အယားေျပေ၀ါဟာရမ်ားျဖစ္၏။
အဲဒါေတြကို နားေယာင္ၿပီး မစားရ၀ခမန္း ေလွႀကံဳစီးကာ“ေမ်ာ”ပါသူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕၏ အေတြးအေခၚ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ပညာရွင္ကေလး . .ေမာင္စိန္ျမင့္။
ကေန႕နက္ျဖန္ဆုိလွ်င္ပဲ ကားတစ္စီးအေရာင္းအ၀ယ္ျဖစ္လွ်င္ သိန္းႏွင့္ေသာင္းႏွင့္ခ်ီၿပီး ေငြထုပ္ ပိုက္ရ ေတာ့မလုိလို ဘာလိုလုိ အုိက္တင္ဖမ္းကာ ဦးပြားႏွင့္ႏွစ္ေယာက္သားေခါင္းခ်င္းဆုိင္လ်က္ က်ိတ္က်ိတ္ က်ိတ္က်ိတ္လုပ္ၾက၏။
တစ္ရက္ေတာ့ ဦးပြားက ေမာင္စိန္ျမင့္ကို လမ္းမွာေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း အတင္းလက္ဖမ္းဆဲြၿပီး
“ေဟ့ေကာင္ . . .ေမာင္စိန္ျမင့္ ဖင္ေကာက္ရရင္ တစ္စီးေလာက္ဆဲြမယ္ကြာ၊ငါ့မွာ ၀ယ္လက္ရွိတယ္”
“ဗ်ာ . .ဖင္ေကာ္၊ဘာ “ဖင္ေကာက္” လဲ . . .ဦးေလးပြား”
“ဟာ . . မင္းကလည္း “အ”ပါကြာ။ ႏုိင္တီတူးေမာ္ဒယ္(92 Model) ဆလြန္ကားဖင္ေကာက္ကို ေျပာတာ ကြ”
“ေၾသာ္ . . .ေၾသာ္ သေဘာေပါက္ၿပီ ဦးေလးပြား၊ကၽြန္ေတာ္ရွာထားလိုက္မယ္္”
ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ေမာင္စိန္ျမင့္က လွည့္ထြက္မည့္ဟန္အျပင္တြင္ ခါးဘုဦးပြားက လက္ကိုလႊတ္မေပးဘဲ ဆဲြထားရင္း
“ဟ . . .ေနဦးကြ။ ေျပာဘုိ႕က်န္ေသးတယ္။ ငါ့၀ယ္လက္က “ရွဲေစာင္း”မွ လိုခ်င္တာတဲ့ေနာ္။ “ရွဲ”ဆုိတာ ကိုေကာ သိရဲ႕လား။ ကားေရွ႕ပိုင္းက . . .”
“ဟာဗ်ာ . . ဒါေတာ့ သိပါတယ္ ဦးေလးပြားရာ”
“ေအး . . .ေအး . . .ၿပီးေရာ”
အမွန္ေတာ့ “ရွဲေစာင္း”အမ်ဳိးအစားက S.E ကားအုပ္စုထဲမွသာျဖစ္၏။ ေစာေစာက သူေျပာေသာ 92Model ဖင္ေကာက္အမ်ဳိးအစားႏွင့္ ဘာမွမဆိုင္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ခါးဘုဦးပြားကို အျမင္ကတ္ကတ္ ျဖင့္ ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ကမၻာေပၚမွာမရွိသည့္ကားကိုရွာခိုင္းလိုက္ပုံရသည္။
ေမာင္စိန္ျမင့္ကလည္း ဘုမသိဘမသိျဖင့္ အဟုတ္မွတ္ၿပီး ရွာေပးမည္ဟုကတိေပးလိုက္၏။
ေနာက္တစ္ပတ္ခန္႕အၾကာတြင္ . . .
ေမာင္စိန္ျမင့္ထုိင္ေနေသာ ရပ္ကြက္လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲသို႕ ခါးဘုဦးပြား၀င္အလာ . .၊ ေမာင္စိန္ျမင့္ က ၀မ္းသာအားရေအာ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္၏။
“ဟာ . . ဦးေလးပြား၊အေတာ္ပဲ”
ေမာင္စိန္ျမင့္ကေလးကား(ထုံးစံအတုိင္း) စကားေျပာလွ်င္ ေရွ႕ေနာက္မၾကည့္။
ထို႕ေၾကာင့္ . . .ဦးပြားေနာက္မွကပ္ပါလာေသာ “သြားေခါဖင္ေကာက္ ဍ ရင္ေကာက္”အလွမယ္ မႏွင္းႏြယ္ကိုလည္း သတိထားမိဟန္မတူ။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ သိပၸံစိန္လွအတြက္ လက္ဖက္ရည္ခ်ဳိင့္ဆဲြလာ၀ယ္ပုံ ရေသာ မႏွင္းႏြယ္က ဆိုင္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္းမွာပင္ ေမာင္စိန္ျမင့္က ဦးပြားကို လွမ္းေျပာလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ တြန္႕ခနဲျဖစ္သြားသည္။ စိန္ျမင့္ေျပာပုံက
“ဦးေလးပြား . . ဟိုတစ္ခါေျပာထားတဲ့ “ရွဲေစာင္း”ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ထားၿပီ . .ဦးေလး”
မႏွင္းႏြယ္က စိန္ျမင့္ႏွင့္ ခါးဘုဦးပြားတို႕၏ အျပန္အလွန္ေျပာစကားကို နားေထာင္ရင္း မလုံမလဲစိတ္ ျဖင့္ သူမပါးစပ္ထဲမွ သြားေခါေခါကို ဖုံးကြယ္ရန္ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာကို တင္းတင္းေစ့လိုက္မိသည္။
စိန္ျမင့္ကိုလည္း ေဒါမာန္ပါပါျဖင့္ “ဒိုင္း”ခနဲ မ်က္ေစာင္းပစ္ထုိးလိုက္၏။
စိန္ျမင့္က သူမကိုေစာင္းခ်ိတ္ေျပာေနသည္ဟု ထင္လည္းထင္ခ်င္စရာ။ သူမ၏အေပၚသြားဖုံး“ရွဲ” ႀကီး ကလည္း အညာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေခါင္မုိးလုိ ျပတ္ျပတ္သားသား တေစာင္းႀကီး“ေခါ”ေနသည္မဟုတ္လား။
“ေတာက္ . . .”
သူမ၏ရင္တြင္းမွေဒါသကို မ်ဳိသိပ္ရင္း“ေတာက္”တစ္ခ်က္ အသံတိတ္က်ိတ္ေခါက္လုိက္စဥ္မွာပင္ ခါးဘု ဦးပြားက . . .
“ဟ . .ရွဲေစာင္းရုံ . .သက္သက္ပဲလားကြ . .ေမာင္စိန္ျမင့္ရဲ႕”
“ဦးေလးကလည္းဗ်ာ . . ဟဲ. .ဟဲ . . သိပါတယ္ဗ်။ဖင္ေကာက္မွျဖစ္မယ္လုိ႕ ေျပာမလုိ႕မဟုတ္လား . . ဟဲ . .ဟဲ . . ”
ဒီတစ္ခါေတာ့ ပညာရွိကေလးေမာင္စိန္ျမင့္၏စကားတုိ႕က မႏွင္းႏြယ္ကို တုိက္ရုိက္ေစာ္ကားလာေလၿပီ။ သည္ၾကားထဲ အသံဆုိးႀကီး “တ ဟဲ ဟဲ”ျဖင့္ ရယ္ေနပုံက သူမကို ရိေထ့ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေနသည္ဟု ခံစား ရ၏။
မႏွင္းႏြယ္ ေဒါသကိုမခ်ဳပ္တီးႏုိ္င္ေတာ့။
ထုိစဥ္မွာပင္ ေမာင္စိန္ျမင့္က ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ျဖင့္ ခါးဘုဦးပြားကိုလွမ္းၿပီး
“ရွဲေစာင္း ဖင္ေကာက္ကိုကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ထားၿပီ၊ ဦးေလးဆဲြမလား”
မႏွင္းႏြယ္ကား ျဗဳန္းခနဲဒိုင္းခနဲဆုိသလို ေပါက္ကဲြေလၿပီ . . .
“ကဲ . . ဆဲြခ်င္ဦးဟယ္၊ဆဲြခ်င္ဦးဟယ္”
“ျဖန္း . . ျဖန္း . . ေဒါင္ . . .ဘုတ္”
“ေအာင္မေလး . .လုပ္ပါဦးဗ် . . လုပ္ၾကပါဦး”
စိန္ျမင့္တစ္ေယာက္ကား ကယ္ပါယူပါ တစာစာႏွင့္။ မႏွင္းႏြယ္ကား ဟူးဟူးထြက္ေသာ အမ်က္ေဒါသကို ေတာ့ျဖင့္ မေလ်ာ့ေလၿပီ။
ထု၏။ ရိုက္၏။ ႏွက္၏။ ေမာင္စိန္ျမင့္၏ နားသယ္စပ္မွ အေမႊးကိုဆဲြ၍ႏႈတ္၏။ လက္ထဲမွ လက္ဖက္ရည္ ခ်ဳိင့္ျဖင့္ စိန္ျမင့္၏ေခါင္းကို တေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေအာင္ေခါက္၏။
စိန္ျမင့္ကား တအားအား တအီးအီး ေအာ္ညည္းလ်က္ . . ။
* * * * *
ေၿခြရံဆင္ျမင္း၊ဗုိလ္ခပင္းေၾကာင့္၊မင္းတုိ႕အမ်က္အူးဟူးထြက္၏။
လိုက္ဖက္ေဆး၀ါး၊မႏၱန္အားေၾကာင့္၊သမားအမ်က္ဟူးဟူးထြက္၏။
ထက္ေအာက္ဆန္စုန္၊ ေတာင္ပံဟုန္ေၾကာင့္၊ဂဠဳန္အမ်က္ ဟူးဟူးထြက္၏။
* * * * *
ထိုရပ္ကြက္ကေလးမွာေနစဥ္က အဲသည္ “တရားမရ၊မ်က္ေဒါသ” လကၤာကို ကၽြန္ေတာ္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ ေရးသားျဖစ္ခဲ့ပါေသးသည္။
“ပဲြစားႏွစ္ေယာက္၊လွ်ာရွည္ေပါက္ေၾကာင့္၊ဖင္ေကာက္ အမ်က္ဟူးဟူးထြက္၏”
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
မင္းခိုက္စိုးစန္
Friday, February 12, 2010
သူတုိ႕ရပ္ကြက္ သူတုိ႕အေၾကာင္း(၃)
သူတုိ႕ရပ္ကြက္ သူတုိ႕အေၾကာင္း(၃)မွတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕ခန္းရွိ ပက္လက္ကုလားထုိင္တစ္လုံးေပၚတြင္ ငူငူေငါင္ေငါင္ ထုိင္ေနသည္ကို အခန္႕သင့္ပင္ေတြ႕ရ၏။
ညီဆူးက အခန္းေထာင့္သို႕ သူ႕အ၀တ္အစားအိတ္ကို “ဘုန္း”ကနဲ ျမည္ေအာင္ပစ္ခ်လိုက္ ၿပီး . . ..
“ဒီမွာ . . မွတ္ႀကီး။ မင္းဘာမွ အားမငယ္နဲ႔ေတာ့။ မင္းကို ကယ္တင္ဘုိ႕၊ မင္းရဲ႕ အမွားေတြ ကို တည့္မတ္ျပင္ေပးဘုိ႕က ငါကိုယ္တုိင္ ဒီအိမ္ကိုေရာက္လာၿပီ . . သူငယ္ခ်င္း”
သူမ်ားအိမ္မွာကပ္ေနဖုိ႕ေရာက္လာသည္ကိုပင္ အေျပာကေတာ့ အထက္စီးမွမေလ်ာ့။
မွတ္ႀကီးက ေငါင္ေတာင္ေတာင္ထုိင္ေနရာမွ မ်က္ခြံကေလးမ၀ံ့တ၀ံ့ပင့္လွန္႕ၾကည့္ကာ ေပကလပ္ ေပကလပ္ျဖင့္
“မင္းကို အိမ္ကႏွင္ခ်လိုက္ၿပီလုိ႕ ရုိးရိုးတမ္းတမ္းေျပာရင္လည္း ရပါတယ္ကြာ”
အေၾကာင္းသိၿပီးသားလူခ်င္းမုိ႕ ညီဆူးကို မွတ္ႀကီးက ကြက္ေက်ာ္ျမင္ၿပီးသား။ ညီဆူးက ေတာ့ . .အဟီး . .ဟု ရွက္ရယ္ရယ္သည္။ ၿပီးမွ . . . . .
“ေနစမ္းပါဦး . . . မွတ္ႀကီးရ။ မင္း အရင္ေနတဲ့အိမ္ေလးက ေကာင္းရဲ႕သားနဲ႔ ဘာလုိ႕ ဒီကို ေျပာင္းလာရတာလဲ”
ညီဆူး၏ေမးခြန္းေၾကာင့္ မွတ္ႀကီးတစ္ခ်က္ေတြခနဲျဖစ္သြား၏။ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖႏုိင္။ ၿပီးေတာ့မွ . . . .
“အဲ . . . ဟုိဒင္းကြာ . . ဘာေခၚမလဲ။ တုိးတက္မႈကို ေရွးရွဴတဲ့ျဖစ္စဥ္တိုင္းမွာ အေျပာင္း အလဲဆုိတာရွိတယ္ . . . သူငယ္ခ်င္း။ ဒါ . . ေတာ္လွန္ေသာ အဘိဓမၼာေပါ့ကြာ။ ရုရွားႏုိင္ငံရဲ႕ မဟာေအာက္တုိဘာေတာ္လွန္ေရးႀကီးမွာေတာင္မွ . ..ဒီလုိမ်ဳိး အေတြးအေခၚကို ကိုင္စဲြၿပီး . . .”
“ေန ပါဦး . . ေနပါဦး၊ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ သိပ္မေျပာနဲ႔ . .. မွတ္ႀကီးရာ။ ဟိုဖက္ ရပ္ကြက္ ကေန ဒီဖက္ရပ္ကြက္ေျပာင္းလာတာ ဘာေတြမ်ားတုိးတက္သြားသလဲ။ သီရိသုဓမၼသိဂၤ ီ ေဒါက္တာမွတ္ႀကီးလို႕ လူေတြက ၀ိုင္းေခၚၾကေရာလား”
ေငါ့ေျပာေနေသာ ညီဆူး၏စကားေၾကာင့္ မွတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းျပခ်က္ ေပးရမည္မွန္းမသိဘဲ ေယာင္နနျဖစ္ေနၿပီးမွ . . .
တစ္စုံတစ္ရာ ဖ်တ္ကနဲ သတိရသြားဟန္ျဖင့္ . . .
“ေၾသာ္ . . .ဒီလိုေလ၊ ဒီအိမ္ႀကီးမွာက တယ္လီဖုန္းရွိတယ္ကြ”
“ဟင္ . . မင္းမွာ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ အေရးတႀကီးေျပာစရာ ဆုိစရာ ဘာအလုပ္အကိုင္မွ မယ္မယ္ရရမရွိတာ။ ဘာထူးလို႕လဲ”
မွတ္ႀကီးက ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္သြားၿပီး
“ငါ့လေခြး။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ . .. မင္းက အဲဒီလို ဒဲ့ဒုိးႀကီးေျပာ လိုက္ေတာ့ ငါရွက္သြားတာေပါ့ . . ဟီး . .ဟီး”
“ေဟ . . . မင္းက ရွက္လည္းရွက္တတ္ေသးသကိုး”
ညီဆူးက အံ့ၾသဆန္းက်ယ္ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို မယုံႏုိင္စဖြယ္ ဘြားဘြားႀကီးေတြ႕လို႕ရသလိုမ်ဳိး ေရရြတ္မိ၏။ မွတ္ႀကီးက . . .
“တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ကြ။ အရင္ ဒီအိမ္မွာေနသြားတဲ့ အိမ္ရွင္က သူ႕တယ္လီဖုန္းကို လမ္းသူ လမ္းသားေတြ အခ်ိန္မေရြးလာေျပာႏုိင္ပါတယ္ဆုိၿပီး ခြင့္ေပးထားတယ္ကြ။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဖုန္းဆက္ခေပးၿပီး လာဆက္တဲ့သူ သုံးေလးေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွိတတ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဖုန္း နံပါတ္ကေနတစ္ဆင့္ သူတုိ႕ကိုေခၚခိုင္းရင္ရတယ္္ဆိုၿပီး အျပင္က သူတို႕မိတ္ေဆြေတြကိုပါ ေပးထားေတာ့ သူတုိ႕ဆီဆက္တဲ့ဖုန္းေတြလာရင္ အိမ္အထိလိုက္ေခၚေပးရေသးတယ္ကြ”
“ေအးေလ . . လုပ္ေပါ့ကြ။ ဖုန္းဆက္ခက မင္းပဲရတာမဟုတ္လား။ လက္ဖက္ရည္ဖုိး အတြက္ မပူရေတာ့ဘူးေပါ့ . . .မွတ္ႀကီးရ”
မွတ္ႀကီးက ညီဆူး၏စကားကို စက္ဆုပ္ရြံ႕ရွာနားခါးဟန္ျဖင့္ ဦးေခါင္းကိုဆတ္ကနဲ တစ္ဖက္ သို႕လွည့္ကာ မ်က္ႏွာရႈံမဲ့ ပစ္လုိက္ရင္း . . .
“ေဟ့ေကာင္ . . ညီဆူး။ မင္းက ငါ့ကို ပိုက္ဆံမ်က္ႏွာတစ္ခုတည္းၾကည့္တဲ့ေကာင္လို႕ ထင္ရသလား။ ငါ ဒီအလုပ္ကိုလုပ္တာဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရးအဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ ေအာင္ ကူညီေနတာ၊ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႕ေနတာကြ။ ငါဟာ ႏွယ္ႏွယ္ရရမွတ္ႀကီး မဟုတ္ေတာ့ဘူး . . သူငယ္ခ်င္း။ ျပည္သူလူထုအတြင္ ရွင္သန္ေနတဲ့မွတ္ႀကီး . .၊ ျပည္သူလူထုရဲ႕သားေကာင္းရတနာ မွတ္ႀကီး . . ၊ ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳေနတဲ့ မွတ္ႀကီး . . ၊ ျပည္သူ႕မွတ္ႀကီးျဖစ္သြားၿပီကြ . . နားလည္လား”
မွတ္ႀကီးကား ေဒါႏွင့္မာန္ႏွင့္ေငါက္ေလၿပီ။
ညီဆူးခမ်ာေလးမွာကား ေနစရာမရွိၿပီ။ သူ႕ႏႈတ္မွ ခပ္တုိးတုိးသာ ညည္းမိရွာသည္။
ေၾသာ္ . . .မွတ္ႀကီး . . မွတ္ႀကီး။
*****
တကယ္ေတာ့ . . မွတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ဟုိဖက္ရပ္ကြက္မွာ မ်က္ႏွာမျပ၀ံ့ေလာက္ေအာင္ ကို မဟာမရွက္ေတာ္ျဗန္းျဗန္းကဲြရေသာ အျဖစ္ဆုိးတစ္ခုႏွင့္ ႀကံဳၿပီး အိမ္ေျပာင္းေျပးလာခဲ့ျခင္း သာျဖစ္၏။
ဟုိဖက္ရပ္ကြက္မွာေနတုန္းက သူ႕အိမ္ႏွင့္တစ္လမ္းေက်ာ္တြင္ ေနထုိင္ေသာ ေကာင္ မေလးႏွစ္ေယာက္ကို မွတ္ႀကီးက အသည္းအသည္ႀကိတ္ပိုးသည္။
အဲသည္ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္စလုံးက နယ္မွလာသူေတြျဖစ္ၾကၿပီး ဂ်ာနယ္တုိက္တစ္ တုိက္တြင္ အလုပ္လုပ္ၾကေသာေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္တိုက္ပိုင္ရွင္က ေဘာ္ဒါေဆာင္သေဘာမ်ဳိး အိမ္ တစ္လုံးငွားေပးၿပီး သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုေနထုိုင္ေစျခင္းျဖစ္၏။ မွတ္ႀကီးကလည္း အေဖာ္ရေအာင္ မဂဇင္းတုိက္တစ္ခုတြင္ ေတာက္တုိမယ္ရလုပ္ေနသူျဖစ္ရာ ဂ်ာနယ္ႏွင့္ မဂဇင္းလုပ္ငန္းခ်င္း အမ်ဳိး ေတာ္သည္ဟု အတင္းဇြတ္ဆဲြ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို အားေပးကူညီသည္။
ေကာင္မေလးေတြနာမည္က သီသီႏွင့္ေကသြယ္ထြန္းဆုိလား ဘာလားမသိေတာ့။ မွတ္ႀကီးကေတာ့ မ်က္ႏွာျပည့္ျပည့္ ဆံပင္ရွည္ရွည္ႏွင့္ သီသီဆုိေသာေကာင္မေလးကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသည္ဟုဆုိသည္။ (အမွန္ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္သူ႕ရရပါ)
ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ (မွတ္ႀကီးလိုမ်ဳိး ဗုိက္ပူရႊဲရႊဲ၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးဗလပ်စ္၊ ဗိုက္ၾကယ္သီး ျပဳတ္ရွပ္အက်ၤ ီမွာဖားဥေတြစဲြၿပီး မဲညစ္ေနေသာ) လူ ဘုတ္ထိုင္းႀကီးတစ္ေယာက္က သူတို႕ကို “ခ်စ္တတ္ေသာႏွလုံးသားဂြတ္ရွယ္ႀကီး” တျပြတ္တခဲျဖင့္ စိတ္၀င္စားေနလိမ့္မည္ဟု ထင္ကို မထင္။
ခိုင္းေကာင္းေစေကာင္းသည့္ ငေပတုံးႀကီးတစ္ေယာက္ရပဟဲ့ဟုဆုိကာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ၾကရွာသည္။(တကယ္တမ္း . . မွတ္ႀကီးက သေဘာလည္းေကာင္းရွာပါသည္) ေကာင္မေလး ေတြခမ်ာ ရပ္ကြက္ထဲကို ေရာက္လာကာစ လူသစ္ေတြလည္း ျဖစ္ေတာ့ အေၾကာင္းကိစၥတစ္စုံ တစ္ရာရွိတုိင္း
“ဦးမွတ္ေရ . . .ဦးမွတ္ေရ”
ႏွင့္ ပါးစပ္ဖ်ားက မခ်ေအာင္ကို မွတ္ႀကီးကို ရိုးရာကိုးကြယ္သည့္ နတ္လိုတ,ၾကသည္။ ဒါကို ပင္ ငနဲသားက
“အင္း . . ၊ ဒင္းတုိ႕ခမ်ာေလးေတြ ငါမရွိရင္ေတာ့ ခက္ရွာေခ်ေရာ့မယ္” ဟု ကရုဏာသက္ ကာ ေတာက္တေခါက္ေခါက္၊ မ်က္ရည္တေ၀့ေ၀့ျဖစ္လိုက္ေသးသည္ဆုိ၏။
သို႕ျဖင့္ . . အေနၾကာလာေတာ့ မွတ္ႀကီး၏ရင္ထဲမွာ ေ၀ဒနာက ႏုရာမွရင့္၊ ရင့္ရာမွ အေခါက္ထူၿပီး အေပြးပါတက္လာသည္။
တစ္ည . . .
မွတ္ႀကီးက သူ႕ႏွလုံးသားမုိေလ၀သအေျခအေနကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၾကျငာခ်က္ထုတ္ ေတာ့မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ကာ အရက္ဆုိင္၀င္ၿပီး ရဲေဆးတင္၏။
ရဲေဆးကို အေတာ္ပင္လက္လြန္ေျခလြန္တင္ပစ္လိုက္မိၿပီး လူမွန္းသူမွန္းမသိ၊ မူးေလေတာ့ သည္။ (ခါတိုင္းညေတြလည္း လူမွန္းသူမွန္း မသိေအာင္မူးေနက်ပါပဲ။ အဲသည္ညကေတာ့ အခ်စ္ ၏ တန္ခုိးမ်ားေၾကာင့္ ေသာက္ေနက်ထက္ ႏွစ္ဆခဲြေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေဆာ္ထည့္လိုက္သည္ဟု ဆုိ၏)
ေကာင္မေလးေတြေနသည့္ အိမ္ကို တံခါးသြားေခါက္ေတာ့ ညဆယ္တစ္နာရီခဲြေနၿပီ။
“ေဒါက္ . .ေဒါက္္၊ ေဒါက္ . .ေဒါက္”
“ေအ့ . . တီတီ”
အာေလးလွ်ာေလးႀကီးျဖင့္ သီသီ့နာမည္ကိုပင္ ပီပီသသမေခၚႏုိင္ေတာ့။ ေကာင္မေလးေတြ က အိပ္ေနရာမွ ကမန္းကတန္းထလာၾကၿပီး။
“ဟင္ . .ဦးမွတ္၊ အခ်ိန္မေတာ္ႀကီး . ..ဘာျဖစ္လာတာလဲ”
“ဦးမွတ္ . . . အရက္ေတြ တအားမူးလာတယ္ ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႕ ဒီေလာက္ေတာင္ ေသာက္ရတာလဲ . .ဦးမွတ္ရယ္”
မွတ္ႀကီးကေတာ့ ဘာစကားမွျပန္မေျပာႏုိင္ေတာ့။ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေရခ်ဳိးခန္းဆီသို႕သာ ယုိင္ထုိးယုိင္ထိုး ေျပးေတာ့သည္။
လက္ေဆးေၾကြဇလုံမွာ ဦးေခါင္းကို ထုိးခ်လိုက္ၿပီးေနာက္။
“ေ၀ါ့ . .ေအာ့ ေအာ့၊ ေအ့ . . ေ၀ါ . . ေ၀ါ”
“ဟယ္ . . ဒုကၡပဲ၊ ဦးမွတ္ အန္ေနၿပီနဲ႔တူတယ္”
“ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။ ငါတုိ႕အိမ္ေပၚမွာ ေသသြားရင္ျပႆနာပဲ”
ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ဘာမွမလုတ္တတ္ မကိုင္တတ္ျဖင့္ ျပာယာခတ္ကုန္ၾကသည္။
မွတ္ႀကီးကေတာ့ ဘတ္စ္ကားအုိႀကီး ၀မ္းဒလေဟာေလ်ာသလို တၿဗီးၿဗီး . . တဂီြးဂြီး . . တေ၀ါေ၀ါ . . သံစုံျမည္ေန၏။
တျခားအရက္သမားမ်ား စိတ္ရွိလက္ရွိအန္ၿပီးလွ်င္ အမူးရွိန္ေပါ့ကာ အနည္းငယ္သက္သာ သြားတတ္ၾကသည္။ မွတ္ႀကီးကေတာ့ အားပါးတရ ဘြင္းဘြင္းႀကီးအန္ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွ အျပင္သို႕ လွးမ္ထြက္လုိက္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ေခြခနဲလဲက်သြားေလေတာ့ သည္။
“ဟဲ့ . .ေအာင္မေလး၊ လုပ္ၾကပါဦး။ ဦးမွတ္ . . .ေသသြားၿပီလားမသိဘူး”
“ဦးမွတ္ . . ဦးမွတ္ . . .”
“ေခါ . . ခူလူး . . ခြီး . .ဖူး”
အခ်စ္ႏွင့္အတူ ပ်ံသန္းလာခဲ့ေသာ မွတ္ႀကီးကား ေရခ်ဳိးခန္းေရွ႕ သံမံတလင္းေပၚတြင္ ကိုယ္စိတ္ႏွလုံးခ်မ္းေျမ့စြာ ေမွးစက္ေပ်ာ္ေလၿပီ။
*****
ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ဘာလုပ္လုိ႕ ဘာကိုင္ရမည္မွန္းမသိျဖစ္ၾကၿပီး လမ္းထဲက ဆယ္အိမ္ေခါင္းကို သြားေခၚၾကသည္။
ဆယ္အိမ္ေခါင္းေရာက္လာေတာ့လည္း မွတ္ႀကီးကို ဘယ္လုိမွႏႈိး၍မရ။ အိပ္ေနလုိက္သည္ မွာလည္း ပိုးလုိးပက္လက္၊ ပုဆုိးေတြ ဘာေတြပင္ ေျပလုိ႕။ သြားရည္ေတြကလည္း စီးက်လို႕ . . ။
ေပြ႕ခ်ီထမ္းေခၚၿပီး ေနရာေရႊ႕ဘုိ႕ဆုိသည္ကလည္း ဗုိက္ရႊဲရႊဲမွတ္ႀကီး၏ စဥ့္အုိးအငယ္စားခန္႕ ရွိေသာ ခႏာကိုယ္ကို ဆယ္အိမ္ေခါင္းက မ,မႏုိင္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ကား . .အိပ္လို႕ေကာင္းေန တုန္း အတင္းလာႏႈိးသျဖင့္ ထလုိက္လာခဲ့ရေသာ ဆယ္အိမ္ေခါင္းက စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ . . .
“ကဲ . .ဒီေကာင္ႀကီးကို ေဟာဒီမွာဘဲ ပစ္သားထားလိုက္ၾကပါ . .ငါ့တူမတုိ႕ရယ္။ ဒီ . . မွတ္ႀကီးဆုိတဲ့ေကာင္က ရူးတူးတူးေပါေတာေတာ လုပ္တတ္တာကလဲြလုိ႕ ညည္းတုိ႕ကို အႏာၱရာယ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ ဒုကၡမေပးပါဘူး
ညည္းတုိ႕အိပ္ခန္းကလည္း ေသာ့နဲ႔ဘာနဲ႔ လုံလုံၿခံဳၿခံဳပဲဥစၥာ။ အခန္းကို အတြင္းကေနသာ ေသာ့ခ်ၿပီး အိပ္ၾက။ မနက္အိပ္ယာႏုိးရင္ ဒီေကာင္ႀကီးသူ႕ဖာသာသူ ထျပန္သြားလိမ့္မယ္”
သည္လုိႏွင့္ မွတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ေရခ်ဳိးခန္းေရွ႕သံမံတလင္းျပင္တြင္ အေမ့ရင္ခြင္မွာလို႕ အပူပင္အေၾကာင့္ၾကကင္းမဲ့စြာျဖင့္ “တခူးခူး . .တေခါေခါ” အသံဆုိးႀကီးမ်ားေဟာက္ရင္း ကုလား ေသကုလားေမာ အိပ္ခြင့္ရေတာ့သည္။
*****
အျပစ္ကဆုိးခ်င္ေတာ့ . . ..
ေရခ်ဳိးခန္းအထြက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေျခသုတ္ဘုိ႕ထမီအေဟာင္းေလးတစ္ထည္ေခါက္ၿပီး ခ်ထားသည္။ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္မွတ္ႀကီးက မူးမူးျဖင့္ အိပ္ရင္း ထုိထမီေဟာင္းအေခါက္ပုံကို ဦးေခါင္းတင္ကာ အုံးစက္ေတာ္မူ အုံးစက္ေတာ္မူ၏။
ၾကာလာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာက လူးရင္းလွိမ့္ရင္းႏွင့္ ထုိထမီက မွတ္ႀကီး၏လည္ပင္းမွာ စြပ္ေနေလေတာ့သည္။
(ထားေတာ့ . . .၊ ဒီ အထိလည္း ျပႆနာမရွိေသးဟု ေျပာလုိ႕ရသည္)
တကယ္ ျပႆနာက . . မနက္မုိးလင္းမွ ေပၚျခင္းျဖစ္၏။
*****
မနက္အိပ္ရာကႏုိးေတာ့ . . မွတ္ႀကီးက သူ႕လည္ပင္းမွာ ထမီကြင္းသိုင္းလ်က္သား ျဖစ္ေန သည္ကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။
ဟင္ . .ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ။
သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ (အအိပ္ၾကမ္းေသာေၾကာင့္) ပုဆုိးက ဟုိ႕လို႕ ေဟာင္း ေလာင္း . . . .။
ဒါ . . . .ဒါဆုိ . . .။
မေန႕ညက ဒီအိမ္ကို ေရာက္လာၿပီး သီသီ့ကိုအတင္းႏႈိးကာ တံခါးဖြင့္ခိုင္းခဲ့သည္ကို သူမွတ္ မိသည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူဘာမွ မမွတ္မိေတာ့။
အခု ႏုိးလာေတာ့ သီသီ့ထမီက သူ႕လည္ပင္းမွာ . . .။
သူ . . .ကိုယ္တုိင္ကလည္း အ၀တ္အစားေတြဖရိုဖရဲ . . .။
မွတ္ႀကီး ရင္ထဲတြင္ ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားၿပီး အလန္႕တၾကားအေတြးတစ္ခုက ျဗဳန္းဆုိ ဦးေႏွာက္ထဲေရာက္လာသည္။
ငါ . .ငါဟာ လူမဆန္ေအာင္ ယုတ္မာမိၿပီ။
ျဖဴစင္တဲ့ အပ်ဳိစင္ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ ညစ္ႏြမ္းေအာင္ နင္းေခ်ခဲ့တဲ့ တရားခံဟာ ငါပါလား။
ငါ . .မွားၿပီ။ ငါ . . .မွားၿပီ။
သူ႕အေတြးႏွင့္သူေခ်ာက္ခ်ားၿပီး မွတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ေဆာက္တည္ရာမရ ေၾကကဲြေန သည္။ ထုိစဥ္ . . . .
“ကၽြီ”
ခနဲ ျမည္သံၾကားလိုက္ရၿပီး အိပ္ခန္းတံခါးပြင့္လာ၏။ ၿပီးေတာ့ ျဖဴ၀င္းႏုနယ္သည့္ ေျခေထာက္ေလးတစ္ဖက္ . . .။
သူ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ . . .သီသီ။
မွတ္ႀကီး၏ႏႈတ္မွ စကားသံတစ္စြန္းတစ္စ အက္အက္ကဲြကဲြထြက္က်လာ၏။
“သီသီ . .။ငါ့ကို . . ငါ့ကို . . .”
ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ . . ဟု သူ႕ႏႈတ္မွ ေျပာမထြက္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အပ်ဳိရည္ ပ်က္ေအာင္ ေစာ္ကားမိၿပီျဖစ္ေသာ သူ႕ကိုယ္သူပင္ ခြင့္မလႊတ္ခ်င္။
ျဗဳန္းဆုိ . . .၊
မွတ္ႀကီးက ၀ုန္းကနဲထၿပီး အနီးဆုံးတုိင္ကို သူ႕ေခါင္းျဖင့္ ေျပးတုိက္လုိက္သည္။
“ဒုန္း”
“အီး . . ဟီး . .ဟီး၊ သီသီရာ . . ငါ့ကို နင္ေပးခ်င္တဲ့အျပစ္ေပးပါ၊ ငါ မွားသြားတယ္ . . ငါဟာ . . ေခြး . .ေခြးဇာတ္ခင္းတဲ့ေကာင္ပါ . . အီး . .ဟီး . .ရႊတ္”
ေျပာလည္းေျပာ၊ ငိုလည္းငိုရင္း တုိင္ကို ဦးေခါင္းျဖင့္ တဒိန္းဒိန္းေဆာင့္ကာ ေဆာင့္ကာ တိုက္၏။
သီသီကေတာ့ မွတ္ႀကီး ဘာအဓိပၸါယ္ျဖင့္ ေျပာေနသည္ကို သေဘာမေပါက္ေသာေၾကာင့္ ေၾကာင္ေငးၾကည့္ေန၏။
မွတ္ႀကီးက တရႈံရႈံငိုရင္း . . .
“ငါေၾကာင့္ . . . အဟင့္ . .ရႊတ္ . .နင္ မနစ္နာေစရဘူး . .သီသီ ရႊတ္ . .အဟင့္ . .ငါ့ အမွားကို ငါတာ၀န္ယူမယ္ . .ရႊတ္ . .ရွလူး . .ငါ နင့္ကို လက္ထပ္မယ္ . .သီသီ”
“ရွင္၊ ဘုရား . .ဘုရား၊ ျမတ္စြာဘုရား ကယ္ေတာ္မူပါ”
ေကာင္မေလး မ်က္လုံးျပဴးသြားၿပီ . . .
“ဦးမွတ္ . . .ရွင္ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ ရူးမ်ားရူးသြားၿပီလား မသိဘူး။ ဟင္ . .လည္ပင္း မွာလည္း ေျခသုတ္တဲ့ထမီစုတ္ႀကီး ကြင္းသုိင္းလို႕ပါလား။ ဟုတ္ပါတယ္ . . ရူးေနပါၿပီ”
“ဘာ . .၊ ဒါ . .ေျခသုတ္တဲ့ထမီစုတ္ . .ဟုတ္လား။ ဟင္ . .ဒါဆုိ သီသီ့ထမီမဟုတ္ . . မဟုတ္ဘူးေပါ့”
“ႀကံ ႀကီးစည္ရာရွင္ . .ဘယ္က ဟုတ္ရမွာလဲ”
ငါဟာ . ေသာက္ေပါ၊ ငါဟာ . .ေသာက္ေပါ ပါလား ဟူသည့္ အေတြးကို ျဗန္းခနဲတရားထူး ရသလို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္သြားၿပီး တစ္ခဏတြင္ . . .
မွတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ . .ေနာက္ေၾကာင္းကိုျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ထုိအိမ္ေပၚမွ လႊားခနဲ ဆင္းကာ သုတ္ေျခတင္ေလေတာ့သည္။
*****
မွတ္ႀကီးက ထူၿပီး ထိုင္းၿပီး ရႈပ္သည္။ ညီဆူးက ျပႆနာေမႊၿပီး ရႈပ္သည္။ အခုေတာ့ . . အရႈပ္ထုပ္ႏွစ္ထုပ္သည္ လူစုံ၊ စရုိက္စုံ စုဖဲြ႕ေနထုိင္ၾကေသာ ရပ္ကြက္ကေလးတစ္ခုထဲသို႕ ေရာက္ လာခဲ့ၾကၿပီ။
လူသည္ . . . .
သူ႕ပတ္၀န္းက်င္ (၁၈)လက္မ အတြင္းရွိ “ေလ”ကိုသာ ရွဴရိႈက္ေၾကာင္း သင္တုိ႕ၾကားဖူးပါ သလား။
မင္းခုိက္စုိးစန္
သူတို႕ရပ္ကြက္ သူတုိ႕အေၾကာင္း(၄)
ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္ေရွ႕မ်က္ေစာင္းထိုး ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္တြင္ေနေသာ ဦးအီစမုိင္ႏွင့္ ေဒၚဟာစီးနားတုိ႕လင္မယားက ကေလးေတြ တစ္ၿပံဳႀကီးေမြးထားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္အထင္ ေျပာရလွ်င္ ခုႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိမည္ထင္သည္။
စိတ္ထင္ဟုဆုိရျခင္းမွာ တစ္ခါမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မ်က္စိျဖင့္တပ္အပ္ ေရတြက္ၾကည့္ခြင့္မရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ စိတ္ေအး လက္ေအးတစ္ေယာက္ျခင္း ေရၾကည့္ခြင့္ရဘို႕ကလည္း ခက္ခဲလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း . . . ။
ေဟာ . . .တစ္ေယာက္၊ ေဟာ . . . တစ္ေယာက္ဆုိသလို ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ၿပီး အိမ္ထဲမွထြက္လာလုိက္ၾက၊ လွစ္ကနဲ လွစ္ ကနဲျပန္၀င္ေျပးသြားလိုက္ၾက၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေက်ာ္လိုက္ၾက ခြလုိက္ၾကႏွင့္ မ်က္စိလည္စရာ . . အာရုံေနာက္စရာ။ အႀကီးဆုံးကေလးႏွစ္ေယာက္ကမွ ေလးတန္းႏွင့္သုံးတန္းအရြယ္၊ က်န္တာေတြအားလုံးက ဘုစုခရုေတြခ်ည္းျဖစ္ၾက၏။
ေဒၚဟာစီးနားႏွင့္ အိမ္ခ်င္းကပ္ေနသည့္ ေဒၚသန္းတင္ကလည္း အားက်မခံ ကေလးေျခာက္ေယာက္ေမြးထား၏။ အားလုံး ေမ်ာက္ေလာင္းေလးေတြခ်ည္းပင္။ အငိုသန္ အေဆာ့သန္ႏွင့္ ကၽြမ္းထုိးသူကထုိး၊ သစ္ပင္မွာ တဲြေလာင္းခိုသူကခုိ၊ မသိလွ်င္ ဆပ္ကပ္ အဖဲြ႕ႀကီး နယ္ေျပာင္းလာသလားဟုပင္ ထင္ရသည္။
သူတို႕မိသားစုႏွစ္စုေနရ ထိုင္ရသည္မွာလည္း ၿခံ၀င္းတစ္၀င္းကို တစ္၀က္ပိုင္းကာ ေရာင္းထားေသာ ေပႏွစ္ဆယ္ ေပေျခာက္ ဆယ္ ေျမကြက္ထဲမွာ ႏွစ္အိမ္ကပ္ၿပီး ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္၏။ ဒီေတာ့ . . ၿခံေတြ ဘာေတြလည္း သီးသီးသန္႕သန္႕ ခတ္မေနႏုိင္။ ဆယ္ေပမျပည့္တျပည့္ အိမ္ခန္းဖဲြ႕ထားရေသာ ၀ါးထရံခ်င္းပင္ ထိလုခမ�န္းကပ္ေန၏။ ဒီဘက္ အိမ္ခန္းထဲမွ တီးတိုးေျပာသံကိုပင္ ဟုိဘက္အိမ္မွ အတုိင္းသားၾကားရသည္။
“ဟဲ့ . . မေအ . .၊ ႏွမ . . ၊ ေသခ်င္းဆုိးေလးေတြ ငါ့မွာ စားဖုိ႕ေသာက္ဖုိ႕ လုံးပန္းရတာကတစ္ဖက္ . . နင္တို႕ကို ထိန္းရတာက တစ္ဖက္နဲ႔ . . ဟင္း . .ေသသာေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ”
ဒါက မနက္ေစာေစာတုိင္းမွာ ၾကားရတတ္ေသာ ေဒၚသန္းတင္၏တစ္ေန႕တာအစီအစဥ္ အဖြင့္မဂၤလာသီခ်�1��င္ဋ ေဒၚသန္းရွင္ က ဘာစကားပဲေျပာေျပာ အဆဲေလးႏွင့္ ေျပာတတ္ေသာ ၀သီရွိ၏။
တစ္ခါကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕လမ္းထဲကို ႏြားႏုိ႕လာေရာင္းေလ့ရွိေသာ ရာကြတ္ဆုိသည့္ ငနဲကို ေဒၚသန္းတင္က လွမ္းေခၚၿပီး
“ဟဲ့ . . ရာကြတ္၊ ‘ . . . .’ တစ္ဆယ္သား ဘယ္ေစ်းေရာင္းသလဲ”
ေမးတာကေတာ့ ႏြားႏုိ႕၀ယ္ဘို႕ ေစ်းေမးျခင္းသာျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ေဒၚသန္းတင္က “ႏို႕” “ႏုိ႕” ဟု ရိုးရိုးမေျပာဘဲ သူ႕၀တီ အတုိင္း အဆဲကေလးျဖင့္ “နင့္အေမ” ဟု အစခ်ီၿပီး ေျပာခ်လုိက္ေလရာ ရာကြတ္၏အၾကားအာရုံထဲတြင္ ထိုးထုိးတြန္႕တြန္႕ျဖစ္သြား ၏။
ရာကြတ္ကလည္း ဗမာရည္ကိုမႊတ္ေနေအာင္ ေျပာတတ္ေသာ ငတိျဖစ္ေလရာ . . .
“ဟေရး . . . အမား၊ ခၽြန္ေဒၚ့ကို ငရဲမေပးပါနဲ႔ . .အမား။ ခၽြန္ေဒၚ့အေမကိုေနာ္ . . ခၽြန္ေတာ္ . . ဘုရားနဲ႔တစ္ဂုိဏ္းတည္းထား တယ္။ ေဟာဒီမွာ . . ႏြားႏုိ႕ေနာ္ . . ေသာက္ရင္အားရွိဒယ္၊ ေကာင္းဒယ္။ အမား ေျပာတဲ့ဥစၥာေနာ္ . . ဟေရး . . တစ္၀ႀကီးမေကာင္း ဘူး အမား၊ စဥ္းစားပါဦး”
“ဟယ္ . . ေသာက္ေရးထဲ၊ ကမၼ၀ါဖတ္မယ့္ ဒီ “အေကာင္” က တစ္မ်ဳိး၊ သြား . . .သြား၊ ေသခ်င္းဆုိး . . ရိုးရိုးတန္းတန္း စဥ္းစားတာမဟုတ္ဘူး”
ေဒၚသန္းတင္က သူ႕စကားကုိ တည့္တည့္ႀကီးအဓိပၸါယ္ေကာက္ရေလမလားဟု ေဒါသအႀကီးအက်ယ္ထြက္ခါ ႏြားႏုိ႕မ၀ယ္ ေတာ့ဘဲ ရာကြတ္ကိုေမာင္းထုတ္၏။
စကားလုံးဘာသာအျပန္မွားေသာ ရာကြတ္ခမ်ာကား မ်က္စိကေလး ေၾကာင္ကလပ္ေၾကာင္ကလပ္ျဖစ္ကာ ေခါင္းကို ကုတ္ရင္း တေရြ႕ေရြ႕ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဆုတ္ခြာေလသည္။
အဲဒီျမင္ကြင္းကို ၿခံေရွ႕ေျမာင္းေပၚခြကာ ေဆာက္ထားေသာ ခုံတန္းရွည္ေပၚထုိင္ရင္း ဂစ္တာတီးေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အုပ္စု ကျမင္ေတာ့ ဟားၾက၏။ အစအေနာက္သန္သည့္ ပန္းခ်ီဆရာကေတာ့ ရာကြတ္ကိုလွမ္းေခၚၿပီး
“အဲဒါေၾကာင့္ . . ဟုိစာေရးဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ကေျပာတာေပါ့ကြ၊ “အရမ္းဘာသာမျပန္နဲ႔” . . . တဲ့ မွတ္ထား . . ရာကြတ္”
“ဟေရး . . ဘာေျပာတာလဲ၊ နားမလည္ဘူး၊ ငါ . .ရူးၿပီး၊ ငါ . . ရူးၿပီ”
(ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ စာအုပ္သမားအခ်င္းခ်င္းေလာက္သာ သိမည္ျဖစ္သည္။) အထာစကားကို ရာကြတ္နားမလည္။ စိတ္ရႈပ္စြာျဖင့္ သူ႕ဆံပင္ေတြကို သူထုိးဖြရင္း ႏြားႏုိ႕ပုံးကိုဆဲြကာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏွင့္ေ၀းရာဆီသို႕ သုတ္ေျခတင္ေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေတာ့ ရယ္လ်က္ေမာလ်က္၊
ေဒၚသန္းတင္၏ ဆဲေရးသံကိုလည္း နားယဥ္ပါးလ်က္ . . . ။
တစ္မနက္ခင္းမွာေတာ့ ေဒၚသန္းတင္ကို လူကိုယ္တုိင္ မျမင္ရဘဲ အိမ္ေနာက္ေဖးဘက္ဆီမွ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ထြက္ေပၚလာ ေသာ ဆဲသံကိုသာၾကားေနရ၏။ မီးဖိုေခ်ာင္တြင္ ခ်က္ေနျပဳတ္ေနရင္း အိမ္ေရွ႕သို႕ ထြက္မလာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္မ်ားေန သည့္ၾကားက မေမ့မေလ်ာ့ တာ၀န္ေက်ေက် လွမ္းလွမ္းဆဲေနျခင္းျဖစ္၏။
ဆဲမည္ဆိုလွ်င္လည္း ဆဲခ်င္ေလာက္စရာ။ အိမ္ေရွ႕ေျမကြက္လပ္ က်န္းက်န္းကေလးမွာ ကေလးေတြက ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေဆာ့ကစားေနၾက၏။ တစ္လံသာသာေလာက္ပင္ မေ၀းေသာ ဟုိဖက္အိမ္္ခန္းမွ ေဒၚဟာစီးနား၏ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာကေလးမ်ားက လည္း ေမ်ာက္ကေလးေတြပမာ ကျမင္းေၾကာထေနၾကသည္မို႕ ဒီဘက္က ေဒၚသန္းတင္၏ “ခ်စ္စရာ့အရြယ္ကစားၾကမယ္” ကေလး မ်ားက အႏုိင္မခံ အရႈံးမေပးစိတ္ဓာတ္ကို လက္ကိုင္ထားကာ မီးကုန္ယမ္းကုန္ အၿပိဳင္အဆုိင္ “ထၾကြ” ေနၾကျခင္းျဖစ္ပုံရသည္။
အိမ္ေရွ႕ခုံတန္းရွည္ေပၚတြင္ ထိုင္ေနရင္း မၾကည့္ခ်င္ျမင္လ်က္သားျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ပင္လွ်င္ သက္ျပင္းကို သုံးမိနစ္ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ခ်ျဖစ္၏။
ဒႆဂီရိ၏ လကၤာဒီပကၽြန္းကို ေမ်ာက္ေတြတပ္ႏွင့္ခ်ီၿပီး စစ္သြားတုိက္စဥ္တုန္းက ေယာက္ယက္ခတ္ေနပုံမွာ ဒီလုိမ်ဳိးပင္ျဖစ္ လိမ့္မည္ဟုလည္း စိတ္မသက္မသာေတြးမိသည္။
သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။
“ၿဗဲ . . ” ကနဲ အာေခါင္ျခစ္၍ ငိုေၾကြးလုိက္ေသာ ကေလးေပါက္စတစ္ေကာင္၏ အသံကိုၾကားရေလသည္။
ေဆာ့ရင္းကစားရင္း ကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ ထိမိခိုက္မိသျဖင့္ ငိုေၾကြးလုိက္ျခင္းျဖစ္ပုံရ၏။ ကေလးငုိသံႏွင့္ မေရွး မေႏွာင္းမွာပင္ ေဒၚသန္းတင္၏ သူ႕ကေလးကိုသူ ဆဲဆုိေငါက္ငန္းလုိက္သံက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ထြက္ေပၚလာေလေတာ့ သည္။
“ေသခ်င္းဆုိးေလး . .၊ ဘာျဖစ္ရျပန္ၿပီလဲ။ ေနဦး . . ေနဦး . . ဒီမွာ ငါ ထမင္းအုိးငွဲ႔ၿပီးေတာ့မွ နင့္ေက်ာကုိ အေရဆုတ္ပစ္ရဦး မယ္”
ဆူပူသံေၾကာင့္ ထင္သည္။ ကေလးငိုသံက ပိုက်ယ္ေလာင္လာ၏။
ေဒၚသန္းတင္က လူကိုယ္တုိင္ထြက္မလာေသးဘဲ ေနာက္တစ္ခြန္းထပ္ဆဲသည္။
“ဟဲ့ . . . ကျမင္းတုန္းက ကျမင္းၿပီး ခုမွ ေ-ာက္သံၿပဲနဲ႔ ငိုမေနနဲ႔။ က်က္သေရမရွိဘူး၊ အခု တိတ္စမ္း”
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေစ်း၀ယ္ရာမွ ျပန္ေရာက္လာေသာ ေဒၚဟာစီးနားတစ္ေယာက္ၿခံေပါက္၀ထဲ လွမ္း၀င္ဘို႕ျပင္စဥ္မွာ တုံ႕ကနဲရပ္ သြား၏။
“အီး . . ဟီး . . ဟီး . .၊ ၀ါး . .၀ါး”
ကေလးကေတာ့ စူးစူး၀ါး၀ါး ငိုဆဲပင္။
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ေဒၚသန္းတင္ကလည္း
“တယ္ . .၊ ဒီ ေဖ- မသားေလးဟာ၊ တိတ္ဆုိတိတ္မဟုတ္ဘူး၊ ေမြးကတည္းက သေႏကိုယုတ္တယ္”
“အီး . . .အီး . . ၀ါး . .ဟင့္ . .ဟင့္”
ကေလးက စီစီညံေအာင္ ငိုေၾကာရွည္ေနၿမဲ။ ၿခံ၀မွာရပ္ေနေသာ ေဒၚဟာစီးနားကလည္း မ်က္လုံးႀကီးျပဴးလ်က္။
မဆုံးႏုိင္ေအာင္ ရွည္လ်ားေတာ္မူေသာ ကေလး၏ ငိုခ်င္းသံကို နားၾကားျပင္းကပ္လာေသာ ေဒၚသန္းတင္က
“ဟဲ့ . . အေလနေတာကေလး၊ တစ္ခါတည္း ေသသြားရင္လည္း ေအးတာပဲ၊ ေ-ာက္ငိုေၾကာက ရွည္လုိက္တာ၊ ကာလနာ တုိက္ပါေစေတာ္”
ေဒၚသန္းတင္၏ ပိုးစိုးပက္စက္ ဆဲသံဆုိသံအဆုံးမွာပင္ ၿခံ၀ရွိ ေဒၚဟာစီးနားက ထမီတုိတိုျပင္၀တ္လုိက္တာ အက်ၤ ီလက္ ေမာင္းကို ပင့္တင္ရင္း ခုႏွစ္သံခ်ီဟစ္၍ . . .
“အိမ္ထဲကေန ယုတ္ယုတ္မာမာဆဲေနတဲ့ အယုတ္တမာ မိသန္းတင္ရဲ႕၊ ဟင္ . . နင္ သတိၱရွိရင္ အခုခ်က္ခ်င္း အိမ္ထဲကထြက္ ခဲ့စမ္း”
ေဒၚဟာစီးနား၏ ေဒါသနတႀကီးစိန္ေခၚသံေၾကာင့္ ေဒၚသန္းတင္ကလည္း လက္ထဲမွ ထမင္းအုိးကိုေဆာင့္ခနဲ ပစ္ခ်ၿပီး ထရပ္ လိုက္၏။
“ငါ့ ကေလးကို ငါဆူတာ ဘယ္ေကာင္မကၾကားထဲက ၀င္ၿပီး အကဲဆတ္ေနရတာတုန္း”
ဟူသည့္ အေတြးျဖင့္ ေဒါသေထာင္းေထာင္းထၿပီး
“စိန္ေခၚေနတာ ဘယ္ကေကာင္မလဲ၊ သန္းတင္တဲ့ . . ငါ့လက္၀ါးက ပါးမေရြးဘူးေနာ္”
ေျပာေျပာဆုိဆုိျဖင့္ ေဒၚသန္းတင္က အိမ္ေရွ႕ဆီသို႕ လႊားခနဲခုန္ထြက္လာ၏။ အသင့္ေစာင့္ေနေသာ ေဒၚဟာစီးနားကလည္း
“လာစမ္းပါ . . လာစမ္းပါ။ ေဟာဒီကလည္း . . ငါ့ကေလး သူ႕ဖာသာသူ ငိုတာကို အသားလြတ္ဆဲတဲ့ မိန္းမလူစြမ္းေကာင္း ႀကီးကို ပါးရုိက္ခ်င္လြန္းလို႕ . . .”
“ဟိုက္ . . .”
ဒီေတာ့မွပင္ . . . ေဒၚသန္းတင္လည္း ငိုေနသည့္ကေလး ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုသည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့သည္။
စင္စစ္ . . ငိုေနသည္က သူ႕ကေလးမဟုတ္။
ေဒၚဟာစီးနား၏ကေလး ငိုေနျခင္းသာျဖစ္၏။ အိမ္ခန္းခ်င္းက ပူးကပ္လြန္းေနေတာ့ ဟိုဖက္အိမ္က ငိုတာလား။ ဒီဖက္အိမ္က ငိုတာလားဆုိတာကိုလည္း အကြာအေ၀းျဖင့္ မွန္းဆ၍မရ။
ၿပီးေတာ့ . . . .
ျမန္မာကေလးေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကုလားကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ . . ငိုသည့္အခါတြင္ေတာ့ အသံခ်င္းက အတူတူပဲမဟုတ္လား။
* * * * *
ေဒၚသန္းတင္တစ္ေယာက္ မ်က္လုံးျပဴးၿပီး ပါးစပ္အေဟာင္းသားပြင့္သြားသည္။ သူ႕ခမ်ာ ကေလးခ်င္းမွားၿပီး ဆဲမိၿပီဆုိသည္ကို သေဘာေပါက္လုိက္မိခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ရန္ အမ်ားႀကီး ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီ။
ေဒၚဟာစီးနားက ထမီစ အနားႏွစ္ဖက္ကို ဆတ္ခနဲမတင္လိုက္ရင္း
“ငါ့ကေလးက ငိုေနတာကို ညည္းက ဘာကိစၥသေႏယုတ္သေလး ဘာေလးနဲ႔ ဆဲရေအာင္ ညည္းကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ သေႏေကာင္းေနလို႕လဲဟဲ့ . . ေကာင္မရဲ႕”
“နင့္အေၾကာင္း ငါမသိဘူးမ်ားမွတ္ေနလို႕လား၊ နင္ဟာ . . .”
ေဒၚဟာစီးနားကား ေဒၚသန္းတင္၏ ငယ္က်ဳိးငယ္နာတုိ႕ကို ေဖာ္ေလၿပီ။ အရွက္ကဲြေလၿပီ။ ဒီေတာ့ ေဒၚသန္းတင္ကလည္း ငုံ႕ခံ ေန၍မျဖစ္ေတာ့။ အဆဲကို အဆဲခ်င္း၊ အကဲြကို အကဲြခ်င္းတုံ႕ျပန္ရာမွ ေနာက္ဆုံးတြင္ လက္ရုံးအားကိုးၾကေလေတာ့သည္။
ဆံပင္ကိုဆဲြၾက၏။ ပါးကိုရိုက္ၾက၏။ ကုတ္၏။ ကိုက္၏။ ေဆာင္၏။ ကန္၏။ ဘယ္ဒူး ညာဒူးသုံး၏။ ပတ္တံေတာင္ ပင့္တံေတာင္ ရိုက္၏။ ၀ုိက္၏။ ထုိး၏။ ေျခစုံပစ္၀င္၏။ လွိမ့္ေရွာင္၏။ အနီးကပ္၍ တြတ္၏။ လက္ဖ်ံျဖင့္ကာ၏။ ခုန္ကာ ကုပ္ပိုးကိုေထာင္း၏။ ေခါင္း ခ်င္းတုိက္၏။ ညိဳသက်ည္းကို ျဖတ္ရိုက္၏။
ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြက ရုတ္တရက္မုိ႕ ဖ်န္ေျဖဘို႕သတိမရ။ တဟားဟားရယ္လို႕သာ ေနၾကေလေတာ့၏။
(ေဒၚသန္းတင္၏ ေယာက်္ားဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ အရပ္ထဲတြင္ ဇာတ္ပဲြကသည့္အေၾကာင္းကိုလည္း စကားစပ္မိလွ်င္ ေျပာျပရပါဦးမည္။)
မင္းခိုက္စိုးစန္
သူငယ္ခ်င္း
သူငယ္ခ်င္း
ဒုိင္ႏိုေဆာ ကို ႏွစ္ပိုင္းခြဲလွ်င္ ဒိုင္ႏို-ခြန္အားၾကီးမားေသာ၊ ေဆာ( ေဆာရပ္စ္ ဆိုတဲ႔စကားကလာတာ) အိမ္ေျမွာင္ ဟူ၍ရသည္ ... ခြန္အားၾကီးေသာအိမ္ေျမွာင္ၾကီးမ်ားသည္ ကမာၻကို ႏွစ္သန္းေပါင္း ၁၆၀ အုပ္စိုးသြားခဲ႔ဖူးသည္ ...။ယခု ဒိုင္ႏိုေဆာမ်ား မ်ိဳးတုန္းသြားျပီျဖစ္သည္ ...။ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားသည္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ အယူရိွသည္႕ လူသည္ ဒိုင္ႏိုေဆာႏွင္႔ယွဥ္လွ်င္ ခႏၶာကိုယ္ ၾကံ႕ခိုင္မႈပိုင္းတြင္သိသိသာသာ အားနည္းေနျပီး အခ်င္းခ်င္းရန္လိုမႈႏွင္႔ ေလာဘစိတ္တြင္ သိသိသာသာ အားေကာင္းေနသည္။ ယခု လူသားမ်ားသည္ နယူကလီးယား စြမ္းအင္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ျပီဟူ၍ ဂုဏ္ယူေနၾကသည္ ...။ သို႕ေသာ္ မိမိတို႕၏ စိတ္ကို ႏိုင္နင္းစြာ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ျပီဟု အာမမခံႏိုင္ေသး ...။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ စစ္ပြဲတြင္ အသံုးမျပဳရန္ ကန္႕သတ္ထားေသာ နယူကလိယ ထိပ္ဖူးတပ္ ဒုံးက်ည္မ်ား ကမာၻ႔ေလထုထဲတြင္ ၀ဲပ်ံလာႏိုင္ေသးသည္ ...။ လူသည္ အခ်င္းခ်င္းစိတ္မခ်ရေတာ႔သည္႕ စိုးရိမ္ေရမွတ္သို႕ တေရြ႕ေရြ႕ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။
မေသခ်ာမႈမ်ားျဖင္႔ ခ်ိန္သီးအလႊဲၾကမ္းလာေသာ ရာစုသစ္ထဲတြင္ ... လူသားအားလံုး စိုးရိမ္မႈတစ္ခုစီမက ရိွေနၾကသည္။ မေသခ်ာမႈမ်ားထဲတြင္ တစ္ခုခုကိုေတာ႔ေသခ်ာလိုက္ခ်င္သည္။ ခရစ္၀င္က်မ္းမ်ားအဆိုအရ ဘုရားသခင္သည္ လူကို ဖန္ဆင္းခ်ိန္တြင္ေျမၾကီးကို အသံုးျပဳခဲ႔သည္။ ထို႕ေၾကာင္႔ျဖစ္ႏိုင္သည္ ... မၾကာမၾကာ ဗြက္ထေနေသာ စိတ္ကို ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကသည္။ ထိုစိတ္သည္ တစ္ခုခုကိုလိုအပ္ေနတတ္သည္ ...။ မတည္ျငိမ္ေသာ ေလာကတြင္ တစ္ခုခုကို ယံုၾကည္လုိက္ခ်င္သည္။ ... တစ္ေယာက္ေယာက္ကို စိတ္ခ်ထားခ်င္သည္ ...။ ထိန္ခ်န္ထားရန္မလိုေသာ နားတစ္စံုကို လူသားတိုင္း လိုခ်င္ခဲ႔ၾကသည္ ...။ မိမိကိုယ္မိမိ ထက္နားလည္ေပးႏိုင္မည္႕သူတစ္ေယာက္ကို ရွာေဖြခ်င္စိတ္သည္ ... ဘုရားသခင္၏ ေျမၾကီး မသန္႕ခဲ႔ျခင္းေၾကာင္႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္...။
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ကနားလည္လွ်င္ အနည္းဆံုးစိတ္ခ်မ္းသာရမည္ဟု လူသည္ေတြးေတာလာသည္။ ထိုေၾကာင္႔ ေတြ႕ရိွသမွ် ပရုိင္းမိတ္မ်ားသည္ အစုအဖြဲ႕ႏွင္႔ေန၍ အစုအဖြဲ႕ႏွင္႔သာေသၾကသည္။ ကမာၻဦးလူသည္ ပထမဆံုး သူငယ္ခ်င္းကို တင္းပုတ္ျဖင္႔ ရိုက္မိေကာင္းရိုက္မိႏိုင္သည္...။ သို႕ေသာ္ သူ၏ မညီညာေသးေသာ သြားမ်ားျဖင္႔ ရယ္ျပဖုိ႕ ၾကိဳးစားခဲ႔မည္မွာေသခ်ာသည္။ အေမႊးအမွ်င္ထူထပ္ေသာ လက္မ်ားျဖင္႔ တစ္ေယာက္ႏွင္႔တစ္ေယာက္ေပြ႕ဖက္ကာ မပီမသ ေအာ္ဟစ္ေၾကြးေၾကာ္ရင္း ေပ်ာ္ခဲ႔ၾကမည္မွာေသခ်ာသည္။ သူငယ္ခ်င္းဟူေသာ ေ၀ါဟာရသည္ ႏွလံုးခုန္သံမ်ားကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစသာ ဂုဏ္သတၱိရိွခဲ႔သည္ဟု ယူဆရသည္။ ဂူေအာင္းလူသည္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းပံုကို ေက်ာက္တံုးႏွင္႔ဆြဲျပီး တဟားဟားရယ္ေနမည္ဟု မေသခ်ာေသာ ေကာက္ခ်က္ကို ေတြးေတာျခင္းျဖင္႔သာ ခိုင္ခိုင္မတ္မတ္ လက္ခံမိသည္။
ရာဇ၀င္ အဆက္ဆက္တြင္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမ်ားသည္ ရွားပါးခဲ႔ၾကသည္..။ အသက္တစ္ရာမေနရေသာ္လည္း အမႈတစ္ရာေပြရသည္ဟုသာရိွသည္။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရရန္ အသက္သည္ အာမခံခ်က္တစ္ခုမဟုတ္ပါ..။ တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ားသာျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္္မွ်သာျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ေမးထူးေခၚေျပာသာျဖစ္ျပီး တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ လမ္းေတြ႕လွ်င္ျပံဳးျပရံုသာျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီသို႕ နာေရးကိစၥမွအပ သြားရန္မလိုအပ္ပါ။ကိုယ္႔ႏွလံုးခုန္သံျဖင္႔ အသက္ရွဴေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သင္ရခ်င္ခဲ႔ပါသလား ...။ သင္ငိုေနလွ်င္ တိတ္ဆိတ္စြာ ေစာင္႔ဆိုင္းနားလည္ေပးႏိုင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သင္ေတြ႕မိခဲ႔ပါသလား ...။ သူ႕ကိုယ္သူထက္ သင္႔ကို ပိုစိတ္ပူတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ တန္ဖိုးကို သင္မည္သို႕သတ္မွတ္ပါသလဲ ...။ သူငယ္ခ်င္းဆိုသည္မွာ အဓိပၸာယ္ဖြင္႔ဆိုစရာတစ္ခုမဟုတ္ဘဲ ခံစားနားလည္ရေသာ ေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္သာျဖစ္သည္။
လိုေနတဲ႔အခ်ိန္မွာရိွမွ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတဲ႔စကားပံုကိုမယံုၾကည္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုသည္မွာ သူ႕အလုပ္ႏွင္႔သူသာျဖစ္၍ ကိုယ္လိုေနခ်ိန္တိုင္းရိွခ်င္မွရိွပါလိမ္႔မည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုသည္မွာ စာေျခာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို တစ္ေနရာထဲတြင္အျမဲရပ္တန္႕ေနေသာသေဘာမရိွဟုယူဆပါသည္။ ငယ္တုန္းက ခင္မင္ခဲ႔ျခင္းမွာ တစ္သက္လံုးဆက္လက္ခင္မင္ေနမည္ဟူေသာ ကတိက၀တ္တစ္ခုမဟုတ္ခဲ႔ပါ...။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ရာသီဥတုလို ေျပာင္းလဲတတ္သည္ ...။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ျဗဟၼစိုရ္ တရားလိုေခါင္းပါးတတ္သည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ၀ိုင္ပုလင္းမ်ားလို ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေလ တန္ဖုိးၾကီးေလဟု တစ္ထစ္ခ်မယူဆခဲ႔ပါ ...။ သံပုရာသီးမ်ားလို ၾကီးေလခ်ဥ္ေလလည္းျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ားမွားယြင္းသြားၾကသည္မွာ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ တန္ရာတန္ေၾကးမေပးဘဲ အလကားရခ်င္ေသာေၾကာင္႔ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သို႕တည္းမဟုတ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို လုိအပ္သည္ထက္ပို၍ စိတ္ခ်မိေသာေၾကာင္႔လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ ကိုယ္တုိင္သူငယ္ခ်င္းေကာင္းျဖစ္ဖို႕လိုသည္ ဟူေသာစကားမွာရယ္စရာေကာင္းလွသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမ်ားမရရိွခဲ႔ဖူးေသာေၾကာင္႔ ကိုယ္တိုင္ မည္သို႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားရမည္ဟု မသိခဲ႔ၾကေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ မဆိုးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဟု ေခၚႏိုင္ပါသလား။ ထုိေမးခြန္းသည္ ရယ္စရာမေကာင္းေၾကာင္း သင္လည္းသိပါလိမ္႔မည္။
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုသည္မွာ လိုအပ္ရင္ အသက္ေပးသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ အသက္ကိုေပးလိုက္ရျခင္းမွာ သိပ္အပန္းမၾကီးလွပါ။ အကယ္၍ တစ္ခ်ိန္တြင္ အသက္တစ္ခုေပးလိုက္ရံုမွ်ျဖင္႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခြင္႔ရိွမည္ဆိုလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္အား အေၾကာင္းၾကားေစလိုပါသည္။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ အျပံဳးသည္ စံပယ္ပန္းတစ္ပြင္႔ထက္ ျဖဴစင္ေမႊးျမသည္ဟူေသာ အဆိုကို ကြ်ႏု္ပ္က လက္ခံမိသည္။ ေန႕တိုင္းအရိပ္တၾကည္႕ၾကည္႔စိုက္ပ်ိဳးထားေသာ အပင္ေလးတစ္ပင္ အပြင္႔ပြင္႔လာတိုင္း ၀မ္းေျမာက္တတ္သူမ်ားသည္ အပင္ေသသြားေသာအခါ ငိုရတတ္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ႏွလံုးသြင္းမွားခဲ႔ေသာ ဥယ်ာဥ္မႈးတစ္ေယာက္ကို မေလွာင္ေျပာင္ရက္ပါ။ ေသဆံုးသြားေသာ ပန္းပင္ေလးတစ္ပင္သည္ သူ႕ဘ၀၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလည္းျဖစ္သည္ဟု ခံစားမိေသာေၾကာင္႕ျဖစ္သည္။ ထြက္ခြာသြားေသာ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ကြ်ႏု္ပ္လုပ္ႏိုင္သည္မွာ ေမတၱာပို႕သည္႕အခါ မသိမသာ ေမ႔ေလ်ာ႔ထားလိုက္ရန္ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ဤကိစၥသည္ မျဖစ္ႏိုင္မွန္း အားလံုးသိျပီးသားျဖစ္သည္။
မိမိစိတ္ကို မသိသူတစ္ေယာက္သည္ သူတစ္ပါးကို နားလည္ရန္မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အထင္မွားျခင္းတစ္ခုသာျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္သူသည္ အပူမ်ားအနားသို႕မလာပါ ...။ ေ၀းေ၀းမွာေအးေအးေနပါလိမ္႔မည္။ ထုိသို႕ေနျခင္းမွာ သူ႕ကိုယ္သူနားလည္ေသာေၾကာင္႔သာျဖစ္သည္။ သူသည္ ပူေလာင္မႈမ်ားကိုသာ မုန္းတီးတတ္ေသာ္လည္း အပူကိုသယ္ေဆာင္လာသူမ်ားကို မမုန္းတီးတတ္ပါ။ သူသည္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို အသက္ရွဴရန္ကိစၥတစ္ခုလို လိုအပ္ေနခဲဲ႔ျပီး သူလိုအပ္ေသာ အသက္ရွဴကိရိယာအတြက္ သူ႕တြင္ ကံတရားအလံုအေလာက္ပါမလာျခင္းမွာ ပါရမီႏံုနဲ႔မႈတစ္ခုသာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထို႕အတြက္ ငိုၾကီးခ်က္မျဖစ္ေနေလာက္ေအာင္ သူလည္းမအား။ ထို႕ေၾကာင္႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ကို ရျခင္းမရျခင္းမွာ ကံတရားႏွင္႔ဆိုင္သည္ဟု သူေတြးခဲ႔သည္။ ထိုအယူအဆအတြက္ ကြ်ႏု္ပ္က သူ႕ကို နားမလည္ႏိုင္ခဲ႔ပါ။ သတၱ၀ါတစ္ခု ကံတစ္ခုဟုေျပာေနသူသည္ပင္ ထုိစကားလံုးကို ေျပာခါနီးစဥ္းစားခ်ိန္တြင္ကံတစ္ခု ၊ ေျပာလိုက္ခ်ိန္တြင္ ကံတစ္ခု ... စုစုေပါင္း ကံႏွစ္ခု လုပ္ျပီးေနျပီျဖစ္၍ သူ႕ အဆိုကို သူ႕ အျဖစ္အပ်က္က ျပန္ေခ်ပေနသလိုျဖစ္ေနသည္။ ထုိ႕ေၾကာင္႔ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ... အတိတ္ကံကိုု စကားထဲထည္႕ေျပာရေလာက္ေအာင္ ယံုၾကည္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္မလာခ႔ဲပါ....။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ေပါင္း မည္မွ်ရွာလွ်င္ေတြ႕မည္ဟု သင္ယူဆပါသလဲ။ ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္မရိွခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို လူက ျပန္ရွာေနျခင္းမွာ အနည္းငယ္ စြန္႕စားခန္းဆန္ေနႏိုင္သည္။ သို႕ေသာ္ ဘုရားသခင္သည္ ကံဆိုးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး သင္သည္ကံေကာင္းသူတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ေနႏိုင္ပါေသးသည္။
ထီေပါက္စဥ္ႏွင္႔တိုက္ျပီးမွ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ လႊင္႔ပစ္လိုက္ရေသာ ထီလက္မွတ္မ်ားလို ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ ေမွ်ာ္လင္႔သလို မျဖစ္ခဲ႔ျခင္းအတြက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို လႊင္႔ပစ္ခဲ႔သည္။ ထို႕အတြက္ မည္သူမွ တခုတ္တရ ေနာင္တမရခဲ႕ၾက ...။ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ေလးပင္ မလုပ္ႏိုင္ၾကဘဲ တစ္ခါတည္း လႊင္႔ပစ္လိုက္သည္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ တန္ရာတန္ေၾကးထက္ပို၍ အဆေပါင္းမ်ားစြာေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ေသာ ႏွလံုးသြင္းမမွန္ကန္မႈ ျပင္းအားမ်ားေၾကာင္႔ျဖစ္လိမ္႔မည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပင္စိုက္ပ်ိဳး၍ ပန္းသီးမ်ား၊ သစ္ေတာ္သီးမ်ား၊ မာလကာသီးမ်ားႏွင္႔ ဖရဲသီးမ်ား သီးပြင္႔ျပီးသကာလ စပ်စ္သီးမသီးလာ၍ ခုတ္လိုက္သူမ်ားလည္း ရိွေကာင္းရိွႏိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင္႔ သင္သည္ စိုက္ပ်ိဳးသေလာက္ရိတ္သိမ္းျပီးသားသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္။
သူငယ္ခ်င္းဆိုသည္မွာ ခပ္ေ၀းေ၀းမွ သူစိမ္းမ်ားသာ ျဖစ္လာခြင္႔ရိွေသာ ရပိုင္ခြင္႔တစ္ခုမဟုတ္ပါ။ သင္႔ကိုနားလည္ေသာ အေဖသည္ သင္႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။ သင္႔ကိုနားလည္ေသာအေမသည္ သင္႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။ ထိုအခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံမွေရာ မိဘထံမွပါ သင္ မုန္႕ဖိုးရႏိုင္ပါလိမ္႔မည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုသည္မွာ သင္သိပ္ခ်စ္ေသာ ေခ်ာကလက္ အမည္ရိွသည္႕ ေခြးမေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုသည္မွာ ေဘာ္ဂီအမည္ရတဲ႔ ငါးကေလးတစ္ေကာင္လည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္္ ...။ အနည္းဆံုးသူ႕ကိုေတြ႕လို႕ သင္ျပံဳးရသည္ဆိုလွ်င္ သူသည္ သင္႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။
အခါတပါးက တရားက်င္႔တဲ႔ရဟန္းတပါးက တရားထူးအသိအျမင္ကိုရတဲ႕ေနာက္မွာ သူတရားရွဳမွတ္ေနၾက ေနရာက သစ္ပင္ေလးကိုေျပာတယ္ ... အစစအရာရာအတြက္ ေက်းဇူးပါကြယ္တဲ႔ ...။ ကြ်ႏု္ပ္လည္း တခါတေလ ထိုစကားလံုးကို က်က္မွတ္ထားမိသည္။ သို႕ေသာ္ အခုအထိ မေျပာရေသးသည္မွာ သူငယ္ခ်င္းဟူေသာ သတၱ၀ါမ်ားသည္ ၂၁ ရာစုမတိုင္မီ မ်ိဳးသုဥ္းသြားခဲ႔ေသာေၾကာင္႔လည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေနရာမွားေရာက္လာေသာ သစ္ေစ႔တစ္ေစ႔လို ေက်ာက္မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ အျမစ္စြဲဖို႕ ရူးသြပ္ေနသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏုိင္ပါေသးသည္။
သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ဘုရားသခင္ကေပးေသာလက္ေဆာင္ဟူေသာ စကားကိုေျပာခဲ႔သူကို ထုိင္ထ အၾကိမ္ငါးဆယ္ ဒဏ္ေပးခ်င္သည္။ မရိွေသာ အရာကို ေပး၍မရေၾကာင္း သက္ေသမျပခ်င္ေတာ႔ပါ ...။ အနည္းဆံုး ထုိသူသည္ လူစီဖဲဆိုေသာ ရုပ္အေခ်ာဆံုးနတ္သားအေၾကာင္းကို တီးၾကည္႕ေခါက္ၾကည္႕ဖို႕လိုပါမည္...။ ထို လူစီဖဲသည္ပင္လွ်င္ စာတန္ျဖစ္လာသည္။ ထို႕ေၾကာင္႔ စာတန္သည္ ဘုရားသခင္၏ ျပတ္စဲျပီးသား သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။
စီစီဖာ႔ထ္ လိွမ္႔တင္လိုက္ေသာ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးစာ အဓိပၸာယ္ရိွခဲ႔ေသာ သံေယာဇဥ္မ်ားစြာျဖင္႔ ခင္မင္ခဲ႔ျခင္းမ်ားသည္ ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္တြင္ ေနရာရွဳပ္လာေသာ သတင္းစာေဟာင္းတစ္ခုထက္မပိုေတာ႔ပါ။ ထို႕ေၾကာင္႔ ျဖစ္ျပီးပ်က္သြားသမွ်သည္ အေၾကာင္းတစ္၀က္ အက်ိဳးတစ္၀က္ တိတိက်က် ရိွေနသည္ဟု မေျပာႏိုင္ေတာ႔ပါ။ အေၾကာင္းမ်ားသည္ ေသးငယ္ေသာ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားစုေပါင္းထားျခင္းျဖစ္ျပီး အက်ိဳးမ်ားသည္ ၾကီးမားသာျပႆနာတစ္ခုကို လံုလံုေလာက္ေလာက္ျဖစ္ေစခဲ႔ျပီျဖစ္ျပီ ...။ ၁၀၀၀၀၁ ၾကိမ္ေျမ်ာက္ ထုႏွက္ခ်က္ တစ္ခုထဲေၾကာင္႔ ေက်ာက္ဖ်ာကြဲအက္သြားျခင္းမဟုတ္ပါ .. ေရွ႕မွ အၾကိမ္ ၁၀၀၀၀၀ ကုိလစ္လ်ဴမရွဳလိုက္ပါႏွင္႔ ...။
ေနာင္အခါလာ ေနာင္အခါေစ်းဟုေတြးမိသြားခ်ိန္တြင္ ... ကြ်ႏု္ပ္သည္ေတာ္ေတာ္စိတ္ခ်မ္းသာလာပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔ပတ္သက္၍ ကံမေကာင္းခဲ႔သူတစ္ေယာက္သည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔မပတ္သက္၍ ကံေကာင္းခဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာသည္ဟု မည္သည္႕အခါမွ် ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိမည္မဟုတ္ပါ။ ထုိသို႕မယံုၾကည္၍သာျဖစ္သည္။ လစ္ဟာသြားေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေနရာတြင္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ တစ္ခုခု အစားထုိးတပ္ဆင္ၾကည္႕ရန္ စိတ္ကူးမရိွခဲ႔ပါ။ ထုိေနရာသည္ ႏွလံုးသားျဖစ္၍ အစားထိုးပစၥည္းတစ္ခုကို လက္ခံႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ...။
မီးစင္ၾကည္႕ကထားေသာ ေန႕စြဲမ်ားသာမ်ားသထက္မ်ားလာခဲ႔သည္။
ကြ်ႏု္ပ္သည္ လံုေလာက္စြာေသာ အခ်ိန္တစ္ခုသို႕ဆိုက္ေရာက္ခဲ႔သည္ ...။
လစ္ဟာေနေသာ ေနရာကို စိတၱာႏုပႆနာ အလင္းေရာင္ျဖင္႔ ၾကည္႕မိသည္ ...။
ထုိေနရာတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရိွျမဲရိွေနၾကေသးသည္ ...။
ကြ်ႏု္ပ္သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရလိုက္လြဲခဲ႔ေသာ ငါးတစ္ေကာင္ျဖစ္ေၾကာင္းနားလည္မိသြားေလသည္...။ ။
Zephyr
Friday, February 5, 2010
What si the software development life cycle (SDLC)?
Software Development Life Cycles
- Programmer produces code he believes is bug-free.
- Product is tested. 20 bugs are found.
- Programmer fixes 10 of the bugs and explains to the testing department that the other 10 aren’t really bugs.
- Testing department finds that five of the fixes didn’t work and discovers 15 new bugs.
- Repeat three times steps 3 and 4.
- Due to marketing pressure and an extremely premature product announcement based on overly-optimistic programming schedule, the product is released.
- Users find 137 new bugs.
- Original programmer, having cashed his royalty check, is nowhere to be found.
- Newly-assembled programming team fixes almost all of the 137 bugs, but introduce 456 new ones.
- Original programmer sends underpaid testing department a postcard from Fiji. Entire testing department quits.
- Company is bought in a hostile takeover by competitor using profits from their latest release, which had 783 bugs.
- New CEO is brought in by board of directors. He hires a programmer to redo program from scratch.
- Programmer produces code he believes is bug-free…
Subscribe to:
Posts (Atom)